Yaşam Tiyatorası

2011-10-29T00:33:00.002+03:00

Bugün hepimize düşen ortak görev;

ulusal değerlere, bilince, Cumhuriyet'e sahip çıkmak.

Çanakkale' yi, Kurtuluş Savaşı'nı kazanan ruhu korumak ve bu bilinci gelecek kuşaklara aktarmaktır.

Türk Ulusu dili, kültürü, tarihi ve saygın kimliğiyle aydınlık yarınlara el ele güçlü biçimde yürüyecektir.

M.Kemal Atatürk

ERGUVAN ZAMANI. . .

2011-04-04T23:24:00.005+03:00

14. yüzyılda Bursa'da yaşayan ve Osmanlı Sultanı Yıldırım Beyazid'ın damadı olan, Emir Sultan adıyla tanıdığımız ilim adamı Emir Buhari, barış ve hoşgörünün sembolü erguvanların açıldığı dönemde Bursa'da bir hafta boyunca sevenleriyle buluşur, Erguvan Bayramı veya Erguvan Faslı olarak

olarak adlandırılan şenlikler düzenlerdi. Bu şenliklere ülkenin bir çok yerinden çok sayıda insan (Evliya Çelebi'nin veya , barış ve hoşgörünün sembolü erguvanların açıldığı dönemde Bursa'da bir hafta boyunca sevenleriyle buluşur, adıyla tanıdığımız ilim adamı 14. yüzyılda Bursa'da yaşayan ve Osmanlı Sultanı Yıldırım Beyazid'ın damadı olan, adı verilmişti. Emir Sultan'ın 15. yüzyılda başlattığı erguvan şenliği ifadesiyle "deniz gibi") katılır, şehrin ekonomik ve sosyal hayatı canlanırdı. O yıllarda şehirde Marmara Denizi çevresinin karakteristik ağacı erguvan o kadar çok bulunurdu ki, erguvan denince akla Bursa gelirdi ve bu nedenle şenliklere geleneği, yüzyıllar boyu yaşatıldıktan sonra 1855 depremi ile kesintiye uğradı ve unutuldu.

Geçmişte Bursa'nın sembollerinden birisi olan erguvan ağacının yokolma tehlikesi ile karşılaşması üzerine bir çalışma kurulu oluşturan Yerel Gündem 21, Bursa'yı yeniden erguvan şehri yapmaya uğraşı çerçevesinde Erguvan Şenliklerini düzenlemektedir. Yıldırım ilçesinin belediye meclisinde görev yapmış olan, ev kadını Ayşe Yandayan, eczacı Yalçın Oğuz, eski gazeteci Bülent Erdik., Doç.Dr. Murat Zencirkıran Erguvan Şenliklerinin düzenlenmesi için ön ayak olmuştur.

4 gün süren şenliklerin sonuncusu, 2006 yılında 29 Nisan'da düzenlenmiştir. Umudumuz tekrar Bursa' nın yıllar evvel gelenek haline gelen bu bayramının tekrar canlandırılması ve kutlanmasıdır.

ERGUVAN ZAMANI

Aynadaki ben miyim, yoksa aynanın kırık yüzümü?

Saçları beyazlamış ruhumun, kan görüntüsü

Gözyaşları, çizgilerde ırmaklaşarak çağlayan, deli fırtına gibi.

Tarak dişleri gibi, kırılmış ifadeler.

Boşlukta uçuşan düşünceler balon misali.

Oysa,Sen değil miydin sevgi ve hoşgörülü, seni üzenlere karşı kulağı tıkalı.

Değil miydin hayata hep gülen gözlerle bakan,

arkasını dönüp gidenlere kırılmadan.

Ey aynadaki yüz,

Sen değil miydin yüreği parçalı.

Ağır kalkan elim,

Hadi, kır aynadaki görüntüyü,

bırak yüzündeki hayal kırıklıklarını,

Hadi değiştir artık çehreni, bakan gözlerinin rengini,

Gör, siyahla beyaz arasındaki güzellikleri.

Bak erguvanlar açtı, bahar mevsimi.

Sevmenin zamanı artık hayatı, kendini…

Yasemin Karaoğlu Gürtürk

MASAL. . .

2010-08-01T15:42:00.001+03:00

Deniz üşüyor bu akşam.

Ve kimi geceler yalnızlıktan,

ağlıyor dalgalar

birbirine vurdukça.

bir göze suyunun serinliği,

açık denizlerin fırtınasına dönüşüyor bazen.

Geminin soluk ışıklarında

insan çığlıkları duyuyorum.

bazen Bach, bazen Beethoven dinlerken,

uyumamışım danaların bostanında.

yüreğim hala isyanlarda.....

Yasemin Karaoğlu Gürtürk

Tek Kişiliktir Sevdalar...

2010-07-30T10:44:00.001+03:00

İşte yine o sahildeyim.

Başımın üstünde kümeleşirken yıldızlar,

yakamozlar dalgalarda parıldarken,

Ben kumdan kaleler yaptım.

Ne çok isterdim çimlerde uyumayı.

Fırtınaların sesinde seni dinlemeyi.

Poyrazın rüzgarı, lodosun yağmuru,

bir balıkçı barınağında.

Ateşte istavrit balığı,

Bardakta rakı,

Fonda müzik,

gözümde resim.

Ben tek kişilik uçurumlardayım. . .

Yasemin Gürtürk

28/ Temmuz/ 2010

SIRADAN. . .

2010-07-26T06:21:00.003+03:00

Bugün hüzünleri rafa kaldırdım.

Hiç niyetim yok düşünceleri kurcalamaya.

Bastırdım kavanozun dibine

sıkıca kapattım kapağını....

Bugün gözyaşlarımı rafa kaldırdım.

Kapattım muslukları, isterse kızsın sular idaresi.

Havuz problemlerini çözmeyeceğim...

Bugün bütün fileleri rafa kaldırdım.

Hiç alış-veriş yapmayacağım marketten.

İş- aş yok bugün,

ben de sizdenim evsizler...

Bugün bütün fikirleri kaldırdım dolaba.

Ve bütün özgürlükleri düşünceyle beraber tutsak ettim.

Kapattım gözlerimi, derin nefes ciğerlerimde.

Sonra yavaş yavaş verdim nefesimi,

Kirpiklerim ağır ağır kalktı yerinden.

Sıradan olmak istemiştim.

Ama olmadı yine.

Yaşamın sıradanlığı olmuyor ki...

Yeraltı suları gibi

İçten içe akıyor....

Yasemin Gürtürk

23/ Temmuz/ 2010

İTÜ SÖZLÜK 6. YIL PARTİSİ

2010-05-18T13:29:00.003+03:00

Yayına girdiği 2004 yılından bu yana, her senesini bir öncekini aşan etkinliklerle kutlayan İTÜ SÖZLÜK 6. yılını Akbank exi26 ana sponsorluğunda gerçekleşecek olan Sonisphere Festival ile kutlamaya hazırlanıyor.

25-26-27- Haziran 2010' da organizasyon sponsorlarından İTÜ SÖZLÜK binlerce üyesiyle birlikte Türkiye' de şimdiye kadar organize edilen en büyük müzik olayı için İnönü stadyumunda olacak.

Daha geniş bilgi için;

http://www.itusozluk.com/6/

Başarıların Daim Olsun. . .

2010-05-16T23:33:00.000+03:00

Gelmiş Bulundum. . .

2009-12-10T09:19:00.001+02:00

Şiirler yazdım,kitaplar okudum
Elime bir bardak aldım,onu yeniden oydum
Derinlerde kaldım bir zaman
Kim bulmuş ki yerini,
kim ne anlamış sanki mutluluktan
Ey yağmur sonraları,boş bahçeler,akşam sefaları
Söyleşin benimle biraz bir kere gelmiş bulundum.

Edip cansever.

İZNİK ÇİNİ SANATI

2009-12-03T09:17:00.011+02:00

İznik çini sanatından takı örnekleri

( Adil Hoca Sanat atölyesi)

İznik çini sanatından takı örnekleri

( Neşeli sanat Atölyesi- Özlem Neşeli aşıklar)

İznik çini sanatından takı örnekleri

( Adil Hoca Sanat atölyesi)

İznik çini sanatından takı örnekleri

(Haliç Çini ve takı Atölyesi- şenol- Fatoş Şimşek)

İznik çini sanatından takı örnekleri

( Neşeli sanat Atölyesi- Özlem Neşeli aşıklar)

Öğretmenin Düşü. . .

2009-11-24T10:57:00.005+02:00

Mavi bir ışık yandı gözlerimde
Gökyüzü öyle yakın
Çocuklar doğacak çocuklarım
Ve öyle yağmur ki toprak koklarsın
Ellerim bütün hayvanlar âlemi
Hangi ağacı çalsam açıyor
Uzaylar uslu
Yönlerim yörük

Mavi kalemle yordum bu düşü
Su resimleriyle öğrencilerin
Göğerttik bozkırın sarı defterini
Şu yoncalar yurttaşlık bilgisi
Geçen gün okudum söğütlerin tarihini
Bir çiğdem var onlar kadar yiğit
Şu bey şu eşek şu yaban şu işçi arı
Biz beş sınıfta kaldırdık bütün sınıfları

Korkuluklar ektiği kargaları biçsin
Sevginin de kendi planları var
Beş yılları yıldızları dokuz ayları
İlerde yarım kalmış bir okulun duvarı
Duvarcı diyor varım diyorum ben de
Gitsin bütün okumuş filler gülistana
Ben Türküm bu bozkırda çalışmaya geldim.

Can YÜCEL

Öğretmenler Gününüzü Kutluyorum. . .

2009-11-24T10:22:00.003+02:00

Eşimin ve bütün öğretmenlerimizin (beni okutmuş yada okutmamış olan) bu günlerini kutluyorum.

Üzgünüm; Sormuyorlar şimdiki hallerini,sormuyorlar maaşlarını,sormuyorlar enflasyonun altındaki ezilmelerini,sormuyorlar beyinleri dingin olarak mı ders verdiklerini,sormuyorlar , bu kadar çocuğu siz yetiştirdiniz,milletvekili yaptınız,başbakan yaptınız,profesör yaptınız v.s onlar size ne yaptılar?

Öğretmenlerimizin içinde hala köy enstütülerinden kalan kıvılcımlarla,hala ilk mesleğe başlamış gibi hatıraların canlanarak görevlerine devam etmesini arzularım...

Başı dik,hafızası dolu öğretmenlerim.Sizlerin sayesinde bugünü yaşıyoruz.Sizler sadece 24 Kasım öğretmenleri değilsiniz.Sizler elleri hergün öpülesi, bilgi hazinesi, gelecek nesilleri yetiştiren insanlarsınız. Bütün günler sizin.

Ellerinizden affınızı isteyerek öpüyorum.
Magrur başınız dik dursun...

Yasemin Gürtürk

Beyinlerinizi verimli çalıştırmanın yolunu biliyor musunuz?

2009-11-20T01:49:00.003+02:00

Uzmanlar beynin nasıl verimli çalıştırılacağı konusunda şu bilgileri veriyor.

1- Toplantı ve önemli işlerinizi sabah yapın. Beyin, saat 10.00'a kadar çok daha verimli çalışıyor 2- Öğlen yemekten sonra konsantrasyon düşer. 10 dakikalık öğlen uykusu, beynin tekrar çalışmasını sağlar
3- Beyin akşam saatlerinde tekrar çalışmaya başlar. Sakin bir müzikle, beynin stresini alabilirsiniz

* İnsanın zekasını, beyni mi belirliyor?

İnsan zekasını yüzde 50 genetik özellikler, yüzde 50 çevresel faktörler belirler. Çevresel faktörler genetikten daha önemlidir. Çok zeki doğup, zekası ileride de aynı seviyede kalan çok insan var. Ama sıradan bir ailenin çocuğu olarak doğup, birer dehaya dönüşen örnekler de var. Bu; eğitimle alakalı. Beynin gelişim ve eğitiminin yüzde 90'ı, altı yaşa kadarki süreçte tamamlanır. Beynin anatomik gelişimi ise 20'li yaşlara kadar sürer. Öğrenme kapasitesi ilk altı yılda çok daha ön plandadır. Çocuğa ne verilecekse, bu dönemde verilmelidir. Anaokulu eğitimi önemlidir.

ÇOK OKUYAN GEÇ BUNAR
* Beyni geliştirmek için neler yapılabilir?
Yapbozlar, çocukların beyin gelişimi için yararlıdır. İleri yaşlarda da bulmaca çözmek, bol rakamlı şifreleri ve sayıları akılda tutmak ya da ezberlemek faydalıdır . Telefon numarası ezberlemekte de fayda vardır. Basit matematik hesaplarını kafadan çözmek de önemlidir. Bunları yapamayanların, bol bol kitap okumaları gerekir. Okuyan beyin, geç bunar. Bu egzersizler, beyinde kısa yollar oluşturur. Kısa yollar yaratmak, pratik yaşam için önemlidir. Mesela öğrenciler bir sorunun yanıtını kolay hatırlamak için cevap maddelerinin satır başlıklarına harf koyar ve ondan kelime üretir. Böyle kelimeler türetmek de, yapılması gereken bir egzersizdir. Diyelim ki; aracımı otoparkta yeşil alanda bulunan C6'ya koydum. 'Yeşil Bursa'nın Ceyhan 6'sı' diye bir kelime türetirsem, orayı unutmam zorlaşır.

07.00-10.00 ARASI ÇALIŞIN
* Beyin hangi saatte ne şekilde çalışmaktadır?
Depresyondaki beyin, gece yarısından sonra sağlıksız düşünür. İyi uyumuş ve yeterli beslenmiş bir bedenin beyni ise gerekli beyin egzersizlerini de yapmışsa; en iyi sabah saatlerinde çalışır. 07.00-10.00 arası, öğrenmeye en yatkın saatlerdir. Yemekten sonra konsantrasyon düşer ve uyku bastırır. Siesta döneminde beyin az çalışır ve hiç randıman alınmaz. Şekerlemeler, beyne iyi gelir. 10 dakikalık bir şekerleme bazen altı saatlik uykuya bedeldir. Beyin, akşam saatlerinde tekrar açılır. Ancak midenin aç olmaması gerekir. Beyin sadece şekerle beslenir. Kan şekeri düşerse, beyin çalışmaz. Sık ama az yemek, kan şekerini sabit tutmak için önemlidir.

GÜNDE ALTI ÖĞÜN YİYİN!
* Bu yüzden mi, sınavlardan önce şeker yemek önerilir?
Evet. Kan şekerini sabit ve yüksek tutmak, beynin tam kapasiteli çalışmasını sağlar. Beyin, hızlı şokları sevmez. Günde altı kez beslenmek ise en sevdiği şeydir. Zihin akşam saatlerinde açılır. Bunda çay ve kahvenin de rolü var. Gün içinde beden yorgun düştüğü için beyin de bir süre çalışmayı reddeder. Trafik stresi, gürültü ve aile problemleri beyni yorar. Bu yorgunluktan kurtulmak için kendi ilacınızı kendiniz bulun, sakin bir müzik ve biraz Polyannacılık gerekebilir. Uykudan az önce verim artar. Beyin gece verim alıyorsa, bu saatler değerlendirilmelidir

Başkasının acısına çok üzülmeyin
Beynimizi endişeden uzak tutmalıyız. Beyin 'acaba'yı sevmez. Evrene soru işareti şeklindeki düşünceler yayarsanız, gerçekleşecek güzel olayları olumsuzlaştırabilirsi niz. Hiç kimsenin acısı ile çok fazla empati yapmamak lazım. Çok fazla empati, benzer acıların size yapışmasına yol açar. Endişeli bir beyin verimli olamaz. Hedefe kitlenin! "Kesinlikle bunu yaşayacağım "dediğiniz anda, bir beyin cerrahı olarak size garanti ediyorum ki; yapamayacağınız şey yoktur. Öte yandan başarıya alışmış bir beyni de doyurmak gerekir. Böyle bir beyin, daha çok başarı ister.

Muz, çikolata ve müzik beyni zinde tutar
* Beyni genç ve zinde tutmak için tüketilmesi gereken gıdalar var mı?
Hafif miktarda kafein yani çay, kahve ve kola tüketimi beynin daha berrak çalışmasını sağlar. Birçok insanda kahve alışkanlığı beyni açmak için gelişmiştir. Kahve içmeden uyanamayan birçok insan vardır. Ancak alışık olmayan bir kişinin, güne kahve içerek başlaması ters etki yaratabilir. Çikolata, muz, fındık, fıstık ve balık gibi birtakım gıdalar ise serotonin içerdikleri için mutluluk hormonu yayılmasını sağlar. Bu gıdaların, beyni zinde ve mutlu tutmaya yönelik bir etkileri vardır. Mutlu beyin de, tam kapasite ile çalışır.

* Beyin sağlığı için kesinlikle uzak durulması gereken şeyler var mı?
Sigara ve alkolden mutlaka uzak durmak gerekiyor. Nikotin, vücudun bütün damarlarını büzeceği için beynin kanlanmasını bozar. Bu da; beyne az kan gitmesi anlamına geleceği için beyin yarı kapasite ile çalışmaya başlar. Sürekli alkol tüketenlerin beyinlerinde küçülmeler de olabilir. Kokain kullanımı da, beyni bir ceviz kadar küçültebilir.

* Beyin sağlığı için kesinlikle uzak durulması gereken şeyler var mı?
Sigara ve alkolden mutlaka uzak durmak gerekiyor. Nikotin, vücudun bütün damarlarını büzeceği için beynin kanlanmasını bozar. Bu da; beyne az kan gitmesi anlamına geleceği için beyin yarı kapasite ile çalışmaya başlar. Sürekli alkol tüketenlerin beyinlerinde küçülmeler de olabilir. Kokain kullanımı da, beyni bir ceviz kadar küçültebilir.

Unutkanlığın ilacı meditasyon
* Unutkanlık, beynin çok yorulduğunun bir işareti midir?
Unutmak, hafıza yorgunluğundan kaynaklanır. Genellikle önemsenen şeyler unutulmaz. Beyin önem sayısına göre olayları çöpe atar. 40 yaşından sonra, herkeste unutkanlıklar olur. Bunu geciktirmek elimizdedir. İyi beslenerek, kan şekerini sabit tutarak, spor ve beyin jimnastiği yaparak; unutkanlığı minimumda tutabiliriz. Beyin daha erken yaşlarda fire vermeye başlasa da, yaşlanma 40'lı yaşlardan itibaren gerçekleşir. Beyni stresten uzak tutmanın yollarından biri meditasyondur.

Antidepresan yerine gün ışığı
* Mutluluk ve mutsuzluk beyni nasıl etkiler? Beyin depresyona girdiği zaman farklı, mutlu olduğu zaman farklı çalışır. Ağır depresyon yaşayanların hafıza kaybına uğrar. Hafızanın geri gelmesi, bir-iki yılı bulabilir. Bu yüzden, depresyonları ağır seviyeye vardırmamalı. Gün içinde beynin salgıladığı hormonlar, performans kabiliyetini etkiler. Mutsuzluk, mutluluk hormonunu aşağı çeker ve depresyonu getirir. Biz de, mutluluk hormonunun yeniden salgılanması için antidepresan veririz.

PERDENİZ AÇIK OLSUN!
* Antidepresanlar beyne herhangi bir zarar verir mi?
Beyne zarar vermezler ancak beyin dışındaki başka fonksiyonları etkileyebilirler. Şişmanlık ya da cinsel isteksizlik yaratabilirler. Ancak alkol ile birlikte alınırlarsa, beyne zarar verirler. Ben depresyondaki insanlara bol bol yürüyüşe çıkmalarını öneriyorum. Ayrıca, depresyona eğilimi olanlar odalarının perdeleri kapalı olarak uyumamalı. İnsanların sabahları gün ışığı ile uyanmaları gerekir. Gün ışığı, beyinde serotonin denen mutluluk hormonunu salgılayan en önemli faktördür. Sabahları, yavaş yavaş dönen ışığı beynin algılaması gerekir. İlaç, beynin kendi ürettiği serotoninin yerini almaz.

Beyin Cerrahı Doç. Dr. Cahide Topsakal

Kaynak: Alıntı

ATAM...

2009-11-10T08:42:00.001+02:00

Seni saygıyla anıyoruz

Ruhun şad olsun

Gözler ve Bir kadın Gittiğinde. . .

2009-10-30T01:46:00.004+02:00

Suriye'nin kadın Devlet Bakanı Bouthaina'dan : Son zamanlarda duyduğum en doğru söz bu... "Kadınları türban değil, gözündeki ifade korur.

"Alt tarafı bir çift organla bu kadar çok iş başarıldığı görülmemiştir.
Yeryüzündeki bütün canlıların gözleri sadece, bakıp görmeye yaradığı halde kadın kısmı, neredeyse bir tek ortalığı süpüremez gözleriyle...
Sever, sevişir, beğenir...
Döver, küser, barışır...
Nefret eder, hesap sorar, azarlar...
Kovar, bağırır, çağırır, alay eder...

Erkek de bir insanoğlu, o da yapar demeyin!
Erkekler her durumda öyle bön bön bakarlar.
Asla, ne demek istediklerini anlamazsınız.

Gözlerini konuşturan sadece kadınlardır.

Çocukluğunuzu düşünün...
Annenizin bin türlü bakışı gelecektir aklınıza.
Misafirler gitsin, ben sana gösteririm bakışı...
Hadi artık odana git, yat bakışı...
Ağzını şapırdatma! bakışı...
Kıçım tutulsaydı da seni doğurmasaydım bakışı...
Aynı babası bakışı...

Babanızdan bir bakış var mı, aklınızda?
Hiç zannetmiyorum olduğunu.
Babayla göz göze bile gelinmez öyle zırt pırt.

Şimdi de büyüklüğünüzü düşünün...

Kaç kadın bir bakışın peşinden gitmiştir? Hiç..
Peki kaç erkek bir bakış uğruna odu ocağı terk etmiştir?
Çookk..

Onlar bir gün çekip gittiklerinde, peşlerinde "yetim-öksüz" kalan çok olur. Mutfaktaki dolap, perdeler, kavanozun içindeki eski düğmeler, özenle saklanmış küçülmüş giysiler, dolap diplerindeki kurdeleler...
Sabah karanlığında mutfaktan gelen tıkırtılar susar, yetim kalmıştır tabaklar.
Bir kadın gittiğinde hep suyu unutulur saksıların.
Sık sık boynunu büker "sarıkız".
O teki kalmış eski bardağın anlamını bilen olmaz.
Değerini kimse anlayamaz krom hac tasının. Balkon artık sessizdir.
Koridor kimsesiz. Bir kadın gittiğinde...

Bir kadın gittiğinde ne çok kişi gider aslında;
Bir ağır işçi, bir temizlikçi, bir bakıcı, bir bahçıvan, bir muhasebeci...
Bir anne gider...
Bir dost...
Bir arkadaş...
Bir sevgili...
Ne çok kişi yok olur bir kadın gittiğinde...

Hep böyle olur; bir kadın gittiğinde; övgüler, uyarılar, yakınmalar, dualar yetim kalır.
Kapı eşiğindeki "Dikkat et..." duyulmaz, Annesi gitmiştir "geç kalma" nın.
Kadınlar,arkalarında büyük boşluklar bırakarak giderler.

Bir kadın gittiğinde pek çok kişi gitmiştir aslında.
Ve bir kadın gittiğinde pek çok "yetim" bırakmıştır arkasında.

Hayatınızdaki kadını yitirmemeniz dileğiyle

BEKİR COŞKUN

Cumhuriyet Bayramı. . .

2009-10-28T16:46:00.004+02:00

Ulu Önderimiz Mustafa Kemal ATATÜRK ve silah arkadaşlarının, ülkemize armağan ettiği, Bağımsızlığımızın sembolu olan Cumhuriyet Bayramınızı kutlar, yaşam boyu Ulu önderimizin yolunda ve Ay Yıldızlı bayrağımızın gölgesinde yaşamanızı diler, saygılar sunarım.

Yasemin Gürtürk

Domuz, kuş, kene: DKK terör örgütü!

2009-10-25T19:34:00.004+02:00

Kuş gribi.
Kene.
Şimdi de, domuz.

Hayvanat kafayı bize taktı birader.

Ve, maalesef olacağı buydu aslında.

Kurban Bayramı’nda elinden kaçırdığı agresif boğaya tüfekle ateş eden kasap da var, tenhada kıstırdığı uysal eşeğe tecavüz eden mühendis de... Allah’tan Adli Tıp raporuyla o eşeğin fingirdek olduğu tespit edildi de, hafifletici sebepten 240 lira cezayla yırttı mühendis... Sonradan “töre” cinayetine kurban gitti o eşek!

Sahibi vurdu.

Hiç unutmam, İzmir’de Basmane’deki havuza güzellik olsun diye ördek bırakmıştı belediye... Ertesi sabah yok. Bi daha bıraktılar. Ertesi sabah gene yok. Bi daha bırakmadılar. Çünkü anlaşıldı ki, av eti ayaklarıyla Alsancak’ta satıyorlar ördekleri.

Oha filan demeye kalmadı, Aliağa’da iki balıkçı, kuş cennetinden arakladıkları pelikanları mangal yaparken yakalandı jandarmaya... Enselenene kadar iki büyük rakı devirdikleri için, karakolda itiraf ettiler, flamingoların hazmı zormuş, o nedenle hafif ekşi olmasına rağmen, pelikanları tercih ediyorlarmış... Bu iki haber peş peşe patladı, İzmir’in yarısı vejetaryen oldu; ahalinin cibes, radika, istifno falan, denizbörülcesine yönelmesi ondan.

Vejetaryen olmayıp, et yemeyen de var. Bolu’da mesela... Yol kenarında bir ayı bulundu, ayı çıplak, postu yok! Merak edip araştırdılar, meğer, asfalta çıkan talihsiz ayıya çarpmış direksiyondaki ayılar... Bakmışlar ki, ayı ölmüş... Postunu yüzüp, oturma odasına sermişler iyi mi!

Hatırlayın, Ankara’da Atatürk Orman Çiftliği’nde ikamet eden, Pakize isimli piton kayboldu... “Kardeşim, 4 metrelik piton nereye gider?” diye şaşıranlara, “Kardeşim, adam 4 kilometrelik fiberoptik kabloyu çalıyor güpegündüz, 4 metrelik pitonu beline sarar gene götürür, siz dikkat edin fili götürmesinler” diye cevap yetiştirmeye gayret ediyorduk ki... Çevre Bakanımız açıkladı, “Ankaralılara bugünlerde şiş kebap yemesini tavsiye etmem!” Hayvan denince, bakanımızın aklına ilk gelen, Aliağa’daki balıkçılarla aynıydı çünkü, mangal... Melih Gökçek baktı ki, basın işin peşini bırakmıyor, taaa 73 gün sonra “Aha işte Pakize” diye bir pitonu getirdi koydu, yerine... Çakma Pakize ise, sanırsın Cem Garipoğlu’dur, “73 gün nerede saklandın?” sorularını, yanıtsız bırakıyor.

Bakın, Pakize dedim, aklıma geldi, Sinop’taki Balina Aydın’ı önce maymuna çevirdik, sonra Rus istihbaratında görevli denizaltı yakalama çavuşu olduğunu iddia ettik. Sivas’ta Murat 124’ün arka koltuğunda taşınan Dana Ferhat, meşhur oldu, vaktinden önce iki katı paraya sucukçuya satıldı. Yavru fok Badem’i sigara tiryakisi yaptılar Gökova’da... Rahmetli Özal’ın papağanı Cabbar aslında çoktan rahmetli oldu ama, “Cabbar işte bu” diye yakaladıkları papağanı animatör olarak kakalıyorlar Antalya’da.

Darıca’ya timsah getirdiler, millet görsün diye... Ööle duruyor, hareketsiz... Kafasına kaya attılar, yaşayıp yaşamadığını kontrol etmek için, hayvancağız debelendi ama, iş işten geçti, ruhunu teslim etti. Göçmen kuşların biyolojik silah taşıdığını öne sürdüler. Bodrum’da çok balık tüketiyor diye yunusları katlettik. Milas’ta, daracık yere sıkıştırıp, balık çiftliğindeki balıkları oksijensizlikten boğarak topluca öldürmeyi başardık. Uçak için deve kestiler.

Beygirler zaten nallı kuzu.

Denizli’de at heykelini sünnet ettiler, malum yeri fazla büyük diye... Sütaş’ın vole atan santrfor ineğini RTÜK’e şikâyet ettiler, memeleri görünüyor diye.

İşin hazin tarafı...

Memleketin adı, hindi.

İnsan olarak yaşamak zor.
Hayvan olarak yaşamak daha zor.
E bi intikamları olacak tabii.
Derenin intikamı olduğu gibi.

Yılmaz özdil
Hürriyet Gazetesi

Özür Dilenesi Şehir. . .

2009-10-17T01:57:00.006+03:00

Ne Kalender tepesi kaldı, ne kalender İstanbul' lu

Ne üsküdar'ın çeşmesi, ne Göksu'nun deresi,

Kalafatlar kalkınca Balat'tan, sandalcılar da boşladı.

Pierre loti görseydi şimdiyazarmıy dı o kadar şiiri..

Küçüksu' da görüp aşık olanlar

Heybeli' de mehtabı seyrederdi.

Ne Galata' nın meyhanelerinde tat var, ne agora' sı kaldı

Vefa zaten semt adıydı, öylede kaldı.

Langa' da bostanlar yok,

hıyarlaştı bütün yaşayanları

Bize de mazideki resimler kaldı.

Yasemin Gürtürk

Mercedes Sosa. . .

2009-10-05T23:43:00.001+03:00

Hüzündü sanki şarkıların,

Şarkıların ölümsüz...

Gittiğin yerde de şarkılar söyle.

Söyleki üzerine yıldızlar yağsın...

- Toprağın bol olsun -

Yasemin Gürtürk

Merhaba. . .

2009-09-24T15:13:00.003+03:00

Ve döndüm.

Uzun süredir işlerim dolayısıyla şehir dışında olmam, beni sizlerden ayrı tuttu.

Sizleri ve blog' umu çok özledim.

Yine buradayım. Sizlerle birlikte güzel paylaşımlarda buluşmak üzere sevgiler.

Okulların açılması dolayısıyla tüm öğrenci kardeşlerime başarılar, öğretmen arkadaşlara iyi çalışmalar dilerim.

Yasemin Gürtürk

2009-09-21T04:04:00.002+03:00

Tüm dostlarımın şeker tadındaki mübarek bir ayın sonunda kutlanan Ramazan bayramını en içten dileklerimle kutlar her birinineze teker teker sağlık huzur ve mutluluk dilerim

Yasemin

Maskeli Balo. . .

2009-09-07T15:20:00.001+03:00

Dün bir balodaydım,
Adı maskeli balo
Kiminin yüzünde şeytan,
Kiminin kanatlarında melek
Kiminin yüreği kedi

Adı üstünde maskeli balo
Saat 12 yi geçince
Kabağa dönüşür her şey
Tıpkı masaldaki gibi.
Ama bu öyle bir şey değil

Ne masal anlatılan
Rüya hiç değil.

Gün doğar batar ama
Balo bitmedi bitmeyecekte.

Şeytan maskesini çıkartsa da
Yüzünde yine şeytan
Aslan postunu yere serse de
Krallık onda baki, şiddet.
Kedi hala uysal ama korkak
Bir el uzandı mı?
Sakince sokulur.
Hasret sevilmeye.

Adı balo
Ama

Dünya zaten maskeli balo.

Yasemin Gürtürk

Sırça Sarayda Basma Elbise...

2009-09-07T14:53:00.005+03:00

Bahar dallı basma elbise kirlenmişti. Üzerinden hoyratça çıkardılar bahar dallı elbiseyi.
Artık bahar olmayacak onun yüreğinde. Hazan yaprakları üzerine dökülecek, karlar yağacak belki beyaz, ama o üşüyecek.

Keşke hep filmlerde kalsaydı hikayeler. Seyrederken “en kötü şey tecavüz” dediğimiz sahneler beyaz perdede olsaydı, ışıklar yanınca hayal dünyası sona erseydi.
Ama öyle değil artık dünya. Zaman o kadar değişti ki, caniler doğdu.
Filmlerdeki küçük beyler vahşileşti.

Daha hayatının baharındaydı Münevver.
Basma elbisesi üstünde olmasa da, sevgisi yüreğindeydi. İnandı, sevdi, umut etti.
Günlüklerinde yazdığı gibi tereddütleri olsa da umutları vardı.
Sırça sarayda büyümüş küçük bey Cem. Para cebinde, soyadı ailede, canilik ruhunda.
Sevgisi ise koca bir yalan.

Bahar dallı, basma elbiseli Münevver yok artık.
Para, belki soyadı bilinen ailede hala güç.
Yakalanmadı, yakalatmadılar ya da yakalamadılar.
Kanunlar mı yetersiz, yoksa güç mü engelliyor kanunları.
Koltuktan etse de bazılarını, çark bazen başka dönüyor, basma elbiseliler için.

Yazık oldu bahar dallı basma elbiseli kıza. Güneşin doğuşunu tekrar göremiycek.
Peki ya güç, soyadı olan aileye gösterecek mi güneşin doğuşunu ne de batışını.
Kafalarını uzatıp camdan bakabilecekler mi yağmurun yağışına,
Koklayabilecekler mi yağmur sonrası toprağın güzel kokusunu.
Fare deliklerine kıstırılmış hayatları.

Bütün müştemilat isyanda artık.
Film şimdilik basma elbiseli kız için bitti.
Ama motor durmadı. Sırça saraylı küçük bey için senaryo hazır. Yeter ki yönetmen (emniyet güçleri) rolü sahibine versin.

Yasemin Gürtürk

Yorgun Dargınlık. . .

2009-06-25T13:04:00.002+03:00

Korkuyorum artık konuşmaktan,
Belki yaşamaktan,
Doğru bildiklerime şaşırmaktan.
Yoruldum ve yoruldukça darıldım.

Hayat sanki benim değil artık
Yok etmek istediler
kendilerine benzetmek istediler.
Benim olanları elimden aldılar.

İnadına hep inandım,
inandıkça yanıldım.
Dinmeyen içimdeki fırtına
İşte bu yüzden.

Dün var olanlar nerde?
Nerde bugünküler, yarın hiç olmayacaklar nerde?
Bu kadar çabuk mu tükettiler.
Kırıldım, yoruldum,
Yoruldukça darıldım.

Hayatımın katili hepsi
Bakıyorum gözlerine ama
Göremiyorum nerde nefretleri.

Haydi alın artık hayatımı
Alın hepsi sizin olsun.
Çünkü ben
Kırıldım, yoruldum
Ve yoruldukça darıldım...

Yasemin Gürtürk
23/Haziran/2009

Hoşça Kalın. . .

2009-06-13T17:46:00.006+03:00

Sevgili blog arkadaşlarım,

Blog aleminde 3 yıldır sizlerle birlikteyim. Hayat bazen hiç tanımadığı insanlarla karşılaştırırmış. Bende sizlerle burada karşılaştım.

Bu üç yıl süresince sizlerle gönül bağımız oluştu.
Yarattığımız her eseri birlikte paylaştık. Birbirimizden çok şey öğrendik. Hayatımızda uyguladık.

Her gün birkaç defa sayfalarınıza uğramadan edemez duruma geldim. Sanki uğramazsam bana küsecekmişsiniz gibi geliyordu. Hani nasıl insan sancılar içinde kıvranırken yapılan bir morfin onu sakinleştirir, ben de sizin sayfalarınızda gezinirken sakinleşiyor, dinleniyor ve bilgileniyorum.

Ancak Yaz mevsimi gelip çattı. Ben kendimi sezonluk işçi olarak nitelendiriyorum. Çünkü küçük bir sahil kasabasında bir dükkan çalıştırıyorum. Ekmek kapısının açılma zamanı geldi ve ben bugün bir süreliğine sizlerden ayrı kalıcam.

Ama kalbim hep sizlerle olacak. Orada internetim yok, fakat fırsatım oldukça laptopumu aldığım gibi kablosuz bağlantı olan bir yeri bulmaya çalışıcam. Yani sizleri ara sırada olsa ziyaret etmeye gayret göstericem.

Ben ziyaret etiğim dostlarımın sesini bir süre duymazsam meraklanıyorum. Bu notu da işte bu yüzden yazıyorum. Merak etmeyin diye :))

Ne zormuş hoşça kal demek ve ardında sevdiklerini bırakmak.

Tekrar görüşünceye kadar kendinize iyi bakın, sağlıkla kalın, hoş kalın.

Yasemin Gürtürk

Hayatı Iskalamaya Lüksün Yok Senin - Nazım Hikmet

2009-06-12T19:47:00.003+03:00

Bir aşk için yapabileceğin her şeyi yaptığına inanıyorsan ve buna rağmen hala yalnızsan, için rahat olsun. Giden zaten gitmeyi kafasına koymuştur ve yaptıkların onun dudağında hafif bir gülümseme yaratmaktan başka hiçbir işe yaramayacaktır.

Sen kendini paralarken o her zaman bahaneler bulmaya hazırdır. Hani ağzınla kuş tutsan “Bu kuşun kanadı neden beyaz değil?” diye bir soruyla bile karsılaşabilirsin.. iki ucu keskin bıçaktır bu işin. Yaptıklarınla değil yapmadıklarınla yargılanırsın her zaman. Bu mahkemede hafifletici sebepler yoktur. İyi halin cezanda indirim sağlamaz.

Sen, “Ama senin için şunu yaptım” derken o, “şunu yapmadın” diye cevap verecektir. Ve ne söylesen karşılığında mutlaka başka bir iddiayla karşılaşacaksındır. Üzülme, sen aşkı yaşanması gerektiği gibi yaşadın.Özledin, içtin, ağladın, güldün, şarkılar söyledin, düşündün, şiirler yazdın. “Peki o ne yaptı” deme. Herkes kendinden sorumludur aşkta. Sen aşkını doya doya yaşarken o kendine engeller koyuyorsa bu onun sorunu. Bir insan eksik yaşıyorsa, ve bu eksikliği bildiği halde tamamlamak için uğraşmıyorsa sen ne yapabilirsin ki onun için? Hayatı ıskalama lüksün yok senin. Onun varsa, bırak o lüksü sonuna kadar yaşasın.

Her zamanki gibi yaşayacaksın sen. “Acılara tutunarak” yaşamayı Öğreneli çok oldu. Hem ne olmuş yani, yalnızlık o kadar da kötü bir şey değil. Sen mutluluğu hiçbir zaman bir tek kişiye bağlamadın ki…. Epeydir eline almadığın kitaplar seni bekliyor.Kitap okurken de mutlu oluyorsun unuttun mu? Kentin hiç görmediğin sokaklarında gezip yeni yaşamlara tanık olmak da keyif verecek sana.Yine içeceksin rakını balığın yanında. Üstelik dilediğin kadar sarhoş olma özgürlüğü de cabası….

Sen yüreğinin sesini dinleyenlerdensin ve biliyorsun asolan yürektir.Yürek sesi ne bilmeyenler, ya da bilip de duymayanlar acıtsa da içini unutma; yasadığın sürece o yürek var olacak seninle birlikte. Sen yeter ki koru yüreğini ve yüreğinde taşıdığın sevda duygusunu. Elbet bitecek güneşe hasret günler. Ve o zaman kutuplarda yetişen cılız ve minik bitkiler değil, güneşin çiçekleri dolduracak yüreğini…

Nazım Hikmet

Kaynak: Alıntı

Gelirsem Eğer . . .

2009-06-10T20:57:00.003+03:00

Yağmur bardaktan boşanırken,
Eğer sana gelirsem
Bilki gözyaşlarımda karışmıştır yağmura.

Bir gün kar yağarken gelirsem eğer,
Bilki gelinliğim hala dolabımda.

Ve bir gün büyük bir kalabağın arasında gelirsem sana
Bilki dualar benimle. . .

Yasemin Gürtürk

10/6/2007

1591 Gülhayats İstanbul - Kenan Sinanoğlu

2009-06-08T21:59:00.006+03:00

Yazar- şair Kenan Sinanoğlu’ nun, dünya üniversitelerinin kütüphanelerinde bulunan, “1591 GÜLHAYATS İSTANBUL” isimli Almanca romanı bölüm – 1 ile www.uçnokta.com sitesinde yayın hayatına geçmiştir.

Okumak isteyen dostlar bu linkten ulaşabilir;
http://www.ucnokta.com/modules.php?name=Kose_Yazilari&op=viewarticle&artid=1653

Roman, 49 dilde okunabilir .

Google çeviri L i n k : http://translate.google.com/translate_t?hl=en#

SENİ SAKLAYACAĞIM. . .

2009-06-06T14:05:00.003+03:00

Seni saklayacağım inan

Yazdıklarımda, çizdiklerimde

Şarkılarımda, sözlerimde…

Sen kalacaksın

kimse bilmeyecek

Ve kimseler görmeyecek

Yaşayacaksın gözlerimde.

Sen göreceksin, duyacaksın

Parıldayan bir sevi sıcaklığı

Uyuyacaksın, uyanacaksın.

Bakacaksın benzemiyor

Gelen günler gecelere

Dalacaksın.

Bir seviyi anlamak

Bir yaşam harcamaktır

Harcayacaksın.

Seni yaşayacağım

Anlatılmaz…

Yaşayacağım gözlerinde

Gözlerimde saklayacağım.

Bir gün

Tam anlatmaya…

Bakacaksın

Gözlerimi kapayacağım

Anlayacaksın.

Özdemir ASAF

NUR TOPU GİBİ BİR DOĞUM GÜNÜM DAHA OLDU. . .

2009-06-04T13:34:00.007+03:00

Havaların biraz soğuk biraz ılık olduğu, sobaların biraz yanıp biraz yanmadığı bir mevsim vardır ya işte o zaman dünyaya gelmişim ben.

Anneme sorduğum zaman hep bu cevabı alırdım. Peki, canım annem, ilkbahar mı sonbahar mı bu mevsim?
“ne bileyim” derdi hep.” Karnım burnumda, sabahtan koca konağın tahtalarını tellemiştim. Tam işim bitti derken babaannen, elinde bir çivi tahta aralarındaki tozları temizliyordu. O sinirle bahçeye konan kazanda çamaşır yıkarken başladı sancılarım. Bunu biliyorum sadece.”

Sıkıntılı bir ortammış demek ki, üçüncü çocuğunun doğumunu zevkle hatırlamadığı.

Babam hep vaktinde aldım derdi nüfus cüzdanlarımızı. Benim ilk nüfus cüzdanımda 12/Ocak/1959 yazıyordu. Daha sonra benim gerçek doğum tarihim aile kurultayının uzun uğraşları ve hafıza oyunları sonunda 24/Mart/1958 olarak teyit edildi.

Elde iki gün vardı doğum tarihimle ilgili. Biri gerçek doğduğum, o sobaların biraz yanıp yanmadığı mart ayı, diğeri babamın “ben zamanında aldım” diyerek yazdırdığı ve nüfus idaresince de onaylanan 12 Ocak 1959 tarihi.

Aradan geçen zaman da okul dönemim gelip çattı. Bütün yaşıtlarım okula başlarken ben okula gidemiyordum. Çünkü o yıllarda okula kayıt için ay hesaplaması yapılırdı

Bu kez de mahkeme kararı gerekiyordu. İki şahit bularak hakim karşısında şahitlerin yeminleri doğrultusunda benim doğum tarihim 12/Ocak/1958 olarak değiştirildi.

Elde var üç doğum tarihi;
Gerçek doğduğum gün;24/Mart/1958
İlk yazılan tarih; 12/Ocak/1959
İkinci yazılan; 12/Ocak71958

Aradan yine yıllar geçti ve evlendim. Bu nedenle nüfus kütüğüm de eşimin memleketi olan Çemişgezek’e gidince oradaki sevgili nüfus memurunun küçük bir kalem oyunuyla tarihim bu kez de 0/ağustos71958 olarak birden değişiverdi.

Oldu mu elde dördüncü bir tarih daha.

Birde üstelik “0”. Bu hiç hazmedilecek bir şey değildi. Bir rakamdı belki ama bilinmeyen. Karşılığı olmayan bir “0” rakamıyla uzun zaman yaşadım. Nasılsa bana fazla lazım değildi.

Elimde bir sürü tarih vardı, canım ne zaman hediye almak istese “bugün benim doğum günüm “diyebileceğim. Fakat memleket, e-devlet sistemine geçip te her nereye giderseniz gidin bilgisayarlara bakıldığı zaman benim doğum tarihimi vermiyordu. Çünkü “0”gününde doğmuş gözüküyordum.

Biraz üşengeçliğimden, biraz da İstanbul’un kalabalık olmasından dolayı işlemlerin hemen bitirilmemesinden dolayı gidip nüfus cüzdanımı değiştirmemiştim.

Ta ki babamın evinin restorasyonu sırasında İznik’ te bulamadığım malzemeleri İstanbul’dan kargoyla getirttiğim sırada (bu da ayrı bir sıkıntı) kargo şirketiyle ev arasında kayboluşuna kadar.

Artık elzem olmuştu nüfus müdürlüğüne gitmem. Yanlış tarihle yaşayabilmiştim ama cüzdansız yaşadığımı kabul ettiremezdim kimseye. Bu yüzden dün, günümü fatih nüfus müdürlüğünde geçirdim.

Olay buradan sonra daha farklı bir durum almaya başladı.

İlkönce oturduğum mahalle muhtarlığından ikametgah senedi almam söylendi.

Seçim öncesi bazı mahallelerin birleştirilmesi nedeniyle, yeni muhtarımızın park içindeki minik villasını aramakla başladı hikayem. Normalde muhtardan aldığımız her senedin ya da kaydın bir ücreti olduğunu bildiğim halde (sağ olsun bu arada torpilli sayılırım, eşim sayesinde) ücret ödemeden ikametgah senedini aldım. (Bu da ayrı bir konu,maaş alan muhtarlar neye dayanarak bu ücreti alırlar onda anlamış değilim)

İstikamet fatih nüfus müdürlüğü tekrar. Uzun kuyruğun sonuna geçerek beklemeye başladım. Neyse uzun bir aradan sonra sıram geldi.

Önce memur benden 3 TL istedi. Cüzdan parasıymış bu. Tamam, bu kadarla atlatacaktım (itin kuyruğu bu kadar değilmiş meğer).

Bir resim karşılığında yeni nüfus kağıdımı almak üzere şefin yanına gidince anladım. Ceza ödemem gerekiyormuş kaybetmiş olmamdan dolayı. Burda torpil yok, çünkü önce mal müdürlüğüne bu parayı yatırıyor, makbuzunuzu alıyor sonra şefe veriyor ve en sonunda nüfus cüzdanına sahip oluyorsunuz.

Üst katta bulunan mal müdürlüğünün veznesine gelince camekandaki yazı dikkatimi çekti.

Şöyle yazıyordu:

“Nüfus müdürlüğünden gelen kişiler, bu cezayı ödemek zorundadır. Bu konu hakkında vatandaşın bir şey sormaması, memurlarımızın vaktini almaması, itirazı varsa bunu nüfus müdürlüğüne iletmesi rica edilir”.

Yani sus vatandaş, koyunsun sen ne denirse onu yap ve git diyordu kısaca.

Senin bir şey sormana fırsat bırakmadan, 46 lira 50 kuruşu ödeyerek makbuzumu aldım.

Tabii bu rakam peşin ödendiği için. Eğer daha sonra ödemeyi tercih ederseniz cezanın cezası ile 62 TL ödemek zorunda kalıyormuşsunuz.

Makbuzla birlikte şefin yanına geldim. Bu mevzudan bahsettim. İtiraz hakkımın olup olmadığını merak etmiştim. Paralı bir devlet olmamalıydık. Ben bu ülkenin vatandaşı olarak, hakkım olan kimliğimi para karşılığında almamalıydım.

İtiraz hakkım varmış tabii. İlgili mahkemeye dava açabiliyormuşum. Fakat! Bu güne kadar açılan davalar hep reddedilmiş. Ne enteresan değil mi?

Her kurum kendini korumaya almıştı. Kimse vatandaşın hakkını korumak adına bir şey yapmıyordu.

Yapılabilecek tek şeyin mahkeme yolu olmasına rağmen, kanunlar bile kurumlar tarafında yer alıyor.

Susan bir milletin evladı olarak daha fazla bir şey yapabilecek bir şeyim ve zamanım olmadığını anlayarak yeni nüfus cüzdanımı şefin elinden törensiz bir halde aldım. Çünkü törene daha iki ay vardı…

Zira yeni nüfus cüzdanımda yazan, yeni bir doğum tarihim vardı!..

1/Ağustos/1958

Beşinci bir tarihe sahip olmanın sevinciyle evime yorgun ama düşünceli bir halde vardım.

Hediye almak isteyenlere duyurulur, ne zaman isterseniz bana doğum günü hediyesi alabilirsiniz. Nasılsa bende tarih bitmez.:))))

Yasemin Gürtürk
4/Haziran/2009

Biraz da Gülelim mi?

2009-06-03T00:18:00.002+03:00

Alkışlar Çılgın Türklere :)‏

Kaza mahallinde elinde cep telefonuyla koşturup "112′ nin numarası neydiiiii?" diye bağıran sarışına,

Birbirlerine ana avrat küfür eden iki kişinin arasına girip ikisine de birer tokat atan ve "Analar kutsaldır, analara küfür etmeyin, “o.çocukları!"” diyen Karadenizli ağır abiye,

Annesine kızıp, buharlı ütünün içine işemeyi akıl eden! Annesini buram buram çiş kokularıyla iş yerine yollayan! Annesi; ancak arkadaşları ”acayip kokuyorsun” dediğinde işi çözen anneye ve çocuğuna,

Banyonun lambası yanmayınca elektrikler kesik zannedip yarım saat gelmesini bekleyen. Beklerken de canı sıkılmasın diye televizyon seyreden kişiye,

Ailecek televizyon izlerken üst komşu küçük oğlunu göndermiş. Çocuk, anneme ”X teyze, annem dedi ki, bari haberleri açsınlar da, biz de dinleyelim”. Biz de kırmadık, açtık. Ailecek çok iyi niyetli olduğumuzdan, televizyonları bozuk sandık. Yüksek sesten dolayı bize laf soktuklarını anlamamız çocuğun ikinci gelişinden sonra oldu. Bu olayı yaşayan aileye,

Lisedeki Din Kültürü ve Ahlak Bilgisi öğretmenimiz AİDS’İN açılımını yapıyor: (A)llaha (İ)syan eden (D)eyyusların (S)onu… Diyen hocaya, birer alkış istiyorum:))

Ayrıca aşağıdakiler de birer tebrik hak ediyor:

Acı Kaybımız:
3 ay önce ailemize katılan, "Necmi" ismini verdiğimiz kaplumbağamız dün vefat etmiş. Aile arasında sade bir törenle evin arka bahçesine gömdük. Hayvancağız durduk yerde can verdiği için gidip, Necmi’yi aldığımız dükkânın sahibine sebebinin ne olabileceğini sorduğumuzda ”Abi onlar kış uykusuna yatar” cevabını almış bulunmaktayız. Hepimizin başı sağ olsun. Bu vicdan
azabıyla ben de çok yaşamam herhalde.

Annemin Maceraları:
Shrek’in fragmanlarını gösteren bir televizyon kanalında, el eletutuşmuş Shrek ve Fiona’yi gören annem, ‘Bunlar Süleyman ve Nazmiye Demirel çifti mi?’ diye sordu! Seçememiş gözleri o mesafeden.

Alfabe:
Ben de bu yıl okula başlayan torunum için kuvvetli bir moral alkışı istiyorum. Daha ikinci gün: ‘örrrtmenim, taa evden buraya tel çizmeye mi geldik, hep yumarlak mı yapcaz, harf falan öretmicen mi?’ deme cesaretini gösterdiği için,

Annem:
"Bu taraf bitti" diye CD’yi arkasına çeviren ve sonra da "CD çalar çalışmıyor!" diye feryat eden anneme alkış az geliyor!

Modem:
Yemek masamın üstünde duran modeme uzun uzun bakan anneannem "Bu ne?" diye sordu. Ben de kolay anlasın diye "Hani benim bilgisayarım var ya, onunla internete giriyorum. İşte internete girmek için o kutu zorunlu" diye uzun uzun açıkladım. Anneannem dinledi beni ve "Yani modem bu" dedi ve konu kapandı…

Yaz Okulu:
Bir alkış da annesine yaz okulunu kazandığı müjdesini veren üniversite öğrencisine gelsin. Bu yaratıcılığa şapka çıkarılır.

Beyin Göçü:
Tikky olduğu her halinden belli olan kızımız Beşiktaş-Taksim midibüsünde yanındaki arkadaşına dert yanmaktadır. ”Şekerim dördüncü kez girdim ÖSS’ye, ama yine kazanamadım, gidicem sonunda Amerika’ya o olacak. Böyle böyle beyin göçü oluyor işteeaa!” Sen git, masrafları ben karşılıyorum.

Alman Yazar:
Bir alkış da lisede edebiyat dersinde okuduğu şiir bitince sınıfa dönüp "Bu şiiri ünlü Alman yazar Goethe yazmıştır" diyen hocaya, "Niye, kâğıt bulamamış mı?" cevabını veren arkadaşa gönderelim.

Kaynak: alıntı

Bana Müsade. . .

2009-05-28T00:42:00.004+03:00

Arşivimi gözden geçirirken 1 yıl evvel yazdığım bir yazımı okudum.
Düşündüm üzerinde, geçen yıldan değişen bir şey var mı hayatımda, yaşantımda diye.
"Hayır" çıktı dudaklarımın arasından sesli olarak. Tek düze bir yaşantım varmış demekki.

Gerçi bu yıl geçen yıla göre biraz daha hareketli geçti. Ekim 2008' den beri nerdeyse evimde oturamadım desem yeridir.
Önce İznik'teki baba evimin restorasyon işlerine başladık. İznik-İstanbul arasında gidip gelmek bir şey değildi.En azından Yalova' ya giderken feribotta denizi görüyordum.
Yeni yıla yeni girdiğimiz günlerde kayınpederimin hastalığı başladı. Ev işini yarım bırakarak bu kez de Elazığ-istanbul hattında mekik dokumaya başladım. Eşim kayınpederimin yanında ben kah onların yanında, kah İstanbul'da oğlumun yanında, iki arada bir derede misali.
Zaman o kadar çabuk geçmiş ki hiç anlamadan mart ayı gelmiş. hadi tekrar İznik. Yarım kalan evi bitirmemiz lazım. Ustaların peşinde koşmaktan, malzeme taşımaktan, hesap kitap yapmaktan o kadar yorulmuşum ki, İstanbul'a bir hurda yığını gibi geldim.

Aylarca bir evde kadın olmayınca o evin halini düşünün.Geldiğimden beri bir taraftan temizlik yaparken, diğer taraftan da yazlıktaki dükkanımıza sezon mallarını toplamak için koşturuyorum.
Bu beden ne zaman dinlenir bilmiyorum.

İşte bu akşam oturdum böyle boş boş okurken bu yazımı buldum. Okudum, düşündüm.
Dşüncelerimde bir değişme olmadığını gördüm ve bu yazımı tekrar sizlerle paylaşmak istedim.

Bana Müsade. . .

Bazen içimden ne geliyorsa öyle hareket etmek istiyorum.Yolda giderken, sanki sek sek oynarmış gibi yaparak sıçramak,Yenikapı sahilinde, kayalıkların üzerinde bira içmek,Baharın geldiği şu günlerde, üstümün kirlenmesini düşünmeden, yeni yeşeren çimlerin üzerinde yuvarlanmak, toprağın mis gibi kokusunu koklamak,Gecenin serinliğinde, sıkıca sarıldığım montumun altında denizin sesini dinlemek.İnsanların tuhaf bakışlarına aldırmadan, tanımadığım insanlara merhaba demek.Sabaha kadar sessizlikte oturup düşünmek, akşama kadar miskin miskin yataktan çıkmamak.Hiç televizyon seyretmeden, telefon sesi duymadan bir gün geçirmek.Karnım acıksa da yemek pişirmemek, içtiğim çay ve kahve fincanlarını masanın üstünde biriktirmek.Küçük bir çantayla terminale gidip, ''nereye'' diye düşünmeden, bir otobüse binip bilinmeyen bir yerlere gitmek istiyorum.

İçimdeki ses'' neden '' diye soruyor. ‘''Neden yapmak istiyorsun bunları.''Galiba yoruldum. Vücudum yorgun, beynim yorgun, cebim yorgun.

Dinlenmek, arınmak istiyorum.Yaşadığım yılların yorgunluğu, bedenimi zorluyor artık. Yaş/lanıyorum galiba.''Gençlikte gezelim, tozalım, eğlenelim'' dedik yorulan bedenimizin farkına varamadık.Yeni evliyken, ha eşyamızı alalım, ha evimizi düzelim, aman çocuk oldu iyi yetiştirelim, başımızı sokacak bir ev alalım, ''genciz, borcumuzu ödemek için daha çok çalışırız, sabrederiz'' dedik yıllara yorulduk.O, onu demiş, bu, bunu demiş dedim, üzüldüm ağladım, derdimi söyleyemedim, yorulan beynimin farkına varamadım.Kimseye ''hayır'' diyemedim, kıramadım. Ben omuz arayınca kimseyi bulamadım.

Dönüp arkama baktığımda, yılların ne çabuk geçtiğini, önümde daha ne kadar zamanımın kaldığını bilemeden, bedenimin, beynimin benden çok şey götürdüğünü fark ettim.Ve bu yüzden artık içimden geldiği gibi hareket etmek istiyorum. Bir anlık bile olsa, kendimle kalmak istiyorum. Dinlenmek istiyorum.

Bana müsaade…

Yasemin Gürtürk

Gitme. . .

2009-05-26T08:56:00.004+03:00

Bırakıp gidersen eğer,
Sel olurum, çağlarım.
Gidersen eğer,
Karanlık olurum, görmez gözüm.
Gidersen eğer,
Yetim olurum, öksüz olurum.
Gidersen eğer,
Hiç olurum.

Yasemin Gürtürk
11/ Ocak/2009

2009-05-19T09:35:00.002+03:00

19 MAYIS ATATÜRK'Ü ANMA, GENÇLİK VE SPOR BAYRAMI KUTLU OLSUN...

ATATÜRK der ki;

- Bütün ümidim gençliktedir.

-Sizler, yani yeni Türkiye'nin genç evlatları! Yorulsanız dahi beni takip edeceksiniz... Dinlenmemek üzere yürümeye karar verenler, asla ve asla yorulmazlar. Türk Gençliği gayeye, bizim yüksek idealimize durmadan, yorulmadan yürüyecektir.

-Türk çocuğu ecdadını tanıdıkça daha büyük işler yapmak için kendinde kuvvet bulacaktır.

-"Türkiye Cumhuriyetinin, özellikle bugünkü gençliğine ve yetişmekte olan çocuklarına hitap ediyorum: Batı senden, Türk'ten çok geriydi. Manada, fikirde, tarihte bu böyleydi. Eğer bugün batı teknikte bir üstünlük gösteriyorsa, ey Türk Çocuğu, o kabahat da senin değil, senden öncekilerin affedilmez ihmalinin bir sonucudur. Şunu da söyleyeyim ki, çok zekisin! .. Bu belli. Fakat zekânı unut! .. Daima çalışkan ol..."

-Uluslar, egemenliklerini geçici bile olsa, bırakacağı meclislere dahi gereğinden fazla inanmamalı ve güvenmemelidir. Çünkü meclisler bile despotluk yapabilir ve bu despotluk bireysel despotluktan daha tehlikeli olabilir. Meclislerin öyle kararları olabilir ki, bu kararlar ulusun yaşamına giderilmesi olanaklı olmayan zararlar verebilir.

-Gençler cesaretimizi takviye ve idame eden sizlersiniz. Siz, almakta olduğunuz terbiye ve irfan ile insanlık ve medeniyetin, vatan sevgisinin, fikir hürriyetinin en kıymetli timsali olacaksınız. Yükselen yeni nesil, istikbal sizsiniz. Cumhuriyeti biz kurduk, onu yükseltecek ve yaşatacak sizsiniz.

-Yorulmadan beni takip edeceğinizi söylüyorsunuz. Fakat arkadaşlar, yorulmadan ne demek? Yorulmamak olur mu? Elbette yorulacaksınız. Benim sizden istediğim şey yorulmamak değil, yorulduğunuz zaman dahi durmadan yürümek, yorulduğunuz dakikada da dinlenmeden beni takip etmektir. Yorgunluk her insan, her mahlûk için tabii bir halettir, fakat insanda yorgunluğu yenebilecek mânevi bir kuvvet vardır ki, işte bu kuvvet yorulanları dinlendirmeden yürütür.

-Biz cahil dediğimiz zaman, mektepte okumamış olanları kastetmiyoruz. Kastettiğimiz ilim, hakikati bilmektir. Yoksa okumuş olanlardan en büyük cahiller çıktığı gibi, hiç okumak bilmeyenlerden de hakikati gören gerçek alimler çıkabilir.

-

Türkan Saylan, Anne Kardelen. . .

2009-05-18T15:01:00.002+03:00

Gülen yüzün soldu sanma
Kardelenler senin yolunda
Sen huzurun kollarında…

-Rahat uyu-

Uğurlar ola

Kardelenler Öksüz Kaldı. . .

2009-05-18T08:14:00.007+03:00

ÇYDD başkanı Türkan Saylan’ ı kaybettik. Tüm Türkiye’ nin başı sağ olsun.

Türkiye için çok büyük kayıp. Tabi kime göre neye göre. Eğitime; sosyal ve laik Türkiye Cumhuriyetinde olması gereken şekilde verdi desteğini, kafalarda ampul değil ışık yakmaya çalışarak. Hasta yatağında bile rahat vermediler o eller Türkan hocaya. Kadın dedi, eğitim dedi. Bir ülke başka aydınlanırdı ki eğitimsiz kadınlarla? yaşadığı son güne dek yaptıklarının hep daya iyisi için çabaladı. İyi uykular hocam... Bu ülkede seni hala kayıp olarak gören, gerçek çağdaşlığa ulaşmak için çalışanlar oldukça gözün arkada olmasın...

Kendisine atılan içi boş iftiralardan sonra zaten tetikte olan ölümü bir nevi hızlandırılan Türkiye’ nin aydınlık yüzlerinden, eğitim gönüllüsü... Tek suçu hayatı boyunca başını öne eğecek kızları okumaya teşvik etmek, Atatürkçü düşünceyi Türk kadını olarak temsil etmekti. bunlar, geriye saran bu memlekette hoş karşılanan şeyler değildir maalesef. Amaçları Türkan saylan ve onun gibi cumhuriyet ve Atatürk sevdalılarını susturmak, sindirmekti. kirli oyunlarıyla bu emellerine ulaştılar. Ama o zihniyetin mensupları şunu çok iyi bilmeliler ki tarih bunu affetmez. Gün gelir devran döner. Aydınlık Türkiye’ nin başı sağ olsun. Mekanı zaten cennet.

itusozluk.com'dan alıntı

Fransa' dan Mektup Var 2 - Ödül ve Görev

2009-05-17T10:21:00.005+03:00

Montpellier'de nisan ayındaki Fransa OPEN (açık) şampiyonası yarışlarında yeni ödül, ödüller olarak ismime ve dolayısıyla Türk yüzmesine eklendi.

Fransa Yüzme Federasyonu Hakemler kurulu başkanı Denis CADON hakemlik ve Hakem eğitimciliğindeki başarılarım için 50m Dünya rekoru kırılmadan sadece birkaç saat önce Yüzme havuzunda hakem masası önünde ödülümü verdi. Bir eğitim CD si olan ödülün Kapağında ikinci bir ödül saklıydı: Organizasyonunda yer alıp, hakemliğini yaptığım (3 dünya rekoru kırılan) Angers'deki yarışta çekildiğimiz fotoğraf.

Hakem Eric Erhan Turan

Denis Cadon 21-24mayista Chalon sur Soane'daki Fransa gençler yüzme şampiyonasına vede Dünya yüzmesinin en önemli yarışlarından biri olan 19-21 hazirandaki OPEN de PARIS yarışlarına geçen sene olduğu gibi bu senede hakem (Fransadaki hakem sayisi +15.000) olarak atandığımı belirtti.

Yolladığı mail'i pekiştiren sözleriyle bildirdiği bu görevler zaten başlı başına bir ödüldü.

Ödüller tabiiki devam etti. Eurosport ödülü derken Fransa politikasının renkli simasi Monpellier, Montpellier Bölgesi vede 2004 ten beri Laguedoc-Roussillon bölgesi başkanı Georges Frêche turizm, tanıtım, teşekkür parfümlerindan oluşan yerel hediyeyi iltifatlarıyla yazan kartıyla sundu.

Georges Freche kartı

Hediye, ödül paketi sportif ve görsel olarak Alain Bernard'in 100m de ilk 47 saniye altına (0.46:94) inmesi ile başlamıstı. Avrupa rekorlarıyla (Rafael Munoz-Ispanya, Camelia Potec-Romanya, Camille Muffat-Fransa) devam etti, Frederick Bousquet'nin 50m serbestte (0.20:94) ilk defa 21 saniye altina inmesi ile ise Montpellier'deki ödül, hediye ve hatıralar belleğime kazındı.

Denis Cadon ödül verirken

FFN başkanı Francis Luyce ile

Kendi adıma, spor adına, Türkiye spor ve yüzmesi adına Teşekkürler,

Eric Erhan Turan

Not: Ben de dostum Eric Erhan Turan' ı, başarılarından dolayı tebrik ediyorum

Fransa' dan Mektup Var - Master Grand Prix de Nantes 2009 Hakkında‏

2009-05-15T14:50:00.007+03:00

Selamlar,

9-10 Mayıs 2009 tarihinde Fransa’nın Nantes şehrinde Türkiye adına katıldığımız 16. NANTES GRAND PRIX' si çok başarılı geçti. 5 ülkeden 57 takımdan 300 e yakin yüzücünün katıldığı yarışta Türkiye Toplamda 19 madalya (4 altın, 5 gümüş, 10 bronz) alarak 2 bayrak takımında da 3. oldu

Ankara Üniversitesi, Ege Üniversitesi, Uludağ Üniversitesi, Bussad ve ferdi sporcu olarak katılan profesör, doktor, eğitim görevlileri, kamu görevinde çalışanlar, özel sektör çalışanları, is adamları gibi meslek sahipleri kenetlenerek birlikte sportif bir müsabakada sportif duruş ve başarının yanında Türkiye nasıl olumlu tanıtılırı başardık.

Türkiye gerek katilimi, gerek yarışma içi yarışma dışındaki davranışları gerekse cana yakınlığı ile bir dostluk havasını estirdi. Herkesin beğenisini kazandı. Geriye anlatılacak tatlı anılar, Türkiye ve Türk insani hakkında çok olumlu izlenim ve hatıralar bıraktı. Bu kaynaşma sürecinde Nantes'li öğretmen yüzücü Bayan Megalı Heritier' nin Türk öğrencilerinden öğrendiği "ali babanın bir çiftliği var" şarkısını bizlerle paylaşması; Paris ACBB'den eski milli yüzücü ve arkadaş Eric Eminente ise açılış günü "seniii (sizi) seviyoooruum" diyerek aksanlı Türkçesi ile kabul salonunda bizi karşılaması hoş bir sürpriz ve unutulmaz anılardan sadece bir kaçını oluşturuyordu.

İlişikteki gazete kupüründe görüleceği üzere Türkiye SEREF konuğuydu (La Turquie à l'Honneur). Kurucularından biri olduğum bu yarışın 3 senedir sorumluğunu başarı ile yerine getiren Jean-Pierre de Kerleau gelecek sene 17. Meeting için bizi davet ederken Bizde Türkiye’de 2009 Ekim ayı sonunda yapılacak olan uluslararası Cumhuriyet kupasına davet ettik. Basta çeşitli branşlarda 4500 sporcusu (1400 yüzücü) olan Nantes ASPTT Omnisport Başkanı Sayın Camus olmak üzere diğer ekipler gelme isteklerini söyleyerek iletisileri kurmaya başladılar. Telefonda görüştüğüm Fransa Yüzme Federasyonu Masterlar başkanı Guy Dupont ise yarış tarihini şimdiden ajandasına kaydettiğini belirtti. Temmuz ayındaki Fransa şampiyonasında konuyu daha teferruatlı ve neler yapılabileceğimizi konuşmak üzere randevulaştık.

Türkiye, İznik, Bursa broşürleri, kestane sekerleri, rozetler, kolyeler, anahtarlıklar, Yüzme federasyonu adına verilen siltler ve de en önemlisi 2 gün boyunca yorgunluklara rağmen yüzlerden eksik olmayan tebessümler, kurulmaya başlayan arkadaşlıklar sporun yanında Türkiye adına yapılmış büyük bir tanıtım ve turizm elçiliği faaliyetine dönüştü

İznik Belediye Başkanı Kadri Eryilmaz'in gönderdiği harika İznik çinisi tabak ile İznik tanıtım ve davet mektubunu 25 senedir tanıdığım dost, ana muhalefet partisi Meclis sözcüsü, Milletvekili ve Nantes Belediye Başkanı Jean-Marc Ayrault'ya iletip; dostluk ve ziyaret davetini sözlü olarak yenileyeceğim.

Atılan sportif ve dostluk adımlarının daha büyük hamlelere dönüşmesi arzusuyla Emeği geçen herkese Teşekkürler

Eric Erhan TURAN

TYF Master Dış İlişkiler Sorumlusu

Kafile başkanı: Cengiz Vargil (TYF Masterlar Başkanı)

Sporcular Takimlar

___________________________________

Siddik Selami AKSOY Ege Üniversitesi

Coskun ALINTAS Ferdi

Sezgin CAL BUSSAD

Fatih GÖTÜREN Ferdi

Levent HEKIMOGLU BUSSAD

Tahir Özkan KALKAN Ankara Üniversitesi

Tamer KUNLAR BUSSAD

Kadir Nejat OZAKSOY BUSSAD

Aziz Engin SÜRÜK BUSSAD

Eric Erhan TURAN N. Natation

Cengiz VARGIL Ferdi

Emin Aydin YAGMURLU Ankara Üniversitesi

Ismail Burak YIGITDINC Uludag Üniversitesi

İlişikte:

1- Portrait Fotoğrafçısı Bernadette GAUTIER tarafından cumartesi ve Pazar günü çekilen fotoğraflar

Cumartesi 9 Mayıs 2009
http://picasaweb.google.fr/nadette44/GrandPrixDesMaitres?feat=email#
Pazar 10 Mayıs 2009http://picasaweb.google.fr/nadette44/GrandPrixDesMaitres2?feat=email#

2- ASPTT fotoğrafçısı Jean-Paul VERJUS' in yarışma yorgunluğuna rağmen mutlu ve performanslarını yukarıya çekmeye çalışanyüzücüler, seyirciler, organizasyon ve hakemlerin pazar öğleden sonraki resimleri.http://picasaweb.google.com/FamilleVerjusMarquier/GrandPrixDesMaitres?feat=email#

3- Madalya dağılımı ve istatistikî bilgiler

4- Presse Océan gazetesi kupürü

5- Yarışma sonuçları (ZIP'li)

Not: Ben de arkadaşlarım, Eric Erhan Tuıran, Aziz Engin Sürük,Cengiz Vargil'i ve diğer sporcu arkadaşlarımı kutluyorum.

(Bursa'nın ve İznik'in yetiştirdiği "artık emeklilik zamanı geldi" demeyen yüzüücü arkadaşlarımın hala performansları yerinde:)) )

Yasemin Karaoğlu Gürtürk

Anneme Mektup 2 - Anneler Günün Kutlu olsun. . .

2009-05-09T22:08:00.003+03:00

Bu kaçıncı sensiz geçen anneler günü. Saymıyorum artık.
"Neden" diye sorduğunu biliyorum.Yaşarkende hep böyle olurdu, birşey sorduğumuzda,söylediğimizde. Hep "neden" derdin.Ve konuşurduk uzun uzun nedenleri.
Bize akıl verirdin, fikir verirdin. O mürekkep yalamamış halinle.

Okumayı abinin kitaplarından öğrenip, gizli gizli köy öğretmeninin sana verdiği defter ve kalemle, akşamları lamba ışığının altında gizliden yaptığın derslerle öğrendiklerinle.

Bizi okutmayı onun için çok isterdin.Belki tahsilimizin sonunu getiremedik okumak adına,
ama inan hala senin kadar olmasa da okumaya çalışıyorum anne.
Yaşadığın süre içersinde senin yanında örf-adeti öğrendim.
Senin yanında kahvehane kahvehane dolaşarak, köy kent demeden dolaşarak siyaseti öğrendim, senin sayende az şeylerden mutlu olmayı, kanaat getirmeyi öğrendim.
Senin sayende komşuluğun,dostluğun önemini öğrendim. yalan söylememeyi,
kendime güvenmeyi senin sayende öğrendim.
O kadar çok şey var ki senden öğrendiğim kısaca hayatı öğrendim senin sayende.

Miras bazı insanlar için meta'dır. Oysa sen bize miras olarak yürek bıraktın anne.
Hiç bir zaman materyalist olmayı bilmedik.
Velhasılı sen o kadar çok şey bize öğrettin ve bıraktın ki, biz sana bunun armağınını yaşadığın zaman verebildik mi bilmiyorum

Bugün anneler günü.Sana verebileceğimiz en büyük hediyeyi bugün bitirdik.
Babamdan habersiz boynundaki altınları satarak aldığın ilk kavak ağaçları ile başlayan
ve hevesle yaptığınız evinizin 52 yıl sonra aslına uygun olarak restore ettirdik.
Babam sağolsun, senin yanına gelmeden evvel maddi olarak destek verdi bize.
Her akşam mesai bitipte yastığa başımı koyunca gün içinde ne
yaptıysak sana anlattım anne.
Belki anlatmamalıydım, anneler gününde sana sürpriz yapmamız gerekiyordu.
Ama senin deyiminle "burnunda kaç kıl varsa hepsini söylüyorsun" derdin bana.
Ben yine dayanamadım her akşam kare kare anlattım sana anne.

Ve bugün anne, anneler günü. Sensiz geçen bir anneler günü daha.
Babamla ilmek ilmek dokuyarak yaptığınız evin restorasyonu bitti.
Sana babamın ve evlatların olarak bizim hediyemiz anne.
Lütfen kabul buyur.

Keşke aramızda olsaydın, bu yenilikleri sende görseydin ne kadar güzel
olurdu. Ama biliyorum ki sen bir yerlerden bizi seyrediyorsun.
O pembe beyaz yüzünde gülücükler açıyor.

Canım annem, senden aldığım siyasi yönümden dolayı da bir eleştiri yapmak istiyorum.
Ne yapayım gene çenem durmadı işte.
İznik' te tarihi eski evler bakımsızlıktan, değer vermemekten ve yerel yönetimin
alakasızlığından bir bir yok olmakta.Ya bir kimsesizliğe terkediliyor, ya da yıkılıyor.
İçim acıyor onları görünce, oysa ne hatıralar vardır o evlerin her bir tuğlasında.

Bizim evimiz belki cumbalı değil, belki sahanlığı da yok
.O evlere göre belki biraz daha genç.ama yine de 52 yıllık bir ev olarak, biz onu restore ettirdik.
Senin bıraktığın değerleri ayakta tutabilmek, gönül değerlerini unutmamak için yaptık.
Sen hala o evdesin, her odada, her eşyada senin izin var, bizler yaşadıkça sen hep burada olacaksın.
Seni çok seviyor ve çok özlüyorum anne.
Anneler günün kutlu olsun, ellerinden öpüyorum anneciğim....

Kızın Yasemin

Sevdiceğim, Can yoldaşım...

2009-05-07T10:31:00.002+03:00

Evliliğimizin 26.nci yılımızı devirirken, seninle olmaktan,
Bir hayatı seninle paylaşmaktan gururluyum.

Bana değer verdiğin için,
Bizi mutlu ettiğin için,
İyi bir eş,
iyi bir baba,
İyi bir dost,olduğun için sana teşekkür ediyorum.
İyi ki seni tanımışım.

Bundan sonra ne kadar birlikte yaşarız bilemem.
Saçlarımıza aklar düşse de,
Sırtımızda kanburlar olsa da,
Seni hep çok SEVECEĞİM.

İyi ki varsın.
İyi ki senin yanındayım.
Tanrım bizi ayırmasın.

Yasemin

Hüzün Yakışıyor Kız Çocuğuna...

2009-05-03T11:38:00.002+03:00

Kız çocukları iyidir. Anne - babalarına hayırlı evlatlardır.

Nedense toplumumuzda böyle bir kanı var.
Ya da toplum bu misyonu kız çocuğunun üzerine yüklemekte.
Zorunlu olarakta kız çocuğu bu etkilenmeyle büyüdüğü için,
anne-babaya hayırlı evlat olmak için dişini tırnağına takmıştır.
Ne zaman anne - baba zorluğa düşse, bakıma muhtaç olsa
kız çocuğu harekete geçer.Çünkü hayırlı evlat o' dur.

Tercih ona bırkılmamıştır.Zamanı gelir kendini, zamanı gelir
eşini- çocuğunu ihmal eder, ama anne- baba için zaman, istek,
küçük aile, önem sırasını bertaraf eder.

Ailenin diğer fertleri de karşıdan seyreder.
Belki de bu misyonu kız çocuğuna yükleyen erkek cinsi olmuştur.
Bencillik adına.

Kadın olmak bu mudur?
Her derdi, her belayı göğüslemek ona kalmıştır.
Yüreğinde hep katı bir taş vardır kız çocuğunun.
Oturmuştur taş en derinine, çıkmaz ordan.
Alıp kenara koymak ister bazen, ama yerine ne koyacak koca çukurun.
Sevdayı mı, hasreti mi, sevgiyi mi, özlemi mi?
Hepsi unuttuğu şeyler. Sıkar avuçlarını tırnakları geçer etlerine, kanasa da yüreği,
o kız çocuğudur, gömer içine bütün ben'liğini, sitem etmeye hakkı olmadığını bilir.

Kurtlar yer yavaş yavaş ağacın gövdesini sanki.
Ve gün gelir ağaç aniden yıkılır ya işte, yıkılır kız çocuğu kimse farkına varmaz.
Boşalan şişeye mum diker, mum erir şişeyi kaplar ya görünmez ne şişe, ne içindeki mey.
Kimse onun kadınlığını da görmez.
Yüklemişlerdir omuzlarına koca yükü, taşı babam taşı.
Merdivenin hangi basamağında omuzlarından atar o yükü kız çocuğu belli olmaz.

Kimse sormaz zaten "yoruldun mu?" diye.
Oysa hatıralar yormuştur, kız çocuğunu.
Ve dudaklarından sadece bir şarkı dökülür;

"Kimseye etmem şikayet, ağlarım ben halime"

İşte bu yüzden belki de hüzün yakışıyor kız çocuğuna, kadına...

Yasemin Gürtürk
2 / Mayıs / 2009

ANNE' ME MEKTUP

2009-04-22T14:21:00.002+03:00

Yalnızım anne.
Gün oldu dünyaya küstüm,
Gün oldu gözlerim kızardı ağlamaktan,
hiç utanmadan.
Kalbimin yarası kanadı gün be gün.
Ne zormuş annesiz olmak.

Mevsimler yok artık.
Çiçekler sanki açmıyor senin sevdiğin gibi,
ışıklar karanlıkta bile aydınlatmıyor artık.
Mağlup oldu herşey sen gittikten sonra.
Oysa, ne çok hikayem vardı sana anlatacak.

Sadece,
hayat arkadaşın, can yoldaşın emin ellerde,
üzülme ardında "nasıl" diye.
Bugünlerde hummalı bir çalışma içinde.
Senin gidişinle masum kalan evini tamir ettiriyor.
Bir görsen anne, o kadar mutlu olurdun ki.
Hepimiz telaş içindeyiz.
Tek dileğimiz, can yoldaşının ömrü yetsin görmeye,
yanına gelince sana anlatır evin güzelliğini.

Çatıdan başladık önce, haydi yetmedi yeni tavanlar yaptırdık,
mutfak, banyo sil baştan söküldü, senin sevdiğin gül pembe
fayanslarla hayat buldu.
Elektrik tesisatı değişti baştan, her yer işıl ışıl yanacak,
ışığın hüzmesinde senin hayalin dolaşacak biliyorum.
Badana başladı bugün senin sevdiğin buzul yeşili.
Yerlerde döşendimi bitti sayılır.
Keşke görebilseydin bütün bunları.

Anneler günü yaklaşıyor,
Evlatların senin eserini yaşatmaya çalışıyor.
Ölümünün 25 yılında sensizlik daha da zor geliyor.
Dua gününde, dualar sana ulaşırken,
senin geleceğini,evini göreceğini hissediyorum anne.

Yine rahat uyu anne, gözün arkada kalmasın.
Hasretliği içime gömmeye alıştım artık.
Arada sırada seninle böyle konuşup rahatlıyorum,
Bana Sezen Aksu' nun
"Sen ağlama dayanamam, ağlama göz bebeğim sana kıyamam"
şarkısını söylerdin,
Sen yine söyle olsun, ama ben ağlıyayım yine.
Ne kadar içime gömmeğe alıştım desem de
Hasretliğim sana ANNE...

Yarın 23 Nisan çocukların bayramı.
Gerçi biz çoktan büyüdük ama,
Senin çocuklarının bayramı, şen değil anne.

Yasemin Gürtürk
22/Nisan/2009

Köprüden önce son çıkış - Mümtaz Soysal

2009-04-20T00:29:00.005+03:00

BOĞAZİÇİ'NİN iki yanındaki otoyollardan köprülere doğru araba sürenler bilir: Köprüye yaklaşınca sağda bir uyarı levhası görülür; yöredeki bir semtin adıyla birlikte "Köprüden önce son çıkış" diyen bir levhadır bu. O semte gitmek istediğiniz halde dalıp çıkışı atladınız mı, akan trafikle birlikte kısa sürede kendinizi yüzlerce metrelik bir köprünün üzerinde ve öbür ucunda bulursunuz. Artık, geri dönüp istediğiniz yere gidebilmek uğruna uzak kavşaklardan dönmek için hayli vakit harcamak zorundasınızdır.

Türkiye'nin bugünkü durumunda da böyle. Cumhuriyetçi devrimin yolu üzerine konan engellere doğru sürüklenirken bu son çıkış fırsatı kaçırılırsa gerici iktidar sizi önüne katar ve uzaklara sürer. Kısa zamanda hiç beğenmeyeceğiniz sahillere sürüklenmiş, içinden çıkılmaz kuyulara atılmış bulabilirsiniz kendinizi. Büyük olasılıkla, bataklığından kurtulmak için uzun yıllar didinmek, bin bir eziyete katlanıp ağır bedeller ödemek zorunda kalacağınız durumlardır bunlar.

Uyanık durma, karşı çıkma, direnme zamanıdır. Çünkü ülke korkunç bir akıbete doğru itiliyor. Karşıdevrimciler azmış, pervasızca ve kıra döke korkunç bir işe girişmişlerdir: Örtünme konusunu bahane edip Cumhuriyeti yıkacak dinamitleri aynı Cumhuriyetin mevzuatına sokmak için kollarını sıvamışlardır.

Bunun, üniversite yerleşkelerinde kalmayıp aşama aşama kamu yaşamının her alanını kapkara bir kapanışa götüreceğini ve görüntüdeki karanlığın yavaş yavaş zihinlere, bilim ve hukuk alanına bulaşacağını bile bile.

Şaşırtıcı olan, Cumhuriyetin kuruluş yıllarından beri böyle bir yıkım fırsatı beklemiş bir irtica canavarının sözde din özgürlüğü ve yükseköğrenim hakkı adına yeniden baş kaldırmış olması değildir. Şaşırtıcı olan, yine aynı Cumhuriyeti kuranların büyük çabalarla bağımsızlaştırmış, okutmuş, yetiştirmiş milyonlarca insanın bu çullanışı, sanki bir başka devletin yıkılış filmini seyreder gibi, sessiz, tepkisiz seyrediyor olmasıdır.

Oysa Cumhuriyet dönemlerinde doğup büyümüş birkaç kuşağın birden ayağa kalkma ve "Yıktırmayız" diye haykırma günüdür.

Herkesin.

Yalnız geçmişin onurlu yıllarını görmüş yaşlıların değil, gelecekleri karartılmak istenen gençlerin de.

Yalnız üniversitelilerin değil, devletten herhalde böyle bir edilginlik için maaş almayan devlet görevlilerinin de.

Yalnız memurların değil, emekleri ve çabalarıyla Cumhuriyeti üretken kılan işçilerin ve işverenlerin de.

Yalnız sivillerin değil, Cumhuriyet için ölmeye ant içmiş askerlerin de.

Çünkü Cumhuriyet kendisinin hançerlenişini sessiz seyretsinler diye yetiştirmedi bu kuşakları. Onlara verdiği bilimin aydınlığı, tekniğin becerisi, silahın caydırıcılığı, kısacası bütün bu donanım hep o korunsun diye verildi.

MÜMTAZ SOYSAL
AÇI 26.01.2008, Cumhuriyet

II. ABDÜLHAMİT'İN TORUNUNUN TORUNU İZNİK'TE VEFAT ETTİ

2009-04-18T00:41:00.004+03:00

II. Abdülhamit'in oğlu, Şehzade Mehmet Selim'in kızı Nemika Sultan'ın torunu olan Selim Ethem, geçirdiği beyin kanaması sonucu, 70 yaşında vefat etmiştir.
İznik'teki bir çiflik evinde İngiliz asıllı eşi Azize Ethem'le birlikte sakin bir hayat sürmekte olan
II. Abdülhamit'in torununun torunu Mehmet Selim Ethem, İznik'te toprağa verildi.

Sultan II. Abdulhamid'in dördüncü kuşak torunu olan Mehmet Selim Ethem,1924'teki sürgünden sonra ailesi Lübnan'a gittiği için orada dünyaya geldi (Trablus1939). 1952'de Türkiye'ye dönen Ethem, daha sonra Suudi Arabistan'a giderek burada 24 yıl kaldı.

Haritacılık ve denizcilikle uğraşan Ethem, İngilizce, Fransızca, Arapça ve Endonezya dilini biliyordu. 9 yıl önce İngiliz asıllı eşi Azize Hanım'la İznik'e yerleşen Ethem, zaman zaman İznik gölüne açılırken, Türkiye hayranı olan eşi de İngiliz dergilerinde Türkiye lehine yazılar yazıyordu.

İTÜ Sözlük, Depeche Mode Konseri’nin Resmi İnternet Sponsoru oldu!

2009-04-16T14:48:00.003+03:00

Depeche Mode'un ‘Tour of the Universe 2009’ turnesinin 14 Mayıs 2009’da santralistanbul’da gerçekleşecek İstanbul ayağının resmi İnternet sponsorluğunu İTÜ Sözlük üstlendi.

10 binlerce kişilik devasa konserleri, 75 milyonu aşkın albüm satışı ve dünya çapında milyonlara ulaşan hayran kitlesiyle Depeche Mode önümüzdeki günlerde yayınlanması beklenen 12. stüdyo albümlerinden sonra Purple Concerts organizasyonuyla bir kez daha ülkemizi ziyaret ediyor.

Ülkemizdeki binlerce hayranın sabırsızlıkla beklediği konserin biletleri hızla tükeniyor, VIP biletleri ise şimdiden tükenmiş durumda.22 ülke ve 28 şehri kapsayan ‘Tour of the Universe 2009’ turnesinin 14 Mayıs 2009’da santralistanbul’da gerçekleşecek İstanbul ayağının resmi İnternet sponsorluğunu İTÜ Sözlük üstlendi.

Sponsorluk çalışmaları kapsamında www.touroftheuniverse.net adresinden yayın yapan etkinliğin resmi Internet sitesi İTÜ Sözlük tarafından yapılandırıldı. Bunun yanısıra İTÜ Sözlük, internet ortamında etkinliğin tanıtılmasına yönelik büyük bir reklam kampanyasının planlanması ve yönetilmesi gibi operasyonları da gerçekleştiriyor. 1 Nisan – 14 Mayıs tarihleri arasında sürecek ilgili reklam kampanyası çerçevesinde etkinlik, İTÜ Sözlük başta olmak üzere pek çok haber ve popüler sosyal medya sitelerini de kapsayan mecralar aracılığıyla milyonlarca kişiye ulaştırılacak.

2004’te yayın hayatına başlayan interaktif sözlük sitesi İTÜ Sözlük, günümüzde ayda 4 milyona ulaşan ziyaretçisiyle Türkiye’nin popüler internet siteleri ve online komüniteleri arasında yer almaktadır. İTÜ Sözlük, 2009 yılı içerisinde ülkemizde gerçekleşecek kitleleri etkileyen bu tür büyük organizasyonlara destek vermeye devam edecek.

Haber: http://sanat.milliyet.com.tr/Sanat/HaberDetay.aspx?aType=HaberDetay&Kategori=&KategoriID=38&ArticleID=1083886&Date=16.04.2009&b=ITU Sozluk Depeche Mode Konserinin Resmi Internet Sponsoru oldu&ver=97

Türkan Saylan darbecinin kralıdır! - Mustafa Mutlu

2009-04-14T14:53:00.002+03:00

Çağdaş Yaşamı Destekleme Derneği Başkanı Prof. Dr. Türkan Saylan’ın evinde “Ergenekon araması”nın yapıldığını öğrenince şaşırmadım.

Tam “Neden şaşırmadığıma şışırmış bir şekilde” televizyonları izlerken, sağolsun Mehmet Altan imdadıma yetişti.

CNN Türk’e gelişmeleri değerlendirirken, “Darbeciler elbette yargılanmalıdır” dedi.

Tabii ya, olay bu:DARBECİ bunların hepsi!

Hele Prof. Dr. Türkan Saylan’ın darbeciliği yıllar öncesine dayanıyor.

Yaptığı darbeler, saymakla bitecek gibi değil üstelik:

İlk darbesini lepra hastalığına karşı yaptı bu çılgın kadın! Toplum tarafından dışlanan, doktorların bile ellerini sıkmaktan korktuğu cüzzam hastalarını bağrına bastı. Tıptaki bütün gelişmeleri ülkemize getirerek, binlerce cüzzamlıya hayat verdi. 25 yıl boyunca ülkenin gezilmedik bir karış toprağını bırakmadı ve gittiği her yerde cüzzamlı aradı.

Sonunda cüzzama karşı inanılmaz bir DARBE YAPTI!

Cinsel yolla bulaşan Behçet hastalığını da unutmadı. Onlarca poliklinik kurdu; Behçet’e DARBE YAPTI!

Bu hastalıklarla mücadele etmek için dolaştığı Anadolu’da bir büyük hastalık daha keşfetti: Aileler kız çocuklarını okutmuyorlardı. Hemen kendisi gibi “darbeci” birkaç arkadaşıyla birlikte bir dernek kurdu ve “Anadolu’da Bir Kızım Var, Öğretmen Olacak” kampanyası başlattı... Kızlarını okutmak istemeyen babalara DARBE YAPTI!

“Kardelenler Kampanyası”nı başlattı, tutuculuğa DARBE YAPTI!

“Bilgi Toplumu Kızları”yla, cahilliğe DARBE YAPTI!

“Her Kızımız Bir Yıldız” diyerek, kaderciliğe DARBE YAPTI!

“Geleceği Taşıyan Kızlar” la, geçmişe DARBE YAPTI!

“Bir Işık da Siz Yakın”la, karanlığa DARBE YAPTI!

“Geleceğin Doktorları”na destek verdi, tüm hastalıklara DARBE YAPTI!

Yardımseverlerden topladığı paralarla onlarca okul, yurt yaptırdı; Milli Eğitim Bakanlığı’na DARBE YAPTI!

Yetişkinler için okuma yazma, meslek edindirme kursları düzenleyerek, işsizliğe DARBE YAPTI!

Anadolu’daki okulları müzik aletleriyle donattı, sessizliğe DARBE YAPTI!

Bugüne kadar 70 bine yakın çocuğa burs vererek, yoksulluğa DARBE YAPTI!

Yakalandığı “amansız hastalığa” aldırmadı, doktor arkadaşlarının birkaç ay ömür biçmelerine inat yaşama sarıldı; kansere DARBE YAPTI!

O hasta haliyle ülkede olup bitenlere sessiz kalmadı; Atatürk devrimlerine ihanet edenlere DARBE YAPTI!

Hastalıktan konuşamayacak haldeyken bile meydan meydan dolaşıp tehlikeye dikkat çekti; “laiklik karşıtı eylemlerin odağı” partiye DARBE YAPTI!

Tüm bunları yaparken çağdaşlıktan, çok seslilikten, demokrasiden ödün vermedi. Gittiği her yerde, “Ne şeriat, ne darbe” diye haykırdı; DARBECİLERE DARBE YAPTI!

***

İşte bu yüzden gönül rahatlığıyla haykırıyorum ki; darbecinin kralıdır Türkan Saylan!

Onun evini aratan, derneğinin hesaplarına el koyduran, 70 bine yakın öğrencisinin burslarını ödenemez hale getirenler de...

Onları ayakta alkışlayan Mehmet Altan gibi “demokrasi kahramanları” da haklı!

Hastalığına aldırmayın, gözünün yaşına bakmayın.

Kaldırılmış olan idam cezasını, sırf onun için yeniden getirin...

Yoksa bugüne kadar devirdiği karanlıkların, savaştığı hastalıkların hatırı kalır...

Haydi; “Ergenekon Tatili”ne çıkan Sayın Başbakan... Dön Ankara’ya, topla Meclis’i de bitiriverin şu işi!

ASIN BU DARBECİ KADINI!

***

SIRA!

Dünkü gözaltıları ve aramaları izlerken, aklıma dünyaca ünlü Alman şair ve tiyatro yazarı Bertolt Brecht geldi...

Bir şiirinde aynen şunları yazmıştı:

“Naziler önce komünistleri tutukladılar; komünist değilim diye ses çıkarmadım.

Sonra Yahudiler’i tutukladılar, Yahudi değilim dedim, sesimi çıkarmadım.

Sosyal demokratları tutukladılar, savunmak bana mı kaldı dedim, sesimi çıkarmadım.Sıra bana geldiğinde etrafta tutuklanmama ses çıkaracak kimse kalmamıştı!”

***

Umarım sıra size gelmez!

GÜNÜN SORUSU

Görevleri gereği de olsa Prof. Dr. Türkan Saylan’ın evini aramak zorunda kalan polisler, mesleklerine lanet ettiler mi?

Mustafa Mutlu

http://haber.gazetevatan.com/haberdetay.asp?Newsid=233120&Categoryid=4&wid=102

KARDELENLER FIRTINAYA YAKALANDI.

2009-04-13T22:52:00.003+03:00

Bugün size baharın gelmesiyle beraber içimde açan sevinçleri yazarak paylaşmak istiyordum.
Güneşin açışıyla börtü böcekler de sıcağa çıkarya hani, ağaçlar yeni meyvalarını vermek üzere
çiçek açarlarya hani. İşte ben de sıkıntılı günlerimi arkamda bırakarak, baharla beraber içimde
uyuyan güzel duygularımı açığa çıkartarak sizlerle paylaşmak istiyordum.
Ama güne başlamamla beraber, keneler yapıştı beynime. Kemiriyorlar beynimi, tansiyonum fırladı, kalp atışlarım damarlarımı delecek kadar hızlı atıyor.

Ülkemizde ne vicdan, ne hukuk, ne saygı hiç birşey kalmadı.Korku aldı başını gidiyor.
Çünkü iktidar, korkutarak birşeyler yapmanın peşinde.Aynı baykuşlar gibi.Zira baykuşlar karanlıkta hareket ederlermiş.
Bu nasıl bir kindir.Kendisiyle aynı düşünceyi taşımayan insanları, kuşkuları doğrultusunda yavaş
yavaş gözaltına alıyor.
Adına ergenekon denen örgüte ilişkilendirerek, kimlerle aynı kefeye konuluyor.
Ergenekon dalgası 12.nci kez eserek fırtınaya dönüştü. Bu sayede de üniversiteler, dernekler, akademisyenler hedef alındı.

Ondokuz Mayıs Üniversitesi (OMÜ) eski Rektörü Prof. Dr. Ferit Bernay, Atatürkçü Düşünce Derneği (ADD) Genel Başkanvekili ve eski Uludağ Üniversitesi Rektörü Prof. Dr. Mustafa Yurtkuran, Başkent Üniversitesi kurucu Rektörü Prof. Dr. Mehmet Haberal ve İnönü Üniversitesi eski Rektörü Fatih Hilmioğlu, Prof. Türkan Saylan, Prof. Erol Manisalı.

İktidarın, Cumhuriyet yürüyüşlerinden, türban konusuna karşı gelen üniversitelerden rahatsızlığı sonucu bugün yapılanlar, Cumhuriyetimize vurulan bir darbedir.

Fikirler tartışılabilir,ancak bugün yapılan gözaltılar bir fikir tartışmasından çok fiilen bir tartışma haline gelmiştir.
Aynı görüşü benimseyen, çoğunluğu elinde tutan iktidarın "bizden değiller" diyerek ötekileştirme grubuna dair yapılan fiili tartışmadır.

Ne acıdır ki hukuk siyasallaşmıştır.

Yıllarca öğrenciler yetiştirmiş, Atatürk ilkelerinden ayrılmamış, profesör olmuş bu insanlara tıpkı terörist muamelesi yapmak ne acı.
Utanıyorum, böyle düşünen insanlarla aynı havayı teneffüs etmekten iğreniyorum.

Sayın Prof. Türkan Saylan önderliğinde 36.000 öğrenci bursa almakta ve kardelenler yetişmekte.
Kanser hastalığı ile uğraşan birinin evinden Türk sanat müziği cd.lerine el konacak kadar, bursiyerlerin listelerinin kopyalanmadan ele geçirilmesi kadar acı ne vardır?

Ya üniversite eski rektörleri onların suçu laik bir ülkede Atatürk ilkeleri doğrultusunda görev yapmak mı olmalı?
Türbanı üniversitelerine sokmayacaklarını açık açık söyleyen ve uygulayan bu prof.lar şimdi ergenekoncularla aynı kefeye konarak, darbeci kisvesi altında suçlanıyor.

Bunun sebebi sosyal açıdan değiştirilmek istenen bir toplum yaratılmak istenmesidir.

Korkutma işte budur.Mahalle kavgalarını yasal prosedüre uygulayarak, karşı tarafı ezik hale getirme hırsı,.Kindir bunun adı.

Bahar gelirken, hafif esen rüzgar dalgaları, fırtınalar estirdi bugün yüreğimde. Oysa bahar o kadar güzel ki. Çiçeğiyle, böceğiyle baharı yaşamak varken, bilmem kaçıncı dalgalarda daha ne kadar acıyacak bakalım yüreğimiz.

Yasemin Gürtürk
13/Nisan/2009

Sitemize YAZAR Daveti

2009-04-11T17:02:00.007+03:00

E-Posta adresinizi

sinanoglu@gmx.net

(Kenan Sinanoğlu)

adresime gönderirseniz,

işlemleriniz için DAVETİYE alacaksınız.

Sitede, şiir ve kısa düzyazı yayınlanmaktadır.

S e l â m l a r . . .

S i t e - L i n k :

http://ortakpostadostlar.blogspot.com/

MİM' LENDİM

2009-04-09T13:03:00.007+03:00

Sevgili arkadaşımız Mehpare http://sairane74.blogspot.com/ beni mimlemiş.
Mim konusu "kendinizi tanıtmak."
Bir kişinin kendisini tanıtması, ismi dışında çok zordur ve anlatmaya kalksa da genelde hep iyi taraflarını anlatmaya çalışır. Bana iyi gelen huylarım karşı tarafa uymayabilir. Yine de genel hatlarıyla kendimi biraz anlatmaya çalışayım.

Ben, Yasemin Karaoğlu Gürtürk. Diğer bilgilerim profilimde az çok yazılı, eksik olanlarıda tamamlayayım.

Bursa'nın şirin kasabası iznik'te doğdum, İstanbul'da yaşıyorum.

25 yıllık mutlu bir evlliğim var.Eşim öğretmen, ortaklığımız olan oğlum, İstanbul teknik üniversitesi mezunu.Gemi inşaat müh. olmasına rağmen, yazılım ve bilişim sektöründe bir ofis açarak meslek değiştirdi, www.itusözluk.com 'un imtiyaz sahibi.

Ben, 80 darbesi sayesinde, lise mezunu olarak kalmak zorunda oldum.Yaz aylarında çalıştırdığım bir tekstil dükkanım var. Kış aylarında ise dostlarımla vakit geçirmeyi, ailemle birlikte olmayı severim.Yazmayı seviyorum. Bazı internet sitelerinde yazılarım yayınlanmakta.

Karakterime gelince;

*Çok duygusalımdır, hemen ağlamaya bayılırım.
*İyi niyetliyimdir, bu yüzden çok kazık yerim.
*Hayır demeyi bilmem, asla kelimesini kolay kullanmam, ama inatçıyımdır.Eğer asla dediysem asla geriye dönmem.
*Haksızlığa gelemem. Bir konunun havada kalmasına tahammülüm yoktur.Ya evettir ya hayırdır. Verilen sözde durulmasını isterim. Kaypak olmayı sevmem amiyane tabirle.
*Dobrayımdır.İyi ya da kötü, kimsenin arkasından konuşmayı sevmem.
Hoşlarına gitmesede herşeyi herkesin yüzüne söylemeyi tercih ederim.
(bu yüzden de bazılarının işine gelmediği için sevilmem)
*Yalansız ve kendim olmayı başarabilmiş biriyim.
*Zaman zaman yalnız kalmayı, kendimle hesaplaşmayı severim.
*İnsanı severim, yeter ki kullanılmayayım, canımı veririm.
*Yapamayacağım birşey için söz vermem, yapacağım şey içinde sonuna kadar savaşırım.
*Rendevularıma sadığımdır.karşı taraftan da beklerim.
*Canımı sıkan şeyleri kendime anlatırım, kendi canımı sıkarım.
*Sevdiklerimi kırdığım zaman hastalanırım.
*Fedakarlığı had savhada yaşarım, bencilliğim yoktur.
*Evci'yimdir.
*Hep hazırlıklıyımdır, çabul algılar, detaylarını hemen düşünür, tepkimi hemen veririm.
*Bekletmeyi sevmem.Hadi dendiği anda valizimle, giyinmemle hemen kapıya çıkacak kadar hızlı
ve hazırlıklıyımdır.
*Trafik korkum vardır. Uzun yolculuklardan ziyade kısa yolculukları sevdiğim için ya uçak tercih ederim ya da kısa mesafelerde iner, bir süre sonra tekrar devam ederim.
Ölmek için erken olduğunu düşünürüm.
*İnceleme, öğrenme meraklısıyımdır.
*İnsanları tanıma kabiliyetim vardır.Kolay kolay da bu konuda yanılmam.

*Tek bir blog sahibiyim, kimliğimi saklamadım. Yazdığım yazılar, şiirler az çok beni tanıtır sanıyorum.

Bu kadar yeter mi bilmiyorum. Kısacası, doğrusuyla yanlışıyla insanım.
Aslında Kendimi anlatmak zor değil bana, kendimi tanıdıktan sonra.

*Böyle bir MİM konusu olsa (ben kendimi tanıtmaktansa) BENİ BANA ANLATIR MISINIZ?
Eğer bloglarımıza sadece selam vermek için girmiyorsak, yazılan eserleri paylaşabiliyorsak, satır aralarından karakter tanımı yapılabilir.

Sevgiyle kalın.

Kimleri mi mimledim?
İsmail Ada http://iismaill.blogcu.com/ (Her ne kadar böyle şeyleri sevmese de:)))
http://www.oldmuzik.com/
http://frz.blogcu.com/
http://belguzaranne.blogspot.com/

SMART BLOGGER

2009-04-09T00:58:00.002+03:00

Sevgili arkadaşımız Nesrin Demiroğlu http://www.mikrotem.blogspot.com/, diğer arkadaşlarıyla birlikte bu ödüle beni de layık görmüş. Kendisine teşekkür ediyorum.

Ben de bu ödülü tüm blog arkadaşlarıma veriyorum.

YÜK VE YOL

2009-04-03T17:00:00.004+03:00

Hamal isen iki şey önemli oluyor senin için: Yük ve yol...

Ancak sırtına aldığın yükle, mesafeyi aşabilirsen,ücret mevzu bahis oluyor.
Aksi olursa, cereme çekiyorsun!
Bunu düşünüyordum.

Yanımdaki hamalla yola çıktık.
İhtiyardı. Kendinden büyük bir yük almıştı. Benim sırtımda ise birkaç bavul vardı sadece, onunkinin çeyreği...
Diyordum ki içimden "Çok gitmeden kıvrılırsa titreyen bacakları, yüklenirim sırtındaki yükün yarısını!.."
Nitekim, çok geçmeden dedi ki: "Mola vakti. Gel biraz dinlenelim!. .."Ne molası, dedim ona hayretle. Ben daha terlemedim!. . "
Sözüme aldırmadı. Durdu. Çöktü. Salarken yükünün ipini "Sen de dinlen hadi" dedi.
Benim canım sıkılmıştı bu işe.Genç olduğumu, ondan kuvvetli olduğumu, bunun gibi bir bunakla yola çıkmamın ne büyük hata olduğunu düşünüyordum. O ihtiyar, bir bacağını azıcık uzatmış halde sessizce dinleniyorken, ben huzursuz bir şekilde ayakta dolanıyordum. Bir saat kadar sonra yine durdu,oturdu, dinlendi. Ben kızgınlıkla dolandım etrafında..."Yükünü indirip sen de dinlen", demesine aldırmadım,ona daha çok kızdım...

Sonra yine durdu. Bana da "dinlenmemi" söyledi yine ama dinlenmedim. Yarım saat sonra "dinlenelim mi" diye sordu, aksi aksi başımı salladım...
Kaçıncı molasıydı hatırlamıyorum, birden bire dizlerimin bağı çözüldü.Kafamın içinde uçuşan kara kara sinekler sustu, çöküp kaldım. Kayış kolumdan çıktı, sırtımdaki bavullar kaydı. Ne kadar zaman geçtiğini fark etmedim.Uyumuştum da uyandım mı, yoksa bayılmıştım da ayıldım mı anlamadım...
Baktım kendi kocaman yükünün üzerine benim bavullarımı da bağlamıştı. Küçük tasına birazcık su koyup dudağıma dayadı, içtim. Sonra koluma girerek; "Hadi kalk, dedi. Bana yaslan. Ağır ağır gider ve bir süre sonra gene dinleniriz."
Dediğini yaptım. Omzundan güç aldım, ama asıl anlattıkları iyi geldi bana.

"Ben yılların hamalıyım, dedi. Nice pehlivan yapılı adamlar gördüm. Çoğu, dinlenmek istemediklerinden yükleriyle birlikte kendilerini de toprağa serdi sonunda...
Yolda gördüğümüz saçılmış kuru kemiklerin çoğu, anlattığım bu insanlara ait...Halbuki bir yükü "taşımak" bizim işimiz, "altında ezilmek" değil!..

Unutma ki bir yük taşıdıkça ağırlaşır.Dinlenerek sen yükünü hafifletiyorsun! Belki günün birinde hamallığın şekli değişir. Belki o günleri ben göremem.Ama sen kavuşursan o zamanlara, aman ha, kafanın içinde de sakın yük taşıma...Akşamları bırak ve hafifle... Sabah dinlenmiş olarak yeniden tekrar taşırsın yükünü. Bizim işimiz, bugünü yarına taşımak, bugünün altında yok olmak değil. Çünkü , yarınlarda bizi bekleyenler var, taşıdıklarımızı bekleyenler var...

Gerçek şu ki, hepimiz şu hayatın hamallarıyız..
Önemli olan, yüklerimizi en doğru şekilde taşımak ve hayatın altında ezilmemek.

Alıntı

ÜZÜNTÜSÜZ YAŞAMA SANATI

2009-04-02T21:08:00.002+03:00

Epiktetos yirmi asır önce demiştir ki: “Kader önünde sonunda şöyle veya böyle günahlarımızın bedelini önümüze koyar. Görünen ya da görünmeyen zaman içinde, herkes günahlarının bedelini öder. Ektiğini biçer.

Düşmanlarınızı düşünmek için ayıracağınız bir dakika bile düşmanlarınızdan daha değerlidir. Nefret ve intikam hissi size büyük zararlar verir

Aristo şöyle diyor: “İdeal insan iyilik yapmaktan zevk alır. Kendisine iyilik yapılırsa mahcubiyet duyar. Çünkü iyilik yapmak üstünlük işareti, bir iyiliğe muhtaç duruma düşmek zaaf işaretidir.”

Karşılaşacağımız nankörlükten dolayı üzülmemek için hazırlıklı olalım.
Karşılık beklemeden iyilik yapalım.
Mutluluk, minnet beklemekte değil, minnet gösterilmesinden rahatsızlık duyulacak olgunluğa erişmektir.

8 Özel Armağan

1) Dinleme... Ama gerçekten dinleyin. Kesmeden, hayal kurmadan, vereceğiniz cevabı düşünmeden... Can kulağıyla dinleyin.

2) Sevgi... Kucaklamalar, öpücükler, sırt sıvazlamalar ve el tutmalar konusunda cömert olun. Bu ufak hareketler, aileniz ve dostlarınıza olan sevginizi daha açık göstermenizi sağlayabilir.

3) Kahkaha... Fıkra anlatın, neşeli hikâyeleri paylaşın. Bu armağanınız “seninle birlikte gülmeyi seviyorum” anlamına gelir.

4) Yazılı bir not... Basit bir “Yardımın için teşekkürler” notu, ya da belki bir şiir... Kısa, elle yazılmış bir not bazen ömür boyu hatırlanır.

5) İltifat... Basit, içtenlikle söylenen bir söz (“Bu renk sana ne çok yakışmış”, “Harika bir is çıkardın”, “Yemek nefis olmuş” gibi) karşınızdakinin içini aydınlatır.

6) İyilik... Her gün, rutininizi kırıp birisine hoş, nazik bir şey yapın.

7) Yalnızlık... Bazen tek istediğimiz yalnız kalmaktır. Bu anlara duyarlı olun ve ihtiyacı olana yalnız kalma armağanını verin.

8) Neşeli bir yapı... Birine tatlı bir söz söylemek gibisi yoktur. Selâm vermek veya teşekkür etmek o kadar zor mu?

Alıntı

GERÇEK YÜZ

2009-03-30T21:36:00.004+03:00

Kızgın demirler gezinirken,
Çıplak vücudum alev alev,
Gecenin karanlığında, ölüm yanıbaşımda.
Hayatımdan kayan yıldızlar,
Gömüldü maziye birer birer.

Sen, ışığının aydınlatmadığı karanlık bahçelerde,
Kendi ölçülerinle yargılarken insanları,
Çekilen acıların gerçekliğini,
Bilmiyorsun demektir.

Vicdanımı damla damla lekeleyen
Gözyaşlarımdan kurtarırken yaşamım,
İçimi karartan kara bulutlara,
Aldırmıyorum.

Acılar büyütmediyse senin yüreğini...

Yasemin Gürtürk
28/Mart/2007

AŞKIN ESİRİ/MİYİM

2009-03-28T02:55:00.003+02:00

Günahkar oldum,
sevginin beyaz çiçeklerinde.
Kan damlası yüreğim,
Çektiğim acılar,
Siyah gecelerde.

Aşk,
Tek bir çiçek, su isteyen.
Adı konmamış bir hikaye,
Belki söylenmemiş şarkı,
Okunmamış bir kitapda aşk.

Boğazımda kuruluk,
Gözümden akan yaş,
Denizde çırpınan martı.
Değer/miydi uğruna ölmek,
Aşk.

Yasemin Gürtürk

BELGESEL BİRİNCİLİK ÖDÜLÜ İZNİK' Lİ SERDAR GÜVEN’İN

2009-03-25T14:30:00.006+02:00

Türkiye’nin en prestijli film festivallerinden olan, Ankara Uluslararası film festivalinde yönetmenliğini Serdar Güven' in yaptığı Alamet-i Üstüvane isimli belgesel film 1.lik ödülü kazandı.

20. Ankara Uluslararası film festivalinde bu yıl toplam 268 yönetmenin filmi gösterime girdi. 16 ile 20 mart tarihleri arasında Kısa film, animasyon, belgesel, ilk filmler, dünya sinemaları örnekleri gibi 320 filmin gösterimleri 10 gün sürdü.

Ulusal kısa film yarışması, Amatör kategoride 1.lik ödülü alan Alamet-i Üstüvane isimli belgeselin, hem yönetmenliğini, hem kameramanlığını, hem de müziklerini yapan Serdar Güven, 1975 yılında İznik'te doğdu. 1995 yılında Niğde Üniversitesi Makine Bölümü’nden mezun olan Serdar Güven, Belgesel Sinemacılar Birliği'nin gösterim ve festivallerinde aktif katılımcı olarak görev almakta.
Serdar Güven halen 2007 yılında kurduğu Maya Film bünyesinde kendi belgesel projelerini yönetmeye devam ediyor.

Serdar Güven, ödül alan belgeselinin konusunun “Üstüvanelik" olduğunu, artık günümüz lunapark ve panayırlarında "insan emeği ve ustalığına" dayalı tek "eğlence" unsuru olduğunu söyledi.
Yunanistan ve Hindistan kökenli bir akrobasi sanatı olan üstüvanelik Türkiye’de şu anda bireysel gönüllülük ve çabalarla var olabilen, nostaljik bir panayır eğlenceliği konumunda.

Film, Türkiye'nin en eski ve şu an gösteri yapan iki üstüvane ustasından; Bekir Akça ve oğlu Tahir Akça'nın lunapark ve panayırlarda geçen bir sezonluk yaşam döngülerine tanıklık ederken, diğer yandan gösterilerin yapıldığı panayır ve lunaparklara dikkat çekiliyor ve günümüzün değişen eğlence anlayışı irdeleniyor.

Yönetmenliğini yine Serdar Güven'in yaptığı " Dondurmam Mandadan " belgeseli 2008 yılında uluslar arası çevre film festivalinde 2.lik, UNDP/ Birleşmiş Milletler Sürdürülebilir Kalkınma Belgesel Film Ödülü ve 20. Uluslararası Ankara Film Festivalinde ödül almıştı.

Kaynak: www.iznikrehber.com

NE KADAR ÖZGÜRÜM

2009-03-22T21:41:00.004+02:00

Böyle bir başlığı okuyunca, önce hayatım boyunca ne kadar özgür olduğumun sevincini görür gibi oluyorsunuzdur mutlaka.

Tabiki sevinçliyim. Çocukluğumdan beri hep özgür kız olarak yetiştirildim.
İstediğimi giydim, istediğimi yedim, istediğim yere gittim, istediğim kişiyle arkadaşlık ettim, istediğim işte çalıştım,
istediğim erkekle evlendim, istediğim gibi düşündüm, düşüncelerimi istediğim gibi ifade ettim, istediğim partiye oy verdim.

Hep kendi isteklerim doğrultusunda oldu bütün bunlar. Her şey kendi tercihim olmasına rağmen, ben yine de alacağım her karadan önce konuyu aileme açar, onlarında desteğini aldıktan sonra harekete geçerdim.

İşte benim özgürlüğüm bu. Sevinçliyim en azından.
Fikirler benden çıkıyordu ya önemli olan buydu kendime güvenim açısından.
Her ne kadar ailemin onayına sunsam da, özgür kızın fikirleri hep galip gelirdi.

Yaşım, yolun yarısını çoktan geçti. Yarım asrı devirdim farkına varmadan. Kaç kez oy kullandım. kaç devrim gördüm ama hiç bu kadar prangalı mahkum gibi hissetmedim kendimi.
Seçimlere bir hafta gibi kısa bir süre kalınca hem ne yapacağımı şaşırdım, ama yedi gün gibi uzun zaman olunca düşünecek çok zamanım var diye sevindim.

İktidar partisi ile muhalefet partisi arasında kendimi pinpon topu gibi görüyorum.
Muhalefet partisi, artık bu iktidarın sonunun geldiğini, gerçekleri görmemizin zamanının gelipte geçtiğini söylerken, iktidar partisi, benim oyumu almazsa, ilçeme yardım yapmıyacağını, kaynak aktarımının zorlaşacağını bas bas bağırıyor ortalık yerde. Yani kelimenin tam anlamıyla beni tehdit ediyor.
Savcılarımız uyuyor, vatandaşını alenen tehdit eden bir siyasetçi hakkında yasal işlem
başlatamıyor, dokunulmazlığı olduğu için.

İşte durum böyle olunca ben, ne karar vereceğimi şaşırarak, "ne kadar özgür" olduğumu düşünmeye başladım.

Bir iktidar, ülkenin başında ise ve o ülke için yapacakları, milletinin iyiliği için değil midir?
Eğer ilçemden, iktidar partisinin adayı başkan seçilmezse benim ilçeme hizmet yapılmayacak mı?
Kanalizasyon, yol, park gibi toplumu ilgilendiren hizmetler olmayacak mı?
Kültür-sanat gibi etkinliklerden benim ilçem kısmetini alamıyacak, ilçem tanınmayacak mı?
Belediye bu durumda çaresiz bırakılacak, kendi kaderine terk edilecek, belki bir köyün bile aldığı değere ulaşamıyacak mı?
Sırf ilçemi düşünmek için iktidar partisine oyumu verirsem, düşünce ve yaşam felsefeme ihanet etmiş olmaz mıyım?

Bardağın yarısının dolu olduğuna sevinemiyorum.Kendimi anlayamaz duruma geldim.
Bu durumuma AÇILIM getirecek parti mi aramalıyım, yoksa gözü kapalı, ya bundadır ya şunda mı demeliyim.

Yaşadığım yarım asır içersinde, hiç bu kadar baskı altında olduğum bir zamanımın olduğunu hatırlamıyorum.
İşte bu yüzden "ben ne kadar özgürüm"

Oysa, Mustafa Kemal ATATÜRK'ün dediği gibi "dünyada her millet icraatına tahammül ettiği hükümetin mesuliyetine ortak sayılır"

Şimdi ise, köleleştirilmeye çalışılan bir toplumun üyesi olma yolunda gibi hissediyorum kendimi.

Özgürlük ve demokrasiye bağlı bir toplum olmanın, özlem değil, gerçek olması gerekir düşüncesindeyim.

Bundan bir kaç yıl önce çiftçinin dertlerini dile getirmek isteyen bir vatandaşa "ananıda al git" diyen bir zihniyet,
nasıl bu seçim öncesi Mersin' de yapılan mitingde bu çiftçiden korkup, evi güvenlik kuvvetleri tarafından kuşatılıp
göz altına alındıysa, ben de bu hükümetten korkuyorum.

Fakat ben, kimseyle beraber aynı yollarda yürüme düşüncesinde değilim (bunun içinde kimseye söz vermedim),

tıpkı Jan jak Ruso' nun dediği gibi; her halk müstehak olduğu şekilde yönetilir, düşüncesindeyim.
Ve ben özgürüm.
Oyumu, beni tehdit etmeyen, ağzı küfüre alışık olmayan, ülke için çalışacak, ilime, ilçeme en iyi yatırımları yapacak, halkımın
lehine olacak çalışmalar yapacak, ilçemi en iyi şekilde tanıtacak, ileriye götürecek,
kendi kesesini, akraba ve yandaşlarını düşünmeyen, koltuğa oturup" bana dokunmayan yılan bin yaşasın" demeyen bir adaya, partiye vereceğim.

Sözlerimi bir atasözüyle bitirmek istiyorum özgürce, anlayana:

Kavak ağacı uzaya uzaya göğe değmez ya; elbet bir gün belinden kırılır.

Yasemin Gürtürk

HAKKIMI HELAL ETMİYORUM

2009-03-20T15:15:00.006+02:00

Her sabah uykudan yorgun ve mutsuz kalkar oldum.
Eskiden öyle miydim? Uyandığım her sabah, odamda önce üzerimi değiştirirdim.
Babam kızar sonra, "bir bayan yataktan kalktığı kıyafetle kahvaltı masasına oturmaz" derdi.
Soyunup, güne benimle başlayacak olan kıyafetimi giydikten sonra, yine babamdan kalma alışkanlığımla rujumu sürer ( yoksa yine babam kızar, "bir bayan her an bakımlı olmalı" derdi) sonra demliğimi koyardım ocağa.
Radyoyu açar, kıvrak müzik eşliğinde masamı hazırlardım. Bardaklar kalça hareketimden çıngır çıngır ses çıkarırdı elimde.
Annem, "kapı gıcırtısına bile oynarsın sen" derdi.

Şimdi öylemi ya. yataktan hurda yığını gibi kalkıyorum. Eşim ve çocuğum olmasa, kahvaltı hazırlamak eziyet.
Giyinmek te ne? Buldum mu bir eşofman geçir ayağına akşama kadar kalsın.Markete de onla git kimin umurunda.
Milletin derdi senin ayağına ne giydiğin değil, o kendi derdinde.
Numara gösteren telefonlar çıktı ne iyi oldu. Bak, konuşmak istemiyorsa canın, çok acil değilse eğer, başkasıyla lak lak etmek gününde değilsen, açma çalsın. Nasılsa o kapatır sonunda.
Cep telefonları desen hızır acil. Biri seni cepten mi aradı "evde misin gelmek istiyorum" derse cevap hazır;
"dışardayım çok işim var".
Ya da kimseyle konuşmak istemiyor musun, bas düğmesine uzunca kapansın, zorunlu değilsin açık bırakmaya.

Gece karabasanlar bastı, üstümde büyük ağırlık.
Sanki rüyamda bir inşaat işçisiymişim, bütün gece 15 katlı binanın en üst katına kiremitleri elimde çıkartmışım.
sanki ormanda bir ayıyla karşılaşmışım beni yerden yere vurmuş, gibi ağrıyor her tarafım ve uyanıyorum ama yataktan kalmakmak o kadar güçki.
Zor olsa da kalkmalıyım eşim oğlum işe gidecek. kahvaltı hazırlamalıyım.
Mutfakla yemek masasının arası sanki yeni açılan kağıthane tüneli, uzadıkça uzuyor.

Bunu sadece ben yaşıyorum sanmayın.Kiminle konuşursam mutlaka bir yorgunluk sözleri duyuyorum.
Akşam yemeğine kadar harıl harıl çalışıyoruz. Bir kadın olarak, hem dışarıda hem de evde.
Alış veriş faslı da bize aitse vay haline.Çocuklar okuldan geldi, haydi onların yemekleri, dersleri.
Oldu akşam. Yemek hazırla, yemek ye, masayı topla, bulaşıkları yıka, çayı, meyveleri hazırla.
Tamam iş bitti, geç televizyonun karşısına ne seyredicem bak.

Bu aralar hangi kanalı açarsanız bir kavgadır gidiyor.Seçim propagandası, maganda dövüşlerine döndü.
Sanki yerel seçimler yokmuşta, genel seçimlere hazırlanıyor liderler. Ben belediye başkanlarını görmek isterken, kenti için ne yapacaklarını, ne vaatlerde! bulunacaklarını dinlemek isterken, genel başkanların maşallah iyi bir türkçeyle küfürlerini, hakaretlerini dinler olduk.
Kadın programlarını seyretmek istersek, nerde kaybolan, öldürülen, karı- koca kavgaları, mal mülk paylaşır gibi çocuk paylaşmaları, ya da ben bakamıyorum, devlet baksın tarzında kapıya konan çocukları seyrediyoruz.
Geriliyorum iyice. Rahatlamak için yatağa yatıyorsunuz.

İzledikleriniz o kadar beyninize işlemiş ki hepsi sizin rüyanızda.
Kocama sarılmak istiyorum, beni artık istemediğini bir başka sevgilisi olduğunu söylüyor.Ya "oğlumuz" diyorum, "ne haliniz varsa görün" diyor. Ve olanca sesiyle bağırıyor oğluma "ananı da al git".
Dayanamıyorum, yatağın altındaki baltayla kocamı parçalara ayırıyorum.
Ceset kokmasın diye bir kısmını derin dondurucuya koyuyorum, bir kısmını çöp konteynırına atıyorum.
Bana yar olmayan kimseye de olmasın.

Aniden uyanıyorum uykudan, bakıyorum kocam yanımda uyuyor.
"Hele şükür rüyaymış" diyorum.
Demesi kolay tabii, gün başladı ve benim vücüdum o kadar yorgun ki yataktan kalkmak için bir vinç gerek.

Benim hayatımı bu kadar felç eden, ruh sağlığımı bozan liderlere, maaşımı nasıl idare edicem diye ekonomiye, eğlenme- bilgilenme yerine sinir eden televizyon programlarına,hakkımı helal etmiyorum.

Yasemin Gürtürk

SU HAYATTIR

2009-03-17T14:23:00.000+02:00

HATIRLAR mısın? - Bekir Çoşkun

2009-03-16T12:13:00.005+02:00

Evimizin arkasındaki tarladan sana çiçek topladığımda, yarısı eksik olurdu yaprakların.

Çünkü ben daha yolda fal için yolardım yapraklarını papatyaların.

Hani kimi zaman yüzüme bakıp "Yine keyfin yok?" diye sorardın ya.

Doğrusunu istersen...

O gün "Sevmiyor" çıkmıştı demek ki falım.

Çok keyfim kaçardı çok.

Çünkü...

Yerine koyacak hiçbir şeyim yok.

Kimi geceler uykum kaçtığında.

Eski günleri düşünürüm; bir küçük tekne.

Güvertesinde sen.

Güneşin azlığından şikáyet etmektesin yine.

Doğrusunu istersen:

Dikilip de başına, güneşi ben tutardım ben.

Tenini kıskanırdım, çok...

Çünkü...
Yerine koyacak hiçbir şeyim yok.

Bir şarkı vardı ya, arada bir dolanırdı peltek dilime.

Senin için bestelediğimi söylediğim.

Hani "niye bu şarkının yarısı yok" dediğin.

Doğrusunu istersen...

O aslında şarkısıdır Talat Er ile Ayfer’in.

Ben bestelemek isterdim ben...

Hem de çok.

Çünkü...
"Yerine koyacak hiçbir şeyim yok..."

Hatırlar mısın:

Bir rüya görmüştüm bir keresinde.

Kumsalda, beyaz köpükler içinde ayaklarımız.

El ele koşmuştuk rüyama göre.

"Uğurdur" demiştin.

Doğrusunu istersen...

O rüyayı ben uydurmuştum ben.

Görülmemiş rüyanın uğuruna ihtiyacım vardı çok.

Çünkü...
Yerine koyacak hiçbir şeyim yok.

Alıntı: Bekir COŞKUN - 29 Eylül 2007 Cumartesi, Hürriyet

DAMSIZ REFAKATÇİ- 14 MART TIP HAFTASI

2009-03-14T17:47:00.004+02:00

14 Mart Tıp bayramı bütün sağlık çalışanlarına kutlu olsun.

Tıbhane-i Amire ve Cerrahhane-i Amire isimli tıp okulunun açılış tarihi olan 14 Mart 1827
modern tıp eğitiminin başlangıcı olarak kabul edilerek, bu gün tıp bayramı olarak kutlanmak üzere ilk kez ülkemizdekabul edilmiş ve 1. Dünya savaşı sonunda İstanbul'un işgal edildiği günlerde, yabancı işgal kuvvetlerine karşı bir tepki için ilk kez 1919 yılında kutlanmıştır.

Her kurumda olduğu gibi sağlık kurumunda da çeşitli sorunlar altında kutlanıyor ne yazık ki bayram denilen, kutlama.

Oysa bayram sevinç olmalı, oysa bayram sorunsuz girilen bir kutlama olmalı.
Mitink havasında geçen bu tıp bayramının yanısıra, tıpta gelişen teknolojinin ülkemizde de kullanılması, gelinen yolda başarıların yer aldığı bir ülke doktorlarının olması sevindiricidir tabiki.

Atatürk bunu çok güzel bir sözle dikkat çekmiştir; "Beni Türk doktorlarına emanet ediniz"

Bilindiği gibi tıp mesleği cins, ırk farketmeden yerine getirilmesi gereken bir meslek kurumudur.
Bu etik anlayış ne kadar yerine getiriliyor, o tartışılması gereken bir konu olmaya başladı.

Ülkemizde geç te olsa "Aile Hekimliği" sistemi pilot bölgeler seçilerek yürürlüğe girdi.
Doğu illeri başta olmak üzere bir çok kentte uygulanmaya başlandı.

Aile Hekimliği, bilindiği gibi her mahallenin sağlık ocağına kavuşması ile kolaylaşıyor. Buralarda oturan halk, kendi mahallesindeki sağlık ocağına baş vurarak aile hekimini seçiyor ve sisteme dahil oluyor.
Ve tedavi için ya sağlık ocağına gidiliyor, sıra beklemeden aile doktorunuzla görüşebiliyorsunuz, yada yatak hastası olanlara da bağlı olunan sağlık ocağındanaile hekimi eve gelerek tedavisini yapıyor.
Buraya kadar herşey güzel. Ancak buradan sonra bazı zorluklarla karşılaşmak mümkün olabiliyor.

Sağlık görevlilerinin can güvenliği gibi, bir doktorun kaç hastaya bakabileceği gibi, ya da 24 saat üzerinden verilen bu hizmette hasta kendi hakkını isterken, doktorun bu süreye ne kadar katlanabileceği gibi. Bizim toplumumuz o kadar güvensiz bir toplum olmuş ki işte burada karşılıklı güvensizliği görebiliyoruz.

Bir hafta önce hayatını kaybeden kayınpederim Elazığ' da oturuyordu.Aile hekimliği burada da var
Yatak hastası olduğu için, götürülmesi zor olmasına rağmen, hastahanede yapılması gereken tedaviler için ambulans hizmetinden yaralanarak, hastahaneye götürdümüz zamanlar da oldu. Kolay tedaviler ( serum takılması, enjektör yapılması, sonda değişimi gibi) için ise bağlı olduğu sağlık ocağından yardım alabileceğimiz söylendi.
Yani bağlı olduğu sağlık ocağından, aile hekimimizi veya sağlık memuru veya hemşireyi alıp eve getirebileceğimiz söylendi.Çok memnun olduk tabii.
Bu hizmeti bir kaç kez kullandık. Gayet memnun kaldık.

Ancak kayınpederimin ölümünden bir gün önce, iyice fazlalaşan ağrılarını gidermek için morfin vurulması gerekiyordu. Bunun için eşim sağlık ocağına gitti.
Bir doktor veya hemşire almak üzere.

Erkek doktor şuan çok işi olduğunu , arabamız varsa bir hemşire verebileceğini söylemiş. Eşim, yer yakın olduğu için arabayla gelmediğini, ama bunun zorunlu olması durumunda bir taksi tutabileceğini ifade etmiş.

Bu kez de doktor, yanınızda bir bayan var mı diye sormuş.
Eşim, yalnız geldiğini ve bunun ne önemi olduğunu sorunca doktordan aldığı cevap; size nasıl güvenebiliriz olmuş.

Bu nasıl bir sistem, hem aile hekiminiz, hem acil bir hasta ve cinsiyet aranması.
Belki güvenlik yönünden haklı olabilirler, ama böyle durumlarda yanınızda bir bayan dolaştırmanın en son akla gelebilecek durumu.
Ben nasıl doktora güveniyorsam onunda hasta refakatçısına güvenmesi gerekmiyor mu?
Bazı eğlence yerlerine DAMSIZ girilmez şartı varsa, sağlıkta da "damsız refakatçi olmaz" zamanı galiba!
Devletin, bir takım yenilikleri getirirken yöre ve töreleri de göz önüne almak zorunda olduğunu anladık.

Tüm sağlık çalışanlarının tıp haftası kutlu olsun.

Yasemin Gürtürk

OBJEKTİFİMDEN

2009-03-04T14:05:00.012+02:00

İki haftadır gidip geldiğim Elazığ seyahatimden, yol üzerinde objektifime kaydettiğim yerleri, sizlerle paylaşmak güzel. Daha fazla fotoğraf çekmek istedim ama ilk defa bu kadar hüzünlü gezdim.

Elazığ-Malatya karayolu, Kömürhan köprüsüne giriş.
Kömürhan köprüsü
(Türküde, Kömürhan köprüsü Harput'a bakar diyor ama, Harput buradan gözükmüyor.)
Fırat nehrinde balık yetiştirme çiftlikleri
Fırat artık deli akmıyor. Durgundu suyu, sanki "uslandım ben, seyret beni" der gibi

Fırat Nehri (Kale mevkii)

Malatya, Balaban kasabası camii

Sivas, Gürün Kaya evleri

Kayseri, Ziyaret Tepesi mevkii

Kayseri Kalesi

Kırşehir, Cacabey camii

Size bu kez Harput'u görüntüleyemedim. Kaçıncı kez Harput'a çıkıp fotoğraf çekemeyen tek kişi benimdir mutlaka. Zira bu aralar Harput bana sadece acı verdi. En son Cuma günü(6 Mart 2009) Kayınpederimin defin işleri için gittim.

Yasemin Gürtürk

MUTLAKA SEYREDİN - GÜLMENİN YERİNİ, DÜŞÜNMEYE BIRAKTIĞI AN-

2009-03-03T12:09:00.007+02:00

Kolları, elleri ve ayakları olmayan adam, mutlaka seyredin.

Konuşmanın tercümesi:
Her insan hayatta zaman zaman bu derece umutsuz olduğu zannedilen durumlara düşebilir; Hatta tekrar ayağa kalkabilmek için her türlü imkan ve enstrümandan yoksun da kalabilir…Şimdi sizlere soruyorum : "Ben 100 kere tekrar ayağa kalkmayı denesemve 100'ünde de başarısızlığa uğrasam, tekrar ayağa kalkabilme konusunda tüm umutlarımı yitirmeye hakkım veya şansım var mı?"

"Yani artık sizce 101.Seferi hiç denemeyi dahi düşünmemeli miyim?
Maalesef benim öyle bir şansım yok; yaşamımı devam ettirebilmek için ne yapıp edip tekrar ayağa dikilmek zorundayım! Ne yapıp edip kendime ayağa kalkmak için bir destek noktası hayal etmek bunu YARATMAK zorundayım…İşte şimdi yapacağım gibi…"

Link:
http://www.maniacworld.com/are-you-going-to-finish-strong.html

SORUN DEĞİL ÇÖZÜM ÜRETİN

2009-03-02T02:33:00.003+02:00

Türkiye bir boşlukta dolaşıyor.
Seçimler dolayısıyla Başbakan dahil olmak üzere herkes görev yerini terk ederk, boş bırakılmıştır.
Nasılsa "pabuç emanet, sokak elin, gez babam gez".

Seçim gezileri daha cazip gelmekte.Alırsın karşına topluluğu, elinde mikrofon söyle söyleyebildiğini.
Koltuğunuzdan olmamak için, ne kadar çok yer gezerseniz, ne kadar çok halka hitap ederseniz!
o kadar çok insanı kendi saflarınıza çekersiniz. Ee o zaman da çivi çakmak daha kolay olur sanırsınız.

Gezerken öyle siyaset yapılıyor ki, durmadan sorun çıkıyor. Oysa onları sorun çıkartsın diye değil, sorunlara çözüm bulsunlar diye seçmişti seçmenleri.

Sanki yurtta işsizlik yok, global krizden Türkiye hiç etkilenmemiş, işverenin durumu perişan değil,evine her akşam filesini doldurarak giden baba/anne yarını düşünmüyor, okul bitmiş iş hazır diyen mezun var v.s..

Bunlar hiç düşünülmeden öyle konuşmalar yapılıyor ki, halk unutulup birbirlerine düşensiyasetçi oluyorlar.
Üstelik te hakaret kıvamında konuşmalar.
Başbakan, bulunduğu mevkiiyi unutup, hem kendine oy vermeyen halka, hem muhalefete ve hatta dünyaya bile kafa tutuyor,terbiye sınırlarını aşarak.

Hoş bu arada muhalefetinde ondan kalır yeri yok.karşılıklı laf üretmekten başka işleri yokmuş gibi hayretle izlemekteyim, söylenen tehditleri.

Hep merak ederdim Kızılcahamam kamplarında ne yapılır diye? kapalı kapılar ardında yapılan bu toplantıların basına yansıdığı
kadarıyla, milletvekillerini ya futbol oynarken görürdük, ya da hamam sefası sonrası masaj yaptırırken.
Eşleri de bu bedavılıktan yaralanarak, tabaklarını yemeklerle doldurup, türban defilesi yaparak geçiriyorlardı.

Oysa ben ne kadar cahilmişim. Kampların sadece futbolcular için yapıldığını sanıyordum.
Biz pazarlama sektöründe çalışırken de toplantılar yapardık tatil yörelerinde, ama buna seminer derdik.
Yeni gelişen pazarlama sistemlerinin konuşulduğu, nasıl yaparsak satışlarımızın daha fazla olacağının anlatıldığı seminerler.

Bugün anladımki o Kızılcahamam kamplarında tembihler yapılıyormuş. Çünkü bütün iktidar partisi vekilleri aynı dili kullanmaya başladı.

"Bize oy vermeyenin Ankara' ya kervanı yürümez"
"İktidar partisinden olmayan belediyeler, Ankaradan hiç bir yardım alamazlar"

Bu nasıl bir tehdittir.Sosyal fondan dağıtılan beyaz eşyalar çok tepki aldığı için olsa gerek şimdi de belediyeler aracılığıyla yapılıyor tehditler.
Onlara oy vermeyen belediyelikler üvey evlat sanki.
Sizler bu ülkenin başına görev yapmak için gelemediniz mi? Türkiye nüfusunun yarısını nasıl görmezden gelebilirsiniz.
Bu halk kendi haline bırakılacak ta siz kime peşkeş çekeceksiniz bu ülkeyi.

Unutmayın bu ülke benim ülkem ve bu halk ta benim halkım.
Kendinize gelin seçilmiş baylar/ bayanlar, size bir görev verildiyse, dönün koltuklarınıza ve ülke için birşeyler yapın.
Sinirlendiğinizde ağzınızı bozup küfür edeceğinize, bir elma ısırın. Hem hırsınızı alır, hem de sağlıklı beslenmiş olursunuz.
Yoksa çok sinirlenip mazallah bir yerlerinize felç gelirse, felce uğramış bu milletin evlatları sizden hesap sorarlar.
Teğet geçmez bu sefer, tam ortadan götürür.

Yasemin Gürtürk
1/Mart/2009

ÇOCUKLUK ANISI - Mim konusu

2009-03-01T16:01:00.005+02:00

Blog arkadaşımız, öğretmenimiz, latife hanım (http://laguer90.blogspot.com/) beni mimlemiş. Biraz zaman geçti cevaplamak için önce özür dilerim.

Konu çok güzel "çocukluk anılarınız".

Hepimizin çocukluğundan ne kadar çok anı vardır kimbilir?
Tatlıydı o günler.Hatırlarken hepimizin yüzünde oluşan, gerilere dönük gülümsemelerle dolu.
Şimdi bu yaşta düşündüğümde, sorumluluk yüklenmemiş omuzlar, ekmek elden su gölden günler.
Bazen de acı anılar kaplar çocukluğumuzun bazı dönemlerini, anılması zor gelir yüreğe.
Çocuk aklında atılması zor izler bırakır.
Bende bırakan en büyük iz duygusal olandır. Asla kız arkadaşım olmadı benim çocukluğumda. :((
Hep imrenmişimdir bayan arkadaşların "çocukluk arkadaşım" diye bahsettiklerine.
Sokağımızda benim yaşımda hiç kız çocuğu yoktu ve ben hep erkek çocuklarla arkadaşlık etmek zorunda kalmışımdır.

Ve benim çocukluğum.
Beni kime sorarsanız yaramaz bir çocuk olduğum söylenir.

İtiraf ediyorum evet çok yaramazdım. Hani bir kız çocuğundan beklenmeyen, ele avuca sığmayan bir çocukluk yaşadım.
İyi ki de yapmışım bu yaramazlıkları. Şimdi yapmaya kalkabilir miyiz?

Size yaramazlık anılarımdan anlatmak isterim.
Herkes ip atlarken, bebekleriyle oynarken, benim bunları oynayacak kız arkadaşım olmadığı için,
biz erkek arkadaşlarımızla, çocuk dilinde "savaşçılık" oynardık. Oyuncaklarım arasında tabancalar, kılıçlar vardı hep.
Ben kızılderili olmayı severdim en çok. Belki kız çocuğu olmamdan kaynaklanan, renkli boyalarla yüzümü boyamak hoşuma giderdi.

Ağaç tepelerinden, İznik bizans surlarından atlamak vız gelirdi cesur savaşçıya.
(Bilemezdim ki o zaman hayat zaten bir savaşmış, hiç bitmeyen.)
İşte yine böyle savaş anında, surların üzerinde İznik'i düşmanlardan korumak için savaşırken,yaralandım karşı ordu tarafından.
Misansen o kadar gerçek olmalıydı ki, kendimi biraz yüksek bir surun üzerinden yere attım.
Vee gerçekten yaralandım. Günlerce ayaklarımdaki yaralar, bedenimdeki bereler geçmek bilmedi.
Yaralarımın üzerini temizleyen anneciğim, sargı bezini bazen çıkartmada zorluk çekerdi.
Çok canım acırdı, ama dişimi sıkardım, bir savaşçı asla ağlamazdı.
Yarasız beresiz asla eve dönmezdim.Ama hiç ölmedim hep savaştım, yaralandım ama nedense ölmedim:))

Annemle ev gezmelerine gitmeyi hiç sevmezdim.Sırf götürmesin, "bıktım senden" desin diye,
gittiğimiz evde ikram edilen çayları ufak bir parmak hareketiyle yere dökerdim. Yada ev sahibini mahcup etmek için kolonya,
peynir-ekmek isterdim.
Annem bununda çaresini bulmuş, bavul gibi çantayla gezmeye giderdi. Gak dediğimde kolonya, guk dediğimde peynir-ekmek çıkardı çantadan.

"Acaba korkutursak yaramazlık yapmaktan vaz geçer mi" düşüncesiyle büyükçe bir kabaktan "öcü" hazırlanmıştı bana. Rahmetli ciciannem(amcamın karısı)
kaş ağız burun oymuş, içinede minik el feneri yerleştirmiş.Başına örtü örtmüş bir uzun çubuğun ucuna takmıştı.Karanlık olduğu zaman bahçe penceresinden bana gösterirlerdi. "Yaramazlık yapma bak öcü seni almaya geldi" derlerdi.
Bir savaşçı hiç birşeyden korkmazdı.

Ailem en sonunda biraz uslanırım diye, beni ayakkabı tamircisine çırak olarak verdiler. Bakar mısınız çözüme.
Ben bir kız çocuğu olmama rağmen, erkek oyunu olan savaşçılık oynamayayım diye, beni erkek mesleği olan ayakkabı tamirciliğine veriyorlar.
Onlar bile ne yapacaklarını şaşırmış.:))

Anlatacak o kadar çok anım (yaramazlıklarım) var ama, çok uzatmıyayım.
Çok güzel ve hareketli bir çocukluk yaşadım ve de çok mutlu.
İyi ki yaşamışım. Şimdi ki çocuklar bizim oynadığımız hiç bir oyunu bilmiyorlar.Onların adına üzülüyorum.

Yasemin Gürtürk

ESKİDENDİ ÇOK ESKİDEN

2009-03-01T03:07:00.005+02:00

Hani erken inerdi karanlık,

Hani yağmur yağardı inceden,

Hani okuldan, işten dönerken, Işıklar yanardı evlerde,

Eskidendi, çok eskiden.

Hani ay herkese gülümserken,

Mevsimler kimseyi dinlemezken...

Hani çocuklar gibi zaman nedir bilmezken,

Eskidendi, çok eskiden.

Hani hepimiz arkadaşken,

Hani oyunlar tükenmemişken,

Henüz kimse bize ihanet etmemiş,

Biz kimseyi aldatmamışken,

Eskidendi, çok eskiden.

Hani şarkılar bizi bu kadar incitmezken,

Hani körkütük sarhoşken gençliğimizden,

Daha biz kimseye küsmemiş,

Daha kimse ölmemişken,

Eskidendi, çok eskiden.

Şimdi ay usul, yıldızlar eski

Hatıralar gökyüzü gibi gitmiyor üstümüzden

Geçen geçti,

Geceyi söndür kalbim

Geceler de gençlik gibi eskidendi

Şimdi uykusuzluk vakti.

MURATHAN MUNGAN

YEMEKTEYİZ-Yorumsuz

2009-02-27T00:53:00.005+02:00

Resimler http://www.bobiler.org/ sitesinden alıntıdır.

ÖLÜMÜ BEKLEMEK

2009-02-22T20:13:00.005+02:00

Ölüm,
yaşamın sonu.
Çocukluğunun hatıralarına, sevdiklerine, emeklerine,sevdalarına, nefretine,
özlemlerine, nefesine, veda etmek. Herşeyininin sonu demek, bir daha kavuşmamak üzere.

Ya ölümü beklemek.
Ölüm, yoluna girene mi zor, yoksa başında günlerce, aylarca ve belki bazen senelerce bekleyene mi?
Gözünün önünde her gün eriyip giden yıllar, vücutta hissedilen sancılar kıvrandırırken sizi,
etrafınızdaki yüzlerin ifedesine veremediğin cevap.

Bakan yüzlerin acılarını içine gömmesi, hem "acı çekmesin" diye yapılan müdahaleler,
hem "biran önce çektiği acılar son bulsun tanrım" diye edilen dualar.
Ne kadar acı değil mi? Hani tabiriyle "iki ucu boklu deynek".
Nereden tutacağını bilememek.

Zaten yaşanan hayatta, yürürken sonu gözükmeyen yolda , ayağa takılan her taşı iradenin kuvvetiyle iterken bir kenara, çekilen zorlukları tek tek alt ederek, iyiye, güzele, başarıya, rahata kavuşmak için çekilen mücadele değil mi?
Tam bitti işte huzur derken, ölümün canına verdiği acılar niye?

İnsanoğlu bu kadar aciz mi? Yaşadığı her zorluğu yenerken, ölüm kapıya gelince omuzları düşmekte.
Kafa koyamıyorsun, direnmeye çalışıyorsun, "hadi s..ktir" diyemiyorsun.

Boyun eğiyorsun, artık bütün kozlar onun elinde.Önce hastalığı enjekte ediyor vücüduna, sonra yavaş yavaş acılar çektirerek, bir bir hırpalıyor organlarını.
Ne bokunu sıçabiliyorsun, ne de güneşe karşı kaç metre olan çişini.
Her tarafına hortumları sokuyorlar, yaşarken itinayla kullandığın deliklerine, acımıyorlar bile.
Tüm lezzetlerini aldığın tat duygusunun yerini, bir başka hortumla midene verilen tadı birşeye benzemeyen sıvı mamalar alıyor.
Kusuyorsun hayata.

"Hadi artık bitir, teslimim" diyorsun, sana acı acı gülüyor.
Sadist mi bu kadar ölüm,
"al biran önce, canım senin olsun, ben zaten bırakmışım bütün can' larımı geride ağlarken" diyorsun, bu sefer o direniyor,
"bitmedi daha eziyetim sana" .

Pazarlık yapmak istiyor sanki senle.
Ölümün pazarlığı mı olur?

"Seni bekleyen daha çok kapılar vardır. Onları bekletipte daha fazla acı çektirme" diyorsun, ama o yakanı bırakmıyor.
Susuyorsun, konuşamıyorsun, bazen de duymuyorsun ertafındakileri, gözlerin boşluğa bakıyor.

Sevdiklerini hep yanına topluyorsun, her zaman olmadığı gibi. Buruk mutluluk bu olsa gerek.
Ölümün burukluğu...

Oysa ÖLÜM;

Reşat Nuri Güntekin' in Çalıkuşu romanında dediği gibi olmalı;

"ölüm, yavruma bir ay ışığı tatlılığıyla yaklaşıyor, bir ana dudağı gibi korkutup ürkütmeden alnından, dudaklarından öpüyordu."

ya da,

Cemal süreya'nın dediği gibi;

"ölüyorum tanrım
bu da oldu işte.
Her ölüm erken ölümdür
biliyorum tanrım.
Ama, ayrıca, aldığın şu hayat
fena değildir...
üstü kalsın... "

olmalı,
hayata veda...

Kahpe be dünya...

YAZARIN NOTU: Ben bu yazıyı ölümü yatağında bekleyen kayınpederim için yazdım.
Tanrım, o, o kadar naif bir insan ki, bugüne kadar kimseyi kırmadı.
Yedi çocuğu da yanında, o bir yıl önce kaybettiği eşinin yanına gitme hazırlığında.
Kimseden alacağı birşey yok. Birtek sana can borcu var. Haydi artık kes faturanı, al alacağını.
Daha fazla acı çekmesin. O acı çektikçe bizim içimiz daha çok acıyor.
Pazarlık buysa eğer ben pazarlık yapmak istiyorum.

Yasemin Gürtürk
22/Şubat/2009

SEÇİM Mİ, DÜELLO MU?

2009-02-20T19:23:00.003+02:00

Seçimlere kısa bir süre kala herkes kılıçlarını kuşandı. Kim "nereden vursam" diye tetikte bekliyor.
Belden yukarı, belden aşağı. Kim can alıcı yere batırırsa puan (aferdersiniz) oy alacak.

En büyük çekişme iktidar partisiyle ana muhalfet partisi arasında.
Diğer partiler sanki sakin gibi duruyor.Ama saman altından su yürütmedikleri ne malum.
İktidar partisi ve ana muhalfet partisinin kılıçları kırılırsa yedekteki kılıçlar tam kafadan vururlar.
Ve kafalar uçar.

AKP tunceliden başladı halka şirin gözükmeye.Bu güne kadar sivri diliyle, hiç çekinmeden
konuşan Tunceli milletvekili Kamer Genç ile şimdilerde istanbul belediye başkanlığına
adaylığıyla gündeme oturan Kemal Kılıçdaroğlu' nun memeleketi Tunceli.

Dağıtılmak üzere giden kamyon kamyon beyaz eşyalar.
Taşıma suyla değirmen dönmediği gibi çamaşır da yıkanmaz ama unutuyorlar galiba.

Eşimin kütüğünden dolayı Tunceli' yi az çok bilirim.Özellikle köy ve mezralarını gezmişimdir.
Elektrik gelen köyde kayınpederimin evine aldığı buzdolabı aklıma geldi birden,
Bulgur ve döğmenin ağırlıkla tüketildiği bir yerde buzdolabına konacak şey bulunmayınca,
rafları çıkartılarak soğuk hava deposu gibi kullanılmak üzere peynir bidonları yerleştirilmişti.
Su köy meydanındaki çeşmeden sağlandığı için çamaşır makinası bir lükstü.
Alınsaydı ne mi olurdu? Üzerine bir dantel örtü örtülerek, saksıdaki çiçeklere sehpa olarak kullanılırdı.

Ama şuan onların olduğu köye henüz devletin dağıttığı beyaz eşyalar gelmedi nedense.
Çünkü onlar Nazimiye değil Çemişgezek sınırlarında.
Sosyal sorumluluk henüz Çemişgezek sınırlarında hissedilmiyor.

Bu malzemeler malum ilçede dağıtılırken, devletin valisi ve kaymakamı da buna alet ediliyor.
E nede olsa sosyal sorumluluk adı altında. Alet olmak ne kelime, göbekten bağlılar.
İşin sonunda sürgün edilmekte var. "Devletluma boynum kılcan incedir" misali.

Bu güne kadar Tunceli ilinin hangi köyüne gitmişler, halkın ne durumda olduğunu görmüşler.
Boşaltılan köylerden, buradan göç etmek zorunda kalan halkın nerede, nasıl, hangi şartlarda
yaşadıklarının takibinde olmuşlar acaba?

Terör ve devlet mağduru köy halklarının, köylerini boşalttıktan sonra psikolojik hasta olduklarını,
şehre göç edenlerin buraya zor ayak uydurduklarını, kısa zaman sonra teker teker bunalım yaşayarak öldüklerini,
kalan gençlerinde köylerine gitmek isteyip te gidemediklerini, kaldıkları yerde işsiz olduklarını
biliyorlar mı acaba?

Yeni yerleşim yapılan köylerin, köylülerin arazilerinden ne kadar uzakta olduğunu ve hala arazilerine izinsiz gidemediklerini biliyorlar mı acaba?

Ekecekleri ekini, toplayacakları dutu, asker gözetiminde yaptıklarını biliyorlar mı acaba?
Ama sayın vali, Ankara havasını iyi oynuyor hani, kollarını kartal kanadı gibi yükselterek.

Böyle oyunlar oynamaktansa, çiftçinin parasını peşin ödemeyi düşünseler, kömür ve çamaşır makinası yerine bedava gübre dağıtmayı deneseler, üreticinin ürünlerini gerçek değerinde fiatlandırma yapsalar,
devlet bankasına borcu olan ziraatçinin kredi faizlerini kaldırsalar daha iyi olmaz mı?

Karşı tarafta boş durmuyor tabii. İlk önce kara kömüre karşı kara çarşaf açılımıyla işe girişti.
"Onlar bizim bacılarımız " diyerek parti üyesi yaptı. Mavi boncuklarını (afedersiniz) rozetlerini dağıttılar.
Sanki türbanı laikliğe aykırı görerek AKP' ye kapatma davası açtıklarını unutmuş gibi.

Şimdi de Türkiye Cumhuriyeti Devletinin demokratik, laik ve hukuk devleti olduğunu unutmuşçasına ve 30 Kasım 1925 yılında kabul edilen 677 sayılı tekke ve zaviyelerin kapatılması kanununu unutarak, her mahalleye bir kuran kursu açmaya kalkarak halka vaadde bulunuyorlar.

Kimi kimin kılıcıyla vurmaya kalkışıyorlar çok ortada.
Hırs uğruna, koltuk uğruna laiklik ilkesi unutulmakta.
Her parti siyasallaşmayı bırakıp, birer tarikat partisi olma yoluna doğru adım atıyor.

Bu da yetmiyor herkes koltuğunun altına bir dosya alıp çıkıyor ortalığa.
Ne kadar kirli çamaşır varsa ortalığa dökülüyor.
Hatta aynı parti içinde bile kaynamalar başladı. Kasetler, dosyalar, belgeler,
Kimi belden aşağı vurursa, o günün adamı o oluyor.

Bunları izledikçe ne kadar kirli bir Türkiye'de yaşadığımızı sayın vekiller bize tekrar hatırlatıyorlar.
Ama birşeyi unutarak.
Kirletenler de onlar, temizlemek için bizim oylarımızla vekil olanlar da onlar.
Unuttukları sadece vekil koltuklarında neden oturdukları.

DSP sesini tiyatro sahnesinden duyurmaya çalışıyor. Levent Kırca, bu seçim kampanyası süresince kendine iyi malzeme toplayacaktır şüphesiz.

Ya kendi memeleketim olan İznik ne yapmakta bu arada?
Halen belediye başkanlığı yapan ancak, Akp' den istifa ederek, MHP saflarına geçen ve buradan aday olan
Kadri Eryılmaz " İznik surlarına Türk bayrağından başka bayrak diktirmeyeceğiz" demektedir.
Bizans surlarına zaten zamanında Osmanlılar tarafından bayrak dikildiğini, başkent olduğunu unutan başkan,
Türk bayrağının da ay-yıldız olduğunu unutarak üç hilali dikmeye hazırlanıyor.

Bu kadar kirlenen bir ortamda, kargaşa yaratacaklarına, halkın yararına olacak şeylerle ilgilenseler,halkı demokrasi kavramı kargaşasından kurtarıp, demokratik bir yolda ilerlemek için vaadlerde bulunsalar daha iyi olmaz mı?

Siz orada birbirinizi kendi kılıçlarınızda vurmaya çalışırken, samanın içinde kaybolan iğne bulunup çıkarda bir yerlerinize batarsa şaşırmayın.

Kasetler, belgeler, dosyalar sizin koltuğunuzun altında olabilir ama, halkın elinde de oy pusulası var.
O eskiden olduğu gibi babamın partisi, onun dediği yere oy atacaksın devri çoktan kapandı.
Kadının sesini duymamazlıktan gelemezsiniz. Kocanın sözünün de artık fazla rol almadığını, rozetleri takaraken gördünüz.

Kılıçlarınızı bırakın. Düello yerine, demokratik seçim kavramını benimseyin.
Türkiye sadece Tunceli ve İstanbul değildir.

Sosyal yardım bekleyen çok vatandaşımız yaşamakta Türkiye'de ve 81 ilde.
Bizim vergilerimizle oluşturulan adınada fak-fuk-fon denilen bu oluşumdan dağıtılan malzemelerin, diğer illerdeki ihtiyaç sahiplerine de ulaşmasını istiyorum.

Bunun sorumluluğunu bilen parti mutlaka çıkacaktır.Umudum bu yönde.

Yasemin Gürtürk
20/Şubat/2009

HOŞÇA KAL GAZANFER ÖZCAN

2009-02-18T13:02:00.003+02:00

İstanbul, bir beyefendisini, türk tiyatrosu, büyüğünü, aile, babasını, halk, dostunu, Türkiye, bir aktörü kaybetti.

O bir hoca, o bir beyefendi, o bir gülenyüz o bir sanatçı. Nur içinde yat. Sen, yukarılardan bir yerlerden yine ağzının içinden dilini çıkartarak bizlere gülümse. Tıpkı ailenin diğer fertlerinde olduğu gibi, hepinizi biz kalbimizde yaşatacağız. Sizi anarken yüzümüzde hep tebessüm olacak.

Ölüm kelimesi sana yakışmadı. Ama hayat bu işte, ne kadar boş olduğu anlaşılan vakitteyiz.
Bu dünyayı pisleten milyonlarca insan yaşarken , varlığıyla huzur katan birinin ölmesi çok ama çok acı.

Yıldızlar üzerine yağsın büyük usta. Gittiğin uzun tatil sana huzur versin. HOŞÇA KAL...

BÜYÜMÜŞ KADIN

2009-02-03T14:25:00.003+02:00

İç sesim, çıkıp bir yerlere gitmemi söylüyor.
"Haydi git dinlen, vücudunu arıt pisliklerden"
Ama ben fahişe değilim ki, arınsın vücudum,
sadece yorgun.
Ölü ruh bedenimde kirlenen,
kelimelerin eğrileriyle dolan beynim.

Atsam çöp tenekesine hepsini.
sağ lop, sol lop kalmasa .
Kussam, boğazımda düğümlenen nefreti.
Hesaplaşmalarını tek tek savursam gökyüzüne,
rüzgarda uzaklara gitse, sinmese bedenime.

Hayır, başka bir şey olmalı, kökten temizlemek lazım belki de.
Çarmıha gersem kendimi, her geçen dürtse bıçağını.
Kulaklarımı kesseler, deşseler gözlerimi.
Kim olduğumu bilmeden, "öldü" deseler,
Bir leş gibi atsalar boş bedenimi.

Kahkaha atan beynimden teneke kelimeleri,
tek tek çıkartsalar,
gömseler kireç döküp üstüne, veba' lı düşünceleri
kapatsalar toprakla.
Çıkamasalar bir daha
sen'ler
ol/malısın
söyle/melisin,
yap/malısın,
gel/melisin,

teslim olmalı hepsi toprağa.

Ve yeniden yaratsam kendimi.
Yeni bir gün doğsa penceremde.
Ben seçsem en güzelini günahların, aşkların.
Yeni bir bedenin altında, bassa ayaklarım toprağa dimdik.
Gözlerim açılsa tekrar, dans etse kollarım.
Yağmur bulutları inse yeryüzüne,
Islatsa tüm vücudumu,
iliklerime kadar zevk.

Bir dolunay gecesinde
yürüsem bakmadan ardıma, şehrin kıyısından yavaş yavaş
Deniz kenarında şarkılar söylesem, rüzgara karışsa sesim.
Bir mum ışığı olsam karanlıkta, kendimi aydınlatan.

Bir kadehte şarap olsa,
Kalsa sonra dudaklarımda.
son damlası,
orgazm anı kadar hayat.

Ağzımdan çıkan her nefes "sen burdasın" dese bana.
Bak,
gözün, kulakların, kolların hepsi
hepsi seninle artık.
Sil gözündeki son damla acıyı da.

Ve şehrin kıyısından giderken yavaş yavaş,
başka hayatların olduğu yere doğru,
Sahibin sen ol, büyümüş kadın...

Yasemin Gürtürk
1/Şubat/2009

ÖLÜMDÜR ACISI AŞKIN

2009-02-02T15:31:00.002+02:00

Aşk acısı çekmeyen var mıdır acaba?
Aynı ölüm acısı gibidir.
Herkesin yüreğinde bir kerelik de olsa mutlaka yeri vardır.
Öyle bir yara açar ki, yakar içini kor ateşler gibi.
Sana acılar çektirirken o, birgün ansızın terkeder seni,
arkasına bakmadan.
Seni yanlız bırakır hatıralarınla.

Yüreğinden atamazsın, saçlarına ak düşsede.
Aklına geldikçe yüreğin sızlar, göğüs kafesin sıkışır.
Ağlarsın salya sümük, başını yastığa gömerek.
Sorduklarında ise "hiç" dersin,
Söyleyemezsin içinin yangınını.
Bilmezler senin için "hiç" olmadığını.
Ölüm bekler seni hatıralarınla,

Yasemin Gürtürk
25/Ocak72009

YOKSUN

2009-02-02T02:41:00.002+02:00

Çarşafımın kırışıklıklarında vücudum

Bohçamdan çıkarttığım naftalin kokulu pijama.

Yatak yorgun, yorgan soğuk

Sen yoksun..

Yasemin Gürtürk

1/Şubat/2009

İznik' li Ressam Yılmaz Gurbetçi

2009-02-01T02:04:00.004+02:00

İznik' li Ressam Yılmaz Gurbetçi, Bursa Pembe Çarşı’da Nar Sanat Gurubu ile birlikte düzenlediği resim sergisisi açtı.

Sergi, 31 Ocak-6 Şuabat tarihleri arasında gezilebilir.

Resme gönül vermiş tüm dostları, bu sergide görmek istediğini belirten Ressam Yılmaz Gurbetçi, aynı zamanda Bursa nar sanat grubu üyesidir.

İznikli Ressam Yılmaz Gurbetçi İznik’teki atölyesinde öğrencilerine kurs vermeye devam ediyor.

Kaynak: http://www.iznikrehber.com/

Ünlü Sanatçı Halil Ergün İznik' i Unutmadı

2009-02-01T01:57:00.005+02:00

Kenan Işık'ın ATV'de sunduğu 'Dünya Bir Oyun Sahnesi' adlı programa konuk olan usta sinema ve dizi oyuncusu Halil Ergün, hayat hikayesini izleyicileri ile paylaştı.
O, İznik'i unutmadığını bir kez daha gösterdi.
'Kim Beş Yüz Bin' ister ile herkesin beğenisini kazanan oyuncu Kenan Işık'ın ATV'de ki programına katılan İznikli sanatçı Halil Ergün, her şeye dair tüm sorulara cevap vererek hayranlarının merakını da gidermiş oldu.

Hayat hikayesinden, hayata olan bakışına dair tüm görüş ve düşüncelerini ortaya koyan Ergün, doğup büyüdüğü İznik'i de unutmadı.
Kenan Işık'ın oyunculuk olmasaydı ne olmak isterdin sorusu karşısında kısa bir süre düşünen Halil Ergün, "Biliyorsunuz ben çiftçiyim tarımla uğraşıyorum. Ailem halen tarımcılık yapıyor. Ancak, Arkeolog olmak isterdim. Çünkü; benim doğup büyüdüğüm İznik tarih harikası, bu mesleği istememek olanaksız" dedi.
Ergün daha sonra seyircilere ve ekran başındakilere dönerek mutkala İznik'i gidin görün dedi.

Halil Ergün programın sonlarında keşke bu filimde oynamasaydım dediği bir filminin olmadığını hepsinde de isteyerek ve severek yer aldığını açıkladı. Ergün programın kapanış sırasında "Biliyorsunuz ben aynı zamanda zeytinciyim buraya kendi yetiştirdiğim İznik zeytini ve dünyanın hayranı olduğu İznik'in simgesi İznik Çinisi getirdim" diyerek, ekran başındakilere gösterdi.
Ünlü sanatçı Ergün, bu davranışıyla İznik'i ve İzniklileri unutmadığını bir kez daha göstermiş oldu.

Kaynak: http://www.nicaialife.com/

Blog sahibinin yorumu: Ben yayınlanan bu programdan çok zevk aldım. Hem bir hemşehrim olarak, hem de sevdiğim bir abim olarak içtenliğini o kadar hissettirdi ki,Sanki bir güneş batımında göl kenarında çayımızı yudumlarken olan sohbetlerimizdeki gibiydi Halil abi. Samimiyeti, aynıydı, alçak gönüllülüğü aynıydı ve o bizim bildiğimiz Halil abiydi.Seni seviyorum abi, tatlı sohbetlerimizi özledim, sabah kahvaltılarımızı özledim.

Yasemin Karaoğlu Gürtürk

KELEBEKLER ÖZGÜR'DÜ

2009-01-30T03:07:00.007+02:00

Baharın gelmesini hiç bu kadar özlememiştim.

İlkokula gittiğimiz yıllarda, sınıfımızın duvarında mevsimleri ve ayları gösteren çizelgeler vardı.
Sonbahar,Kış, İlkbahar ve Yaz
Tıpkı yaşadığımız hayat gibi. Gerçi çizelge sonbahar'dan başlar hep.Şimdi benim içinde olduğum yıllar gibi.
Oysa hayat ilkbaharla başlar, kışla biter.
Çizelgede her mevsim ayrı resmedilirdi.
Sonbahar;
Ağaçlarına yavaş yavaş veda eden, ederken de sararan ve solan, istemeden de olsa ondan
koparak yerlere düşen yapraklarla.
Kış;
Havuç burunlu, kömür gözlü, boynunda atkısıyla kardan adamla.
İlkbahar;
Uçuşan kelebekler, çimenlerde koşuşturan yeni doğmuş kuzularla.
Yaz;
Şemsiyenin altında güneşlenen bir kız ve denizle.

Mevsimler o kadar değişti ki. Fazla yağmayan yağmurlar, kar'ı unuttuğumuz kış ayları,
Zamansız çiçek açan ağaçlar, cilt hastalıklarından tutunda kansere kadar varan hastalıklara sebep olan güneş.
Dünya toplumu olarak elele olduğumuz, hep birlikte birşeyi paylaşmayı becerebildiğimiz
tek şey sanırım, çevreyi kirletmemiz oldu.
Adına da küresel ısınma dedik. Soluduğumuz havayı berbat ettik. Sebzeyi meyvayı kendi doğallığından koparttık, genetikleriyle oynadık.

Lahananın amcasının oğlunu, biberin teğzesinin kzını, kırmızı domatesin sarışın kuzenini, karpuzun kabaklısını yarattık.
Hayatımıza hormonu o kadar soktuk ki, pazara, markete gittiğimiz zaman bile hangi mevsimde olduğumuzu şaşırıyoruz.

Hamile kadınlar bile aş ermeyi unuttu küresel ısınmada. Çünkü herşey var.
Ablamın hamileliğini hatırlıyorum.
Yıl 1973-1974.Mevsim kış ve ablamın canı karpuz istiyor.
Aileye gelecek ilk torun, tekmeliyor ablamı karpuz diye.
Dört tarafa haber salındı padişahın fermanı gibi.
Ne Adana'sı ne Ankara'sı, ne Mersin'i, babamın ne kadar şoför arkadaşı varsa seferber oldular.
Uzun zaman sonra Adana halinden yarısı çürümüş karpuz bulunup gelindi.Bir kese altınla mükafatlandırıldı getiren.
Evet, yok ya bulunan da oldukça pahalı, bu yüzden yüklü bir para verildi.

Şimdi öyle mi? Canın ne zaman birşey istese, hemen köşe başındaki markete git. Renga renk ne istersen var.
Birtek bademi (çağla) yapamadılar aman duymasınlar.
Doğanın dengesi iyice değişti.

Konu doğa olunca ne kadar konuşulacak şey var aslında.

"Baharı özledim" demiştim başta nerelere geldik.
Aslında daha çok şey yazılır, anlatılır, ama benim bu akşamki yazım bahardı.
Baharda öten kuşlar, baharda rengarenk çiçekler, mis bibi toprak kokusu ve o çiçekten öbür çiçeğe uçan kelebekler.

Kelbeklerin, yaşamımız için gerekli olan meyva ağaçlarının, ekili bitkilerin ve de yaban çiçeklerinin tozlaşmasına ne kadar katkı yaptığını ve bunu kolaylaştırdığını biliyor musunuz?

Kelebekler, doğal ortamın en güzel renklerine sahip uçanlarıdır.

Türkiye' nin ise en görkemli dağ kelebeği Apollon'dur.Fakat ne yazık ki, küresel ısınma kelebekleri de etkiledi.
Nesilleri azaldı.Var olanlarda daha yüksek tepelere kaçmakta.
Zaten bir aylık ömürleri olan Apollon kelebekleri maalesef yok olmakta.
Ellerinde fileli kepçeleriyle, kelebek kolleksiyoncuları bile kalmadı. Zaten olmasınlarda.
Çok az türü kalan kelebekleri, bir de onlar tamamen yok etmesinler.
Sonra meyvaları, bitkileri kim tozlaştıracak. İyice hormonlara terk edeceğiz ekili alanlarımızı.
Hoş, koca koca binaları yapmaktan ekili alan da kalmıyor ya.
Suni döllenmeyle ve genetiğiyle oynanmış sebzeleri meyvaları yemek istemiyorsak, kelebeklere dokunmayalım.

Nesli tükenmekte olan Apollon' u Uludağ'ın zirvelerinden ovalara inmesini sağlayalım.
Eski özgürlüklerine kavuşturalım.

Bahar gelince, kelebeklerin uçuştuğu çimenlerde yuvarlanmak istiyorum.

Yasemin Gürtürk
29/Ocak/2009

UĞUR MUMCU' YU ANIYORUZ.

2009-01-24T13:59:00.001+02:00

Uğur Mumcu'yu katledilişinin 16. yılında özlemle, sevgi ile anıyoruz.

KİTAP OKUMAK ÜZERİNE, MİMLENDİM

2009-01-22T13:38:00.010+02:00

Sevgili blog arkadaşlarım Yasemin hanım, (http://yagmurumunelleri.blogcu.com/), hercai58 (http://hercai58.blogcu.com/) ve Mine hanım( http://mineakbas.blogcu.com/)beni mimlemişler.

Bu kez mimleme konusu okunan kitapla ilgili. Böyle olunca da çok hoşuma gitti.

Sorular şu:
1- En beğendiğiniz ve etkilendiğiniz kitap hangisidir.
2- Yanınızda olan kitabın kitabın 161. sayfasını açın ve beşinci cümlesini yazın.

Cevaplamadan evvel bu konuda birşeyler yazmak istedim.

Ülkemizde yapılan istatisliklere göre, okuma oranı çok az. Bunu söylerken okula gidenler değil,
kitap okumayanlar ele alınmıştır.
Yaptığım küçük bir araştırmayı sizlerle paylaşmak istiyorum.

Neden kitap okumuyoruz:
1- kitap fiatları çok pahalı.
2- Vaktimiz yok.
3-Okumayı sevmiyoruz.

Sayısal verileri ise;
Dergi okuma oranı % 4
Kitap okuma oranı % 4,5
Gazete okuma oranı % 22
Radyo dinleme oranı %25
Televizyon izleme oranı %94

Türkiye' de 5 kişiye bir kitap düşüyor.
Almanya'da kişi başına 1.3 kitap düşüyor.

Türkiye'de 68 bin 500 kişiye 1 halk kütüphanesi düşüyor.
Almanya'da ise,7500 kişiye 1 halk kütüphanesi.

Halk kütüphanelerine üye sayısı, Türkiye nüfusunun % 1'i,
Almanya nüfusunun ise %10'udur.

Gelişmiş ülkelerde kişi başına düşen yıllık kitap alımı, ortalama 100 ABD doları iken,
Türkiye'de bu rakam 10 ABD dolarının altındadır.

AB ülkeleri arasında yada gelişmekte olan ülkeler arasında yapılan kıyaslamaları da yazmak isterim ama, çok uzun sürebilir ve sizi rakamlarla boğmak istemem.

Nasıl olsa bu yazıyı da sonuna kadar okuyor olmayacaksınız.

"Issız bir adaya düşerseniz yanınıza ne alırdınız?" diye soru sorulurdu eskiden anketlerde.
Ve bizler matbaada basılmış klişe cümlelerle cevap verirdik.
İlk sırayıda kitap alırdı.

Bu sonuçları okuduğumda aklıma "demek ki hiç birimiz ıssız adaya düşmemişiz"
geldi. Eğer düşmüş olsaydık oran % 4.5 olmazdı.

Öğrenim gördüğüm yıllarda okul tatile girerken edebiyat öğretmenimiz ödev verirdi.
"Tatilde en az bir tane kitap okuyacaksınız ve bunun özetini çıkartacaksınız"
O zaman belki çok zahmetli gelen bu ödevin, yararı ne kadar çokmuş, hocalarımızın kıymetini bilememişiz.

Hem bizi sosyal bir insan yapmakta, hem bilgimizi, hem kelime haznemizi arttırmakta, hem de düşünme ve muhakeme yapma kabiliyetimizi artırmakta gibi bir çok sosyal ve psikolojik anlamda faydası varmış ta farkında değilmişiz.
Noktalama işaretlerinin nerede kullanılacağından tutun, bir yığın yazım kurallarını bu sayede daha iyi öğrendiğimizin farkında oldum.
Okuma da ise sesimizi nasıl kullanacağımı ve kelimelere basmayı, ton yapmayı öğrendim.

Bu arada,
Epiktetos'un bir lafı aklıma geldi."Bir insana bildiğini zannettiği birşeyi öğretemezsiniz".

İşte bu nedenle biz kitap okumayız, herşeyi bildiğini zanneden insanlardan oluşan bir toplumun
tabi ki kitap okumaya da ihtiyacı yoktur, diye de düşünenler olabilir.

En az bir kitap dahi okumayan, kitabın sayfalarının bir başından, bir ortasından, bir sonundan
birkaç kelime yazarak özet çıkarttığını sanan arkadaşlarında kulakları çınlasın.

Konu aslında çok uzun, yazacak o kadar çok şey var ki.
Ama hani "konu, konuyu açar" lafı gibi ilk konudan nereler geldik .

Şimdi arkadaşımızın mim' lediği konuya dönersek;
1- En beğendiğiniz ve etkilendiğiniz kitap hangisidir?

Stephen King''in Yeşil Yol.

Kitabı okurken kahramanlarla aramda sanki bir telapati oluştu.
Ve sonraki hayatımda başımızdan geçen üzücü bir olayda bu telapatiyi kullandım, inandım
yeğenim şuan hayatta.

2- Yanınızda olan kitabın kitabın 161. sayfasını açın ve beşinci cümlesini yazın.

Elimin altında şuan ikinci kez okuduğum, Erdal Öz' ün "Gülünün Solduğu Akşam" var.
161. sayfa, beşinci cümlesi şöyle;

Orta yaşlı bir adam geldi çıktı geldi yanımıza,"iyi yapmadınız" dedi.

Ne kadar uyuştu konuyla aslında. Evet iyi yapmadık, okumamakla iyi yapmadık.
Özür diliyorum orta yaşlı adam.

Ben de arkadaşlarımdan,
Mehmet bey'i,( http://dragimoya.blogspot.com)
Mehpare hanım'ı (http://sairane74.blogspot.com)
mimliyorum.

Gönül isterki bütün arkadaşlarımı mimleyeyim.
Bu bir başlangıç olsun ve zincir devam etsin.
Okumayan arkadaşlara da bir başlangıç olsun.

Bir insanın elinden alınacağı en son şeyi umutlarıdır.
Umutlarımızın tükenmemesi dileklerimle, hoş kalın,
okuyan toplumun birer ferdi olarak kalın.

Yasemin Gürtürk
22/Ocak/2009

YAŞAMIMIN ARKA PENCERESİ

2009-01-19T03:44:00.006+02:00

Eskiden sokaktan yürürken, hangi evde ne yemek pişerdi anlardık kokusundan.
Ne lezzetli yemekler di ocaklarımızda kaynayan.Çoğunun tadı damaklarımızda hala durmaktadır belkide.

Kuzine sobaların üzerinde yada büyük mangallarda, odun kömürünün ateşinde ağır ağır tıkırdayarak pişen yemekler.
Sık sık kalaylanan, parlak kalması için kumla ovulan bakır tenecerelerin içinde ne lezzetli olurdu.Her türk yemeğinin altına
yapılan yağ-soğan kavurması (Tunceli tabiriyle suvaraç) bile ne güzel kokardı.
İçersine başka sebze, et dahi koymadan ekmeğini bandırarak ye, ağızda bıraktığı tadı unutma.

Bahçelere kurulan büyük kazanlarda yıkanan çamaşırları hatırlar mısınız?
Leğenlerin içersinde mis gibi kokan beyaz sabunlarla yıkanan çamaşırlar, kar rengi olsun diye o büyük kazanlarda kaynatılırdı.
Hatta patiska çarşaflara, kanaviçeli divan örtülerine kaynarken biraz çivit atılırdı, mavi beyaz olsun diye.

Temizlik önce sokaktan, evin önünden başlardı. Kapı önleri süpürülür, yıkanırdı ki toz içeri geri girmesin diye.

Evde duvarlardaki örümcek ağlarını alabilmek için, uzun saplı küçük bir yelpazeyi andıran çalıdan yapılmış süpürge kullanılırdı,
yerleri süpürdüğümüz çalı süpürgesinden hariç.
Yerleri süpürürkende, süpürge önce hafif ıslatılır, halıların ve kilimlerin üzerine serpilirdi, toz havaya kalkmasın diye.
Hele mevsim kışsa ve kar yağmışsa, kar kürünüp halılar onunla süpürülürdü.

Evlerin tabanı genelde tahtadan yapılırdı.Ne kadar sağlıklı. Bazı evlerde tabana toprak sıva da yapılırdı.
Tahta bezlerimiz vardı temizlikte kullanılan.
Ayda bir kez arap sabunu ile tahta fırçası yardımıyla tahtalar fırçalanırdı. Ağacın kokusu, sabunun kokusuna karışırdı.

Tahtadan sedirlerimiz ve somya divanlarımız vardı, üzeri pilikaşe, goblen kumaştan dikilmiş örtüleriyle.
Komşu sohbetlerinde, çaylar içilirken bisküviler eşlik ederdi, üzerindeki oturmalara.

Radyolarımız vardı.Sabahları "arkası yarın"dinlerdik.Akşam 19 ajansı başlayınca, herkes susar dünyada ne olmuş, ne bitmiş merak içersinde olurduk.
Gece 22 olduğu zamanda küçük öykülerden oluşan radyo tiyatrosu olurdu. Tiyatro izlemenin hayaliyle kulaklarımızda seslendirenlerin sesi,
kafamızda hayal ettiğimiz sahneler.

Banyoda termosifonlar vardı.Attınmı altına odunu, tam bir hamam gibi sıcacık su kaynardı.Ev ahalisi sırayla banyosunu yapardı.

Kahvelerimiz vardı.Her ne kadar Brezilya kökenli de olsa, cezvelerde pişen bol telveli bir-iki taşımlık pişen Türk kahvesi.

Ve huzur vardı, neşe vardı, sağlık vardı.

Peki ya şimdi?

Düdüklü tencerelerde ya da çelik tencerelerde, kendi buharında ama çabuk pişen hormonlu sebzeler.
Çamaşır makinaları, elektrik süpürgeleri, halı yıkama, kızartma,soğan doğrama makinaları, çay- kahve makinaları derken,
bir yığın makina icad oldu, mert beyazlıklar bozuldu.

Herşey hayatımızı kolaylaştırmak için yapılmıştı ve evlerimize girmişti.
Rahat ettik.Atıyoruz makinalara kirli ne varsa bir saatte herşey tertemiz.
Çok güzel, zaman bize kalacak, dostlarımıza, kendimize daha fazla vakit ayıracaktık.
Ailemizle, çocuklarımızla hoş- sohbet zaman geçirecektik.
Kitap okuyacak, sinemaya, tiyatroya daha çok gidecektik.

Öyle mi oldu? Hayır.

Zaman teknolojiyle beraber insanlığımızı da değiştirdi.Sağlığımız bozuldu, komşuluklar bozuldu, sohbetler bozuldu.
Aile içinde bile sohbetleri unuttuk.Akşam oldumu televizyonun karşısına geçip, o dizi bitti öbürüne geçtik.
Mektupları unuttuk.Şimdi yazıyorsun iki kelime nsl, nrd, ok, bas gönder tuşuna, oldu sana haberleşme.

Bilgisayar okyanusunda boğulduk.
"Ha pardon bana iki dakika müsade oğlum msn'de akşama yemeğe gelecek mi?
Ne yemek istiyor bi sorayım tekrar konuya dönerim."

Ne diyordum, hayat bir kargaşadır gidiyor.
Bu kadar teknolojinin içinde boğulduk ki, gün yetmiyor bazen.
Yatağa yattığımızda yorgun, kalktığımızda yorgun oluyoruz.
Hava yorgun, trafik yorgun, gün yorgun.

Dinlenmek için bir fincan kahve var, paylaşacak dost yorgun.

İşte bu yüzden özlüyorum, yaşamımın arka penceresinden gördüklerimi, orada bıraktıklarımı.

Yasemin Gürtürk
18/Ocak/2009

İADE-İ İTİBAR MI, İADE-İ OY MU

2009-01-16T00:32:00.006+02:00

Ben bir insan,

ben bir Türk şairi Nazım Hikmet

ben tepeden tırnağa insan

tepeden tırnağa kavga, hasret ve ümitten ibaret...

Böyle diyor büyük şair Nazım Hikmet, kendini anlatmak için.

Yıllarca vatanına, büyüdüğü topraklara geri dönmek en büyük hasretiydi.

2006 yılında Abdülkadir Aksu'nun ilginç açıklaması hala kulaklarımda:

" kişinin kendisinin baş vurması gerekiyor".

Tiyatro salonlarının yıkılması için çalışan, sanatı yozlaştırmak için uğraşan bir hükümetin başında olduğu bir ülkede, bir milletvekilinden bunu duymak, pek yadırgayıcı olmamalıydı aslında.

Ne oldu da seçimlere kısa bir zaman kala, herkes birden yön değiştirdi de Nazım' ı vatandaşlığa kabul etmeleri gündeme geldi ve jet hızıyla kabul edildi. Bu bir özür müydü geç kalınan.

Tıpkı Kanal 6'nın açılışı gibi, Nazım Hikmet'in de iade-i itibarının (yok olan itibarının geri verilmesi) kabul edilmesi hayli düşündürücü.
Seçim listelerinde adını da görürsek şaşırmamak lazım.

Kurtuluş Savaşı Destanı' nı yazmış, her şiirinde vatanına olan hasretliğini dile getirmiş, dünyanın kabul ettiği bir şairi, siz vatan haini diyerek vatandaşlıktan çıkartın ve yıllar sonra "pardon" diyerek, iade-i itibarını isteyin.

Siz merak etmeyin beyler. Halkımız zaten çoktan Nazım'ı ülkesine getirmişti.
Hangi şehre, hangi kasabaya, hangi köye giderseniz gidin ve buralarda bir çınar ağacı görürseniz, oranın halkına "bunun altında kim yatıyor" diye sorun.
Hepsi bir ağızdan "Nazım" diye bağırır.
Tıpkı İznik'in Müşküle köyü sakinleri gibi.
Sevecen, Geçmişine değer veren, okudukları şiiri asla unutmayan bir köy halkının olduğu sosyal demokrat halk.
Nazım Hikmet "ŞEYH BEDREDDİN" destanında şöyle der;

Bu göl İznik gölüdür.

Durgundur.

Karanlıktır.

Derindir.

Bir kuyu suyu gibi içindedir dağların.
Bizim burada göller dumanlıdırlar.

Balıklarının eti yavan olur,

sazlıklarından ısıtma gelir,

ve göl insanı sakalına ak düşmeden ölür.

Bu göl İznik gölüdür.

Yanında İznik kasabası.

İznik kasabasında kırık bir yürek gibidir demircilerin örsü.

Çocuklar açtır.

Kurutulmuş balığa benzer kadınların memesi.

Ve delikanlılar türkü söylemez.

Bu kasaba İznik kasabası.

Bu ev esnaf mahallesinde bir ev.

Bu evde bir ihtiyar vardır Bedreddin adında.

Boyu küçük sakalı büyük sakalı ak.

Çekik çocuk gözleri kurnaz ve sarı parmakları saz gibi.

Bedreddin ak bir koyun postu üstüne oturmuş.

Hattı talik ile yazıyor «Teshil»i.

Karşısında diz çökmüşler

ve karşıdan bir dağa bakar gibi bakıyorlar ona.

Bakıyor:

Başı tıraşlı kalın kaşlı ince uzun boylu Börklüce Mustafa.

Bakıyor:

kartal gagalı Torlak Kemâl..

Bakmaktan bıkıp usanmayıp

bakmağa doymıyarak İ

znik sürgünü Bedreddine bakıyorlar..

Kıyıda çıplak ayaklı bir kadın ağlamaktadır.

Ve gölde ipi kopmuş

boş bir balıkçı kayığı

bir kuş ölüsü gibi

suyun üstünde yüzüyor.

Gidiyor suyun götürdüğü yere,

gidiyor parçalanmak için karşı dağlara.

İznik gölünde akşam oldu.

Dağ başlarının kalın sesli sipahileri

güneşin boynunu vurup

kanını göle akıttılar.

Kıyıda çıplak ayaklı bir kadın ağlamaktadır,

bir sazan balığı yüzünden

kaleye zincirlenen balıkçının kadını.

İznik gölünde akşam oldu.

Bedreddin eğildi suya avuçlayıp doğruldu.
Ve sular parmaklarından dökülüp

tekrar göle dönerken

dedi kendi kendine:

«— O âteş ki kalbimin içindedir

tutuşmuştur

günden güne artıyor.

Dövülmüş demir olsa dayanmaz buna

eriyecek yüreğim...

Ben gayrı zuhur ve huruç edeceğim!

Toprak adamları toprağı fethe gideceğiz.

Ve kuvveti ilmi, sırrı tevhidi gerçeklendirip

biz milletlerin ve mezheplerin kanunlarını

iptâl edeceğiz...»

Ertesi gün

gölde kayık parçalanır

kalede bir baş kesilir

kıyıda bir kadın ağlar

ve yazarken

Simavneli «Teshil»ini

Torlak Kemâlle Mustafa

öptüler ş

eyhlerinin elini.

Al atların kolanını sıktılar. Ve İznik kapısından

dizlerinde çırılçıplak bir kılıç

heybelerinde el yazma bir kitapla çıktılar...

Kitaplarının adı: «Varidat»dı.

Nazım'ın hayatında önemli bir dönemin geçtiği Bursa cezaevinde 3 yıl aynı koğuşu paylaşan, İznik'in Müşküle köyünden İsmail Başaran, Fevzi Kavruk ile Rıfat Talan, Nazım Hikmet'in 3 Haziran 1963'te Moskova'da öldüğü haberini alır almaz, köye bir çınar dikme kararı alırlar.

“Nazım Hikmet'in mezarı bir gün Türkiye'ye getirilirse buraya gömülsün" düşüncesiyle, 45 yıl önce öldüğü gün, ‘Vasiyet’ şiirinde belirttiği gibi bir çınarı, Rıfat Talan'ın zeytin bahçesine dikerler.

İsmail ve arkadaşlarının amacı, Nazım'ın vasiyetini yerine getirmektir. Ancak 12 Eylül döneminde bunu devlet yetkilileri duyar ve jandarma göndererek, çınarı kestirirler. 5 yıl geçtikten sonra bu kez yine Nazım dostları başka bir yere çınar dikerek, adını ‘Nazım çınarı’ koyarlar. Uzun yıllar çınarın yeri, yeniden kesilir korkusuyla kimseye söylenmez*

(*İznikrehber.com)

VASİYET

Yoldaşlar nasip olmazsa görmek o günü,
ölürsem kurtuluştan önce yani,
alıp götürün
Anadolu'da bir köy mezarlığına gömün beni.

Hasan beyin vurdurduğu
ırgat Osman yatsın yanımda
ve çavdarın dibinde toprağa çocuklayıp
kırkı çıkmadan ölen şehit Ayşe öbür yanımda.

Traktörlerle türküler geçsin altbaşından mezarlığın,
seher aydınlığında taze insan, yanık benzin kokusu,
tarlalar orta malı, kanallarda su,
ne kuraklık, ne candarma korkusu.
Biz bu türküleri elbette işitecek değiliz,
toprağın altında yatar upuzun,
çürür kara dallar gibi ölüler,
toprağın altında sağır, kör, dilsiz.

Ama bu türküleri söylemişim ben
daha onlar düzülmeden,
duymuşum yanık benzin kokusunu
traktörlerin resmi bile çizilmeden.
Benim sessiz komşularıma gelince,
şehit Ayşe'yle ırgat Osman
çektiler büyük hasreti sağlıklarında
belki de farkında bile olmadan.

Yoldaşlar, ölürsem o günden önce yani,
-öyle gibi de görünüyor-
Anadolu'da bir köy mezarlığına gömün beni
ve de uyarına gelirse,
tepemde bir de çınar olursa
taş maş da istemez hani...

İşte, şimdi Müşküle köyünün halkı o günü beklemekte. Tıpkı diğer çınar ağaçlarının olduğu yerlerdeki halk gibi.

Sürgün bir gün biter ama, özlemler hiç bitmez.

Yasemin Gürtürk

15/Ocak/2009

DÖNME DOLAP ZİNCİRLERİNİ ZORLUYOR

2009-01-13T21:07:00.003+02:00

Akşam olupta başımızı yastığa koyunca "hele şükür bugünü de kazasız belasız atlattık" diyebiliyorsak,
iyi bir uykuya hazırız demektir.
Hele birde rüyamızda kendimizi, kokulu gül bahçelerinin içersinde kurulan bir salıncakta sallanıyorken görüyorsak,
deymeyin keyfimize.

Zira dönme dolaba binmeyi istemem, rüyamda da olsa. Zincirlerini o kadar zorluyor ki,
ha koptu ha kopacak.

Sanki lunaparkta başka salıncak kalmamış gibi bugünlerde herkes dönme dolaba binmiş.
Kuyruk o kadar uzun ki, kimin bileti hangi salıncağa kesilecek, kim dönme dolaba binecek, diye merak içindeyim.

Yerel seçimlerin yaklaştığı şu günlerde herkes telaş içersinde.
Beyaz yakalı, kravatlı kesim bile bir koltuk kapmanın sevdasıyla istifalarını veriyor.

Millet doğduğu, hatta doğmadığı yerler için çalışmak uğruna, ne koltuklardan oluyor.
Ne kadar çalışma ve verimli olma sevdalısı bir millet olduğumuz, sanırım sadece seçimler yaklaşınca anlaşılıyor.

Bu çalışkan vatandaşlarımızı bir dans grubunun içersinde görüyoruz daha sonra.
Mevlana yaşamış olsaydı sanırım sema gösterilerini yasaklardı.
Zira milletin başı, dönmekten allak bullak oldu.

Sabah kalkıyorsunuz A partisindeler, aradan iki saat geçmiyor ki, istifasını sunmuş- bazen sunmadan bile-
B partisine geçiyorlar, yok orasıda olmazsa C ve D partileri ortak bir isimde karar kılarlarsa, hooop oraya kayıyorlar.

Hangi dans pistinde ne oynayacağını bilmeden dans eden dansçılar haline geliveriyorlar.
Ya da lunaparkta hangi dönme dolaba bineceğini iyce şaşırmış oyuncu olabiliyorlar.

Olan vatandaşa oluyor. Kafası o kadar dönüyor ki, onlar iki tarafa koştururken sandık başına gelince şaşırıyorlar.
Ya bizim aday hangi listedeydi andikapını yaşıyor. Ve basıyor mühürünü.
"Rast gele" diyerek.

Eskiden öyle miydi?
Particilik babadan oğula geçen bir miras gibiydi.
Hele büyüklerin öğrettiği, benimsediği bir partinin dışında yer al,
alimallah evlattıktan reddedilir, haklar helal edilmezdi.
Sıkıysa geç başka partiye, aile meclisi toplanır verilecek en büyük ceza düşünülürdü.
ya bizden olacaksın ya bizden olacaksın başka şansın var mı?

Sizin için ise en büyük ceza, istediğinizin, düşüncenizin dışında, dayatma ile onların
düşüncesine oy atmanızı önermeleriydi.

Adayını tanırdın, senin içinden sen gibi,. Tanırdın, tanıdıktı ve bildikti.
Olduğu şehiri de o tanırdı, hemşehrilerini de.
Parti bile düşünülmezdi o yıllarda.
Kişi önemliydi, şehri için seçmenin.

Küçük bir kasaba İZNİK bu günlerde hummalı bir çalışma içersinde.
Partiler tek tek adaylarını açıklamaya başladılar.

ANAP adayını açıkladı; Cemal SAVAŞ.
CHP adayını açıkladı; Dündar KOYUTÜRK

AKP' de işler biraz karışık.
Halen AKP' li olan belediye başkanı Kadri ERYILMAZ AKP'den aday adaylığını açıklamıştı.
Arkadan İsmail YILMAZ ve TÜRSAB Güney Marmara Bölgesel YürütmeKurulu Başkanı Mehmet AKKUŞ, açıkladılar.

Ancak işler kimsenin istediği ve umduğu gibi gitmedi.
Başbakan Erdoğan, Bursa Büyükşehir Belediye başkanını açıkladıktan sonra İznik adayının da İsmail YILMAZ olduğunu açıkladı.

Ve o andan sonra kazan kaynamaya başladı İznik'te.
Başkan Kadri ERYILMAZ, partisinden istifa etti.
Sular ters akmaya başladı. Ne tarafa kulaç atacağını şaşıran ERYILMAZ kapıları teker teker çalmaya başladı.

Önce DP ile görüşen ERYILMAZ, buradan adaylığını açıkladı haberleri tam yayılmışken,
bu kez de MHP'den gelen bir haber, Kadri ERYILMAZ'ın partilerinden aday olduğunu açıklıyordu.
Sanırım bu haber artık kesinleşti ve ERYILMAZ' ın ekibi de sırayla istifaların vermeye başladı.
Başkan nereye biz oraya derlerse şaşırmamak lazım.
DÖNME DOLAP bu ELEKTRİKLER KESİLİNCE nerede duracağı belli olmaz.

Kaldı geriye DP.
Bakalım kim aday olacak,henüz bir karar yok.
Beklediğim bir kadın aday çıkartması.
İznik bu güne kadar görmediği, bayan başkan görmüş olur ve belki çehresi biraz daha farklı gözükür.

Ya da genç, dinamik adayları görse İznik'li de, destek verse yeni kanlara.

Adaylar, bu kadar çalışma azminin olduğunu bir de seçimlerden sonra gösterse ne olur acaba.
Koltuk rehavetinden 5 yıl boyunca kurtulamıyorlar nedense.
Kazandıkları oyların hakkını halka vermedikleri gibi, aradan geçen zamanda
bunları unutup, tekrar aday olmaya kadar gidebiliyorlar.

Hem de nereden olursa olsun, yeter ki koltuk olsun diyerek...

Yasemin GÜRTÜRK
13/Ocak/2009

YEREL YÖNETİMLERDE TAKIM ÇALIŞMASI VE ORTAK AKIL KULLANMANIN YARARI VE ÖNEMİ _Recep BOZKURT

2009-01-12T08:17:00.003+02:00

İnsanoğlunun yerleşik hayata geçişi, binlerce yıl süren kıyasıya bir mücadelenin sonunda gerçekleşmiştir. 21. Yüzyıla girdiğimiz şu günlerde dünya nüfusunun büyük bir bölümü kentlerde yaşamaktadır. Ama kentlerde yaşamak, kentleri yönetmek kolay değildir; nüfus artışı nedeniyle sorunları da artan bu yerleşim yerlerinde, hayat giderek zorlaşıyor…Bundan dolayı kentlerde yaşamak büyük bir özveri ve sorumluluk istiyor; seçkin ve yetkin yöneticiler, bilinçli yurttaşlar istiyor. Ve buna bağlı olarak Belediyeler, Belediye Başkanları ve Belediye Meclisleri büyük önem kazanıyor...

Günümüzde Yerel Yönetimler; toplum ve bireylerle yakın ilişkiler içinde yoğun görevler üstlendiklerinden, ağır bir yük ve sorumluluk altına girmişlerdir.

Şimdi soruyorum:Böylesine önemli işlevleri olan ve uzmanlık alanı isteyen kentler, tek bir kişinin kişisel yeteneklerine ya da çalışma gücüne bırakılabilir mi?..

Bırakılamaz ve bırakılmamalıdır…Bu makamlar “Beni seçtiler; öyleyse ben bilirim, ben yönetirim!..” anlayışını taşıyan yöneticilere asla teslim edilmemelidir…

Değerli okuyucular, demokrasiye gönülden bağlı ve demokrasinin insanlık onur ve erdemine yakışan en seçkin yönetim anlayışı olduğuna inanan bir yurttaş olarak şu düşüncelerimi sizlerle paylaşmak istedim:

Önümüzdeki üç ay içinde ülkemizde olduğu gibi ilçemizde de çok önemli bir demokrasi sınavı var. İlçemizi ve beldelerimizi yönetecek olanları seçeceğiz. Demokrasinin vazgeçilmez unsurları olan Siyasi Partiler, bugünlerde Belediye Başkan adaylarını belirlediler, belirliyorlar.Şimdi sıra takımlarını kurmaya geldi.

Yerel Yönetimlerde en önemli etken Takım Çalışması ve Ortak aklın kullanılmasıdır.Takımını güçlü, yetenekli, çalışkan ve dürüst kişilerden; Belediye Yönetimlerinin ihtiyacı olan uzmanlardan oluşturamayan başkan adaylarından ne kendilerine, ne yönetmeye talip oldukları kente hayır gelmez. Geçmişte de gelmemiştir. Ortak aklı kullanacağını daha işin başında eylem ve davranışa dönüştürmeyen Başkan adaylarından gelin uzak duralım. Gelin hiç olmazsa bu kez aklımızı, siyasi düşüncelerimizin önüne koyalım.

İznik bunu taaa.. 2500 yıl öncesinde başarmış kentlerden biridir.

Yaşadıkları kentteki yetin ve etkin yöneticiler sayesinde; cadde ve sokakları birbirine paralel olan ve yine bu cadde ve sokakların birbirini dik kestiği “ızgara sistemi” ni bularak havadar, kullanışlı, düzenli kentler oluşturmuşlar; bir de bunlara bol su ve kanalizasyonu da ekleyerek ortaya pırıl pırıl bir kent çıkarmışlardır.

Ülkemizin ünlü coğrafyacısı Amasyalı Strabon, Antik çağın İznik’ini tasvir ederken aynen şöyle diyor: “Askania Gölü kıyısındaki Nikaia, düzgün bir plana sahip olduğundan kentin orta yerindeki gymnasium’un yanındaki bir taştan bakıldığında, dört kapısını da görmek mümkündür…”

MS 4.Yüzyıl İznik’i için söylenenler ise imrenilecek güzellikte: “…Nikaia’ya benzeyen başka bir kent bulmak gerçekten güçtür. Planlı yapısı, bütün binaların aynı seviyeye ulaşan çatıları fevkalade güzel bir manzara oluşturur…”

Ama ne acıdır ki, 1950 yılından bu yana ve seçimle işbaşına gelen ve bu tarihi kentin korunup geliştirilmesinden sorumlu olan Belediyeler ve kent planlayıcıları, bu şansı, kimi zaman bilmemezlikten, kimi zaman siyasal ve çıkar hesapları nedeniyle heder edip gitmişlerdir…Bilhassa “Kaleiçi”indeki düzensiz ve hesapsız yapılaşma, İznik’in bu antik planını yok etme noktasına getirmiştir! Şimdi sıra “Kaledışı”ndaki verimli topraklarımıza gelmiş, göz göre göre onlar da talan edilmektedir!..

Abdulvahaptepesi’ne çıkıp durumu bir bakın, içiniz acır!..

“Bunun hesabını kim verecek?..”, “Bu kötü gidişi kim durduracak?..” diye sorulduğunda; herkes kendini “sütten çıkmış kaşık!..” gösteriyor…

29 Mart 2009 günü yapılacak olan yerel seçimlerde kentimizi yönetecek yöneticileri seçeceğiz. Yaşça, güzel İznik’imizin son 40 yılın Belediye Başkanlarına ve icraatlarına tanık oldum.Bütün içenliğimle kamuoyu önünde yazıp söylüyorum ki, hiçbirisi İznik’in geleceğine yönelik büyük projeler üretemedi.İznik’i hak ettiği yere getiremedi.

Bunun temel nedeni şudur: Kentimizi yönetmeye talip olanlar “Kent Yönetim Uzmanı ya da Kent Mühendisi” olmaması ve “Ortak Akıl” ile kenti yönetmemeleridir.Gelmiş geçmiş bütün Yerel Yöneticiler, hep siyasi anlayış ve yaklaşımla kente bakmışlardır; akıl ve bilimle değil. Eğer aklın ve bilimin gereğini yapsalardı, İznik bugün bu durumda mı kalırdı?..

Kent yaşamı, kent yönetimi kural ister, düzen ister, sorumluluk ve özveri ister. En önemlisi de akıllı,bilgili,yurtsever yöneticiler ve yurttaşlar ister…

Gelin bu kez bu nitelikte ve çapta yöneticiler seçelim…Gün bugündür. İznikli bu tür yöneticileri bulup iş başına getirmek ve sonra da onlara omuz vererek güzel ilçemizi hak ettiği düzeye çıkarmak zorundadır…İş işten geçmeden ve tam bugünlerde, bu konuda aklı ve sağduyuyu her türlü düşüncenin ve siyasetin önüne koyalım…

Yoksa İznik yine yerinde sayacak !..

Yine, “Bu İznik’ten adam çıkmaz!..” diyenler kazanacak…

Recep BOZKURT

Kaynak:www.iznikrehber.com

RECEP BOZKURT

2009-01-12T07:51:00.005+02:00

1948 yılında İznik-Derbent Köyü'nde doğdu. İlköğrenimini bu köyde yaptı. Ortaöğrenimini Arifiye İlköğretmen Okulu'nda, Yükseköğrenimini Isparta Eğitim Enstitüsü'nde tamamladı. Anadolu Üniversitesi'nde lisans eğitimi gördü. Bursa Ansiklopedisi yazım kurulunda bulundu.Yazar, İznik ve Bursa çalışmaları nedeniyle 2001 yılında Bursa Çağdaş Gazeteciler Kültür Ödülü'nü aldı. Yazarın bu çalışması dışında, "Ulusal Kurtuluş Savaşı'nda İZNİK", "Bir Yaşam Yolculuğu", "Ulusal Kurtuluş Savaşı'nda EĞİRDİR" ve "İZNİK-Dün Bugün Yarın" adlı dört eseri daha bulunmaktadır.

Sayın Recep Bozkurt'un yazmış olduğu ve halen http://www.iznikrehber.com/ da yayınlanan yazıları,burada da yer alacaktır.
Kendisine teşekkür eder, saygılarımı sunarım.

Yasemin Gürtürk

12/Ocak/2009

MİM KONUSU - İŞTE BENİM MASA ÜSTÜM

2009-01-12T07:18:00.006+02:00

Sevgili Mehpare ( http://sairane74.blogspot.com/) blog'unda mimlemiş.

Mimleme konusu "sizin masaüstünüz nasıl?"

Konuyu okuyunca son zamanlarda tv. reklamlarında gösterilen bir reklam aklıma geldi.

Ama üzgünüm neyin reklamı olduğunu anımsayamadım. Aklımda kalan anne-oğulun diyalogları.

Çok gülmüştüm ve mimleme konusu olunca, acaba yemek masasını mı çalışma masasını mı

göstersem diye aklımdan geçti.

Şak bir yana işte benim masa üstüm. 7 tepeli İstanbul'da yaşayıp yeşil tepelere hasret kalınca

ben de masa üstüne kondurdum yeşil tepeleri. Oraya bakınca burnuma mis gibi toprak ve çimen

kokusu gelsin diye.

Ve ben de;

http://dragimoya.blogspot.com

http://hercai58.blogcu.com

http://yagmurumunelleri.blogcu.com

arkadaşları mimliyorum.

AKLIMI KAYBETTİM

2009-01-10T21:23:00.003+02:00

Ruhum karışık, aklım karışık, bedenim acılar içersinde kıvranıyor.
Gazze'ye atılan her kurşun beynimi parçalıyor.
Kazılan her çukura gömülen bedenlerin çığlıkları yüreğimi parçalıyorken,
devlet büyüklerinin ! kınamaya yanaşmadıklarını anlayamıyorum.
Anlamıyorum, sonradan dökülen timsah gözyaşlarını.

Kazılan çukurlardan çıkan patlayıcı maddelerle, silahlar "noluyor" dedirtiyor bana.
Ergenekon kokusu pis geliyor burnuma.
Hrant Dink'in anlatımıyla güvercin tedirginliğinde yüreğim.
Boynumu hep tedirgin çevirmekteyim.
Kime selam vereceğimi şaşırdım.
Oğlumla bile telefonda konuşurken "nasılsın" demeye,
"istediğin yemeği pişirdim, akşama gel al" demeye korkuyorum
Acaba birileri dinler de "pişirdiğin yemeğin" şifresini çözdük,
"nerede saklıyorsunuz, nereyi bombalıyacaktınız, ihtilal mi yapacaktınız"
"suçlusunuz, tutukluyoruz sizi" deyip tencerelerime, tavalarıma el koyarlar mı,
diye korkuyorum.

Seçimler yaklaşırken kafam iyice karışıyor.
Şehri tanımayan aday adayları, hazırlanmış metinlerle geliyor karşısına halkın.
"Şehrinizi daha iyi yerlere getirip bir dünya şehri kıvamına getireceğiz" derken,
Benim şehrimin , benim kasabamın hallerini, benim halkımdan daha iyi kim bilebilir ki?

Kim bilebilir ki kanserli hastanın tedavisinin ne kadar pahalı olduğunu,
Devletin sağlık kurumları bile, artık ilaçları ödemeden vazgeçtiğini.
Kim bilebilir ki soğuk kış günlerinde doğalgazın bile kesilebilir olduğunu.
Pazara çıkıpta filesini bile dolduramayan ev kadınının akşama ocağa ne koyacağını,
Kim bilebilir ki?
Aklım karışık, besmele çekerek şusi lokantası açılışı yapılır mı diye?
Aklım karışık, zamanında vatan haini ilan edilen dünya adamının neden
şimdi vatandaşlığa kabul edildiğine.

Televizyon seyrettikçe ne kadar çıldırmış olduğumuzu görmekteyim.
Bu kadar kötü mü oldu herkes, birbirini vuracak kadar çıldırdık mı biz.
Katiller aramızda bu kadar rahat mı gezecek.
Korkuyla yaşanacak bir dünyayı kim hazırladı bana.
Tedavisi yok mu bunun?

Aklıma mukayyet olamıyorum, biri bana anlatsın ne olur.
Yoksa ben anlamakta güçlük çekiyorum,
Ruhumla beraber akıl sağlığım bozuluyor,
Bedenim iflas edecek
paranoyak bir toplum haline geldik,
kimin umurunda, bilmiyorum.

Susma hakkımı kullanmak istemiyorum ve haykırıyorum;
Aklım karışık, bedenim acılar içersinde kıvranıyor.
Bırakın artık kendi keselerinizin hesabını,
İnsanlığınızı hatırlayın.
Benimle birlikte aklını kaybedenlere yardım edin.
Ben'liği bir tarafa bırakıp, bizi düşünecek birileri yok mu?
Güven duymak istiyorum artık.
Bana güven'i tanıtacak birileri yok mu?
Bağırıyorum sesim geliyor mu?
Aklımı kaybettim bulan var mı?

Yasemin Gürtürk
10/Ocak/2009

YENİ YIL ATEŞ ALTINDA

2009-01-04T00:50:00.002+02:00

Yeni yıl bir kez daha geldi, her 365 günün sonunda olduğu gibi.
Bugün 3 günü bitirdik yeni yıldan.

2000 yılı milenyum yılı dendi tüm dünyada. Her yer, herşey metalik griyle simgelendi,
milenyum yılını simgeleyen renkti.Herşey o kadar mükemmel olacaktı ki griden
öteye gitmeyecekti renkler.

İnsanlık, üzerindeki ölü toprağını silkeleyecekti sanki.
Mutlu yüzler olacaktı hep.

İşinde mutlu, evinde mutlu, okulunda mutlu, seçimlerde mutlu,
bakkal mutlu, işçi mutlu, patron mutlu, tencere mutlu.
mutlu insanlar, insanlar yollarda mutlu yüzle gezecekti sanki.
Herkesin yüzünde aynı maske varmış gibi.

Aradan 8 yıl geçti. tamamlanmadı yeni yıl umutları, hep yarım kaldı mutluluk.
Gri milenyum rengi siyaha döndü yavaş yavaş.
Kara bulutlar geldi gökyüzüne, güneşin ne rengi göründü, ne de sıcaklığı.
Üşütüyor artık güneş bile.

Hayaller, umutlar sandıklarda kilitli kaldı.Sahip olamadığımız bugünümüz yarına gebe olarak bitti.
Yarım kaldı sevgiler, kavuşmalar.
Yarım kaldı umutlar, dilekler.

Küresel kriz, işçi çıkartmalarının olduğu bir dünya, kapanan iş yerleri,
bankalara olan borçları yüzünden intihar eden insanlar kutlayamadı yeni yılın o çoşkusunu.

Yılbaşını çalıştığı fabrikanın önünde kutladı işçiler eylem yaparak.
İşşiz kaldığında götürecek ekmeğini bulamamanın çaresizliğinde.
Havai fişek yerine sloganları patladı onların yılbaşında.

Bir yerlerde senenin son bebeleri doğdu, sevindi anası-babası.
Gelecek kaygısı şimdiden omuzlarına yüklendi bebenin, karnını doyurmak için
annesinin memesine tutundu sıkıca.

Ve başka bir yerde havai fişeklerin yerine bombaların patladığı, noel babanın elbisesinin
kırmızısını taşıyan ölü bedenler oldu. Gazze' de bebeler ölüyor, evler çöküyor,
sokaklarda lambalar sönüyor ve yılbaşı orada da geçiyor.

Bu mudur yeni yıl.

Yeni beklentiler, yeni umutlar, yeni dilekler nerde kaldı.

Kandırdık yıllarca kendimizi bile "gelecek yıl bundan daha iyi olacak" diye.
Gözyaşlarımızı gizlemiştik artık akıtamaz olduk, duygularımız törpülendi sanki.
Çünkü umudumuz kalmadı yarına dair.
Ve gelecek yıldan da umudumuz yok, hatta ömrümüzden bile.
Milenyum siyah oldu, insanlar mutlu maskelerini çıkarttı,

İnsanlık bir yerlerde değil, dünyada ölüyor,
susuyoruz,
insanlar ölüyor ağlayamıyoruz bile artık.
Dünyada birşeyler oluyor.
Ama biliyorum ki iyi şeyler değil bunlar

Benim başım göğe ermedi bu yıl.

Yılbaşı gelmedi benim hayatıma.

Yüreğim kanıyor biryerlerde,
yüreğim kanıyor birşey yapamamanın ezikliğinde,
yüreğim kanıyor, gazze'de insanlık ölüyor.

Bu mu yeniyıl.

Eskisini güzel eskitmedim ki, yenisi yeni yıl olsun.

Benim başım eğik, insanlığın karşısında, sadece bunu biliyorum..

Yasemin Gürtürk
3/Ocak/2009